Arno Fischer - New York (GDR/DDR, MINT CONDITION) - 2006

ŚWIETNA OKAZJA, aby nabyć tę drobną, BARDZO BEAUTIFUL, MAŁĄ, MAWIAJĄCO NIEZNANĄ, BARDZO OGRANICZONĄ KYFĘ FOTOBOOK o Nowym Jorku autorstwa Arno Fischera, najbardziej słynnego wschodnioniemieckiego fotografa -
w nowym stanie.

Znalazłeś właściwe miejsce!
To najnowsza edycja BARDZO POPULARNEJ WYPRZEDAŻY JEDNEGO SPRZEDAWCY prowadzonej przez 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Kolonia, Niemcy).
Prezentujemy osobisty wybór najlepszych fotografii z MOJEJ PRYWATNEJ KOLEKCJI oraz z NIEDAWNYCH NABYĆ.

Ograniczona edycja do 400 egzemplarzy - wydana na wystawę „Arno Fischer. Fotografie” w 2006 r. w „Städtische Galerie Sonneberg”.

Ukazuje zdjęcia z pobytu Fischera w Nowym Jorku w latach 1978–1984.

Nowy, nienaruszony – KOPIA DLA KOLLEKCJONERA.

Jak zawsze 5Uhr30.com gwarantuje szczegółowe i precyzyjne opisy, 100% ochrona, 100% ubezpieczenie i łączoną wysyłkę na całym świecie.

Städtische Galerie Sonneberg, Sonneberg. 2006. Pierwsze wydanie, pierwsze druki.

Twarda oprawa (jak wydano). 160 x 185 mm. 56 stron. 33 fotografie. Zdjęcia: Arno Fischer. Projekt: Peter Schneider. Tekst: Heiner Müller, Jutta Voigt. Tekst po niemiecku.

Świetne, szeroko nieznane wydanie Arno Fischera – w doskonałym stanie.

