Bernd und Hilla Becher - Printed Matter 1964/2013 (MINT CONDITION) - 2013

NERJECZLIWSZYM KATALOGIEM Z NASZEGO ZAPISU, Z APRIlĄCYM ZNACZENIEM PRZEGLĄD O PODZIWIA KOLEKCJI EPHEMER i KATALOGÓW Bernda (Bernharda) i Hilli Becher, wybitnie wpływającego niemieckiego duetu fotograficznego i artystycznego – w STANIE NOWYM.

Ograniczone do 1000 egzemplarzy.
RZADKIE i POSZUKIWANE.

Nowe, w stanie idealnym, nieczytane - KOPIA KLEJNOTOWA.

Trafiłeś we właściwe miejsce!
To najnowsze wydanie SUPER POPULARNEJ WYJEDYNCZYCH AUKCJI SPRZEDAŃ 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Kolonia, Niemcy).
Prezentujemy osobistą najlepszą selekcję MIĘDZYNARODOWYCH KSIĄŻEK PODRĘCZNYCH z MOJEJ PRYWATEJ KOLEKCJI oraz z NAJNOWSZYCH NABYTEK.

Podzielone na dwie części:
- Część pierwsza: 1964-1977 (czasopisma, katalogi wystaw, zaproszenia, plakaty)
- Część druga: 1970-2010 (monograficzne książki)

KONIECZNE-DO-PIERWSZEJ POMOCY ŹRÓDŁO-ODWOŁANIE -
dla każdego ambitnego kolekcjonera ogólnie i oczywiście zwłaszcza wszystkich kolekcjonerów Becherów.

Becherowie - znani z ich książek artystów (Martin Parr, The Photobook, tom 2, s. 268/269).

Becherowie - twórcy „Anonyme Skulpturen”.
Pierwsza książka Becherów uważana jest za JEDNĄ Z NAJBARDZIEJ WPŁYWOWYCH KSIĄŻEK FOTOGRAFICZNYCH W OGÓLE WYDANYCH (Andrew Roth, Book of 101 Books, s. 194/195; Martin Parr, The Photobook, s. 266).

Becherowie - znani z „Becher-Class” lub „Becher-Schule”.

Becherowie - Nauczyciele Andreasa Gursky’ego, Thomasa Strutha, Candii Höfer, Thomasa Strutha i innych.

"Bernhard 'Bernd' Becher (1931-2007) i Hilla Becher, urodzona Wobeser (1934-2015), byli niemieckimi artystami konceptualnymi i fotografami działającymi w duecie artystycznym. Najbardziej znani są z obszernej serii fotograficznych obrazów, lub typologii, budynków i struktur przemysłowych, często zorganizowanych w siatki. Jako założyciele tego, co stało się znane jako „Becher School” lub Düsseldorf School of Photography, wywarli wpływ na pokolenia fotografów dokumentalnych i artystów w Niemczech i za granicą. Otrzymali Nagrodę Erasmus i Hasselblad Award.

Düsseldorf School of Photography odnosi się do grupy fotografów, którzy studiowali w Kunstakademie Düsseldorf w połowie lat 70. pod wpływem Bernda i Hilli Becherów.
Znani z rygorystycznego oddania tradycji niemieckiej z lat 20. XX wieku – Neue Sachlichkeit, zdjęcia Becherów były jasnymi, czarno-białymi obrazami archetypów przemysłowych (wieże wiertnicze, wieże wodne, bunkry węglowe).
Andreas Gursky, Candida Höfer, Axel Hütte, Thomas Ruff i Thomas Struth modyfikowali podejście swoich nauczycieli, stosując nowe możliwości techniczne i osobistą, współczesną wizję, zachowując przy tym dokumentalny sposób, który proponowali ich nauczyciele.

Jak zawsze 5Uhr30.com gwarantuje szczegółowe i precyzyjne opisy, 100% ochronę,
100% ubezpieczenie i łączoną wysyłkę na całym świecie.

Galerie 213, Antoine de Beaupre, Paryż. 2013.

Miękki oprawa (wydanie jak w oryginale). 290 x 290 mm. 66 stron. Liczne ilustracje. Tekst po francusku i angielsku.

Cudowny przegląd „Ephemera and Catalogues” autorstwa Bernharda i Hilli Becherów - w doskonałym stanie.

