Shmidt.Art - Ferrari - F50 BERLINETTA - Lata 90.

Premiumowy plakat techniczny motoryzacyjny poświęcony Ferrari F50 z 1995 roku — flagowy supersamochód Ferrari inspirowany Formułą 1 i następca legendarnego F40.

To dzieło prezentuje Ferrari F50 w czytelnym stylu dokumentu technicznego z fabryki, łącząc precyzyjne widoki z przodu, z boku, z tyłu i z góry, odniesienia wymiarowe, szczegóły podwozia oraz szczegółową reprezentację jego naturalnie doprowadzanego V12 o zapłonie