„Arno Fischer był niemieckim fotografem i nauczycielem uniwersyteckim. Ojciec Arno Fischera pracował jako zecer. Od 1933 do 1941 uczęszczał do szkoły lokalnie, gdy skończył 17 lat wstąpił do armii w 1944/45 i zakończył swoją służbę wojskową jako jeniec wojenny przetrzymywany przez Brytyjczyków, którzy zwolnili go w 1946.
Mógł wznowić życie cywilne w 1947, studiując w Akademii Sztuk Käthe Kollwitz w Berlinie, gdzie początkowo uczęszczał na zajęcia rysunku, zanim przeszedł na rzeźbę (drewno). W 1948 przeniósł się do Weißensee Academy of Arts w Berlinie, gdzie kontynuował studia nad rzeźbą i pozostał tam do 1951. Do tego czasu podział polityczny Berlina między częścią wschodnią, administrowaną przez Sowietów, a zachodnimi częściami miasta, podzielonymi na trzy sektory kontrolowane odpowiednio przez Francuzów, Brytyjczyków i Amerykanów, wydawał się trwalejszy niż oczekiwano kilka lat wcześniej, a przeprowadzka do Weißensee wiązała się z przeprowadzką ze Zachodniego Berlina na Wschodni. W 1951 przeszedł dalej i od 1951 do 1953 był studentem w Weißensee Academy of Art Berlin (później przemianowanej) z powrotem w Zachodnim Berlinie, studiując rzeźbę u Alexandra Gondy.
Później Fischer wspominał, że zrobił pierwsze zdjęcie w 1944, podczas płonącego Berlina, kiedy nadchodziła klęska Niemiec w czasie wojny. Nie otrzymał formalnego przeszkolenia w fotografii; ale też po 1944 nie stracił zainteresowania nią, a wraz z rozwojem studiów zdał sobie sprawę, że prawdopodobnie nigdy nie zarobi dużo na rzeźbie. Jego wejście do świata fotografii zaczęło się w 1955/56 rokiem jako asystent laboratoryjny w instytucie rentgenowskim. W 1956 powrócił do Weißensee Academy of Arts z mandatem utworzenia archiwum, pracy jako ogólny asystent i "robienia zdjęć". Do 1957, nadal bez formalnego przeszkolenia fotograficznego, miał pracę w Akademii jako Starszy Asystent prof. Klausa Wittkugela, stanowisko które zajmował do 1971.
Dodatkowo podjął zlecenia fotoreporterskie dla magazynu mody i sztuki Sibylle oraz innych czasopism. Jego rosnący dorobek fotografii mody i podróży z drugiej połowy lat 50. był ściśle osadzony w nowym nurcie „Life photography”. Fischer później powiedział, że głównym celem jego pracy było obserwowanie kondycji społeczeństwa, relacji międzyludzkich, istoty jednostki i jej istnienia. Te cechy wyraźnie widać w „Situation Berlin”, kolejnym projekcie, nad którym pracował między 1953 a 1960. Do 1960 intensywnie pracował nad przygotowaniem do publikacji przez „Edition Leipzig” zbioru, oddając nastroje i widoki szybko zmieniającego się miasta lat 50. Zdjęcia z książki, które były już w pełni opracowane do uruchomienia, prezentowano na stoisku wydawnictwa na Leipzińskim Targu Książki jesienią 1961. Targi odbywały się tuż po tym, jak rząd nagle rozpoczął gorączkowe budowy Falangi Berlina, które przez następne (prawie) trzy dekady odcinały W Berlin od Zachodu. Grupa urzędników zatrzymała się przy stoisku wydawcy, by obejrzeć niektóre zdjęcia pokazane pod banerem „Situation Berlin”. Jeden z nich powiedział do innych straszliwe słowa: „Berlin nie jest już sytuacją” („Berlin ist kein Situation mehr”). Odniesienie dotyczyło sposobu, w jaki eksodus mieszkańców NRD na Zachód przez Berlin był blokowany przez nowy mur, ale dla Arno Fischera i jego wydawców oznaczało to, że „Situation Berlin” nie będzie publikowane w przewidywalnym czasie.

Kiedyś zadawano Fischrowi pytanie, czy w świetle doświadczeń z „Situation Berlin” kusiło go kiedykolwiek ucieczka z NRD, ale chociaż czasem czerpał ograniczenia biurokratyczne kraju, ogólnie akceptował swoją sytuację. Zmiana redaktora naczelnego w „Sibylle” dała mu wolność w rozwijaniu, zastosowaniu i promowaniu własnych pomysłów na fotografię mody, podczas gdy status wybitnego fotoreportera zapewniał mu doskonałe uprawnienia podróżne: niektóre z jego najsłynniejszych zdjęć mody/celebrytek, zwłaszcza zestaw wykonany na Marlene Dietrich w 1964, powstały podczas podróży służbowej do Moskwy. W 1965/66 założył razem z podobnie myślącą grupą wschodnioniemieckich fotografów grupę fotografów, która w 1969 stała się znana jako „Direkt”. Wzajemne akceptowanie ze strony establishmentu było również widoczne w gościnnej wykładni, którą prowadził w latach 1972–1974 na Wyższej Szkole Sztuk Wizualnych (HGB / Hochschule für Grafik und Buchkunst) w Lipsku. Od 1975 do 1982 wraz z Peterem Voigtem odpowiadał za wybór zdjęć prezentowanych na Kolumnach Pokazów Obrazu, ustawionych wokół Forum Marca-Engelsa, które zawierało politycznie ważny Pomnik Marksa i Engelsa Ludwiga Engelhardta. W 1981 Fischer brał udział w współzałożeniu Grupy Wykonawców Fotografów w narodowym Stowarzyszeniu Artystów Wzrokowych (VBK) i w 1983 podjął kontrakt nauczania z powrotem w HGB, gdzie między 1985 a 1993 pełnił funkcję profesora fotografii.