"Bernd Becher urodził się w Siegen. Studiował malarstwo w Staatliche Akademie der Bildenden Künste Stuttgart w latach 1953-1956, następnie typografię pod kierunkiem Karla Rössinga w Kunstakademie Düsseldorf w latach 1959-1961. Hilla Becher urodziła się w Potsdamie. Przed czasem studiowania fotografii w Kunstakademie Düsseldorf od 1958 do 1961, ukończyła praktykę zawodową jako fotograf w swoim rodzinnym Potsdamie. Oboje zaczęli pracować jako fotografowie freelanci dla Troost Advertising Agency w Düsseldorfie, koncentrując się na fotografii produktu. Pobierali ślub w 1961 roku.
Spotkali się jako studenci w Kunstakademie Düsseldorf w 1957 roku, Bernd i Hilla Becherowie po raz pierwszy współpracowali przy fotografowaniu i dokumentowaniu zanikającej niemieckiej architektury przemysłowej w 1959 roku. Ruhr Valley, gdzie rodzina Becherów pracowała w przemyśle stalowym i górniczym, był ich początkowym celem. Byli zafascynowani podobnymi kształtami, w których projektowano pewne budynki. Po zgromadzeniu tysiąca zdjęć poszczególnych obiektów zauważyli, że różne budynki – na przykład wieże chłodnicze, zbiorniki gazu i bunkry węgla – dzielą wiele charakterystycznych cech formalnych. Dodatkowo ich interesowało, że tak wiele z tych budynków przemysłowych wydaje się być zbudowanych z dużą uwagą na projekt.
Wspólnie, Becherowie najpierw fotografowali kamerą 6x9 cm, a potem (po 1961) głównie dużego formatu monorail Plaubel Peco 13x18 cm (5x7 cala). Fotografowali te budynki z różnych kątów, ale zawsze z prostym „obiektywnym” punktem widzenia. Regulowane prowadnice kamery umożliwiały im kontrolę perspektywy, by utrzymać równoległe linie na swoich zdjęciach. Używali różnych obiektywów – od 90 mm szerokokątnych po 600 mm teleobiektywy – aby podobne przedmioty wydawały się podobnie duże, mimo że nie zawsze mogli fotografować z tych samych odległości. Wybrali pracę w czerni i bieli zarówno ze względu na zdolność uchwycenia trójwymiarowego wolumenu bez rozproszenia kolorem, jak i na niezawodność i koszty w porównaniu z materiałami kolorowymi ówczesnych czasów. Po pracy z 13x18 cm szklanymi płytami fotograficznymi przenieśli się na negatywny arkusz filmowy o czułości 25 ASA około 1970 roku. Zazwyczaj wykonywali dwa naświetlenia dla każdego widoku, w zakresie czasów naświetlania od 10 sekund do minuty. Becherowie dzielili obowiązki w ciemni: Bernd wywoływał negatywy, Hilla wykonywała odbitki. Aby sprawić, że niebo na odbitkach będzie białe, często fotografowali w pochmurne dni, ale optymalizowali oświetlenie dla każdego tematu (używając filtru niebieskiego, gdy niebo było niebieskie) lub fotografowali wcześnie rano wiosną i jesienią. Ich tematy obejmowały domy szkieletowe (szkielet drewniany), stodoły, wieże wodne, bunkry węgla, wieże chłodnicze, młynownię zboża, bunkry węgla, piecyki koksowe, rafinerie ropy, dźwignie, zbiorniki gazu, silosy magazynowe i magazyny. Na każdym miejscu Becherowie tworzyli także ogólne zdjęcia krajobrazowe całej instalacji, które pokazywały kontekst i wzajemne zależności. Wykluczali wszelkie detale, które mogłyby odciągać uwagę od centralnego motywu, i zamiast tego tworzyli porównania perspektywy i oświetlenia, które prowadziły oko do podstawowego wzoru konstrukcyjnego obrazów. Zasada ta, blisko związana z filozofią leżącą u podstaw ruchu New Topographics, jest najbardziej oczywista w dwóch opublikowanych seriach: Anonyme Skulpturen: Eine Typologie technischer Bauten oraz Typologien, Industrieller Bau, 1963–1975, w których obrazy zestawione są w grupach trzech. Inny wczesny projekt, który realizowali przez prawie dwie dekady, ukazał się jako Framework Houses (Schirmer/Mosel) w 1977 roku, wizualny katalog typów struktur, podejście to charakteryzowało większość ich pracy.

W zwracaniu uwagi na kulturowy wymiar architektury przemysłowej, ich praca podkreślała również potrzebę ochrony tych budynków. Z inicjatywy pary, kopalnia Zollern II/IV w Dortmund-Bovinghausen w Ruhrze, będąca historycznym obiektem z wyjątkiem hali maszynowej (secesja), została oznaczona jako zabytkowy punkt.
Becherowie fotografowali także poza Niemcami, w tym od 1965 roku budynki w Wielkiej Brytanii, Francji, Belgii, a później w Stanach Zjednoczonych. W 1966 roku przebyli półroczną podróż po Anglii i południowym Walii, robiąc setki zdjęć przemysłu węglowego w okolicach Liverpoolu, Manchesteru, Sheffield, Nottingham i doliny Rhondda. W 1974 roku po raz pierwszy wybrali się do Ameryki Północnej, odwiedzając miejsca w New Jersey, Michigan, Pennsylvania i południowej Ontario, ilustrując różnorodne struktury przemysłowe – od kopalnianych rozdzielaczy po drewniane wieże wspinacze.
Becherowie wystawiali i publikowali swoje pojedyncze zdjęcia na srebrze żelazno-glicerynowe, grupując je tematycznie w siatce sześciu, dziewięciu lub piętnastu. Do połowy lat sześćdziesiątych Becherowie wybrali preferowaną formę prezentacji: obrazy struktur o podobnych funkcjach były prezentowane obok siebie, aby zachęcić widzów do porównywania form i projektów w oparciu o funkcję, regionalne osobliwości lub wiek struktur. Becherowie używali terminu „typologia” dla opisania tych uporządkowanych zestawów fotografii. Tytuły prac są zwięzłe, a podpisy ograniczają się do czasu i lokalizacji. W latach 1989–1991, na wystawie w Dia Art Foundation w Nowym Jorku, Becherowie wprowadzili drugi format do swojego dorobku: pojedyncze fotografie większych rozmiarów — dwadzieścia cztery na dwadzieścia cali — prezentowane indywidualnie, a nie w zestawach w siatce.
W 1976 roku Bernd Becher zaczął uczyć fotografii na Kunstakademie Düsseldorf (polityczne kwestie uniemożliwiły jednoczesne zatrudnienie Hilli), gdzie pozostał w gronie nauczycieli do 1996 roku. Wcześniej fotografia była wykluczona z tego co wówczas było głównie szkołą malarską. Wywarł wpływ na studentów, którzy później zrobili karierę w świecie fotografii. Byli to m.in. Andreas Gursky, Thomas Ruff, Thomas Struth, Candida Höfer, Axel Hütte i Elger Esser. Bernd zmarł w Rostocku.

Po śmierci Bernda Bechera, jego wdowa Hilla kontynuowała rekonstrukcję ich prac, głównie przy użyciu istniejących fotografii.
Becherowie mieli swoją pierwszą wystawę galerijną w 1963 roku w Galerie Ruth Nohl w Siegen. Ich pracę lepiej poznano w Stanach Zjednoczonych po publikacji ich książki Anonyme Skulpturen (Anonymous Sculptures) w 1970 roku. Becherowie zostali pokazani w George Eastman House i mieli solo wystawy w Sonnabend Gallery, Nowy Jork, w 1972 roku. W 1974 roku Institute of Contemporary Arts, London, zorganizował wystawę ich prac, która przeszła przez Wielką Brytanię. Para została zaproszona do udziału w Documenta 5, 6, 7 i 11 w Kassel w 1972, 1977, 1982 i 2002 roku oraz na Bienal de São Paulo w 1977. Stedelijk Van Abbemuseum, Eindhoven, zorganizowało retrospektywę prac artystów w 1981 roku. W 1985 artyści mieli dużą wystawę muzealną, która podróżowała do Museum Folkwang w Essen, Musée d'Art Moderne de la Ville de Paris i Musée d'Art Moderne de la Ville de Liège, Belgia. W 1991 artyści zdobyli Leone d'Oro na Biennale w Wenecji. Instalacja w Wenecji została później przerobiona w 1991 roku, w retrospektywnej wystawie w Kölnischer Kunstverein, Kolonia. Instalacja Typologies została pokazana w 1994 roku w Ydessa Hendeles Art Foundation w Toronto i Westfälisches Landesmuseum für Kunst und Kulturgeschichte w Münster. Inne retrospektywy twórczości pary były organizowane przez Photographische Sammlung/SK Stiftung Kulture w Kolonii (1999 i 2003), Centre Georges Pompidou w Paryżu (2005) i Museum of Modern Art w Nowym Jorku (2008).

W 2014 roku Hilla Becher kuratorowała wystawę „August Sander/Bernd and Hilla Becher: 'A Dialogue'” w Bruce Silverstein Gallery w Nowym Jorku. W przeciwieństwie do wcześniejszych ekspozycji, architektoniczne obrazy Becherów były wyświetlane jako pojedyncze „portrety”, podczas gdy fotografie Sanderów ludzi były reprezentowane w siatkach typologicznych. W 2022 roku Metropolitan Museum of Art zorganizowało ogromną retrospektywę ich dorobku fotograficznego, która otrzymała „blisko rekordowe” recenzje od czołowych krytyków sztuki.

Szkoła Becherów wpłynęła na wielu (głównie niemieckich) fotografów, w tym na Andreas Gursky, Thomas Struth, Thomas Ruff, Candida Höfer, Laurenz Berges, Bernhard Fuchs, Axel Hütte, Simone Nieweg i Petra Wunderlich. Kanadyjski fotograf Edward Burtynsky czerpał także inspiracje z duetu i pracuje w zbliżonym stylu. Poza istotnymi walorami dokumentacyjnymi i analitycznymi, długoterminowy projekt Becherów miał również znaczący wpływ na Minimalizm i Sztukę Konceptualną od lat 70.

Najwyższą cenę osiągniętą przez jedno z dzieł duetu było Water Towers (1972), siatka z dziewięciu fotografii, sprzedana za 441 940 dolarów amerykańskich w Sotheby’s Paris 15 listopada 2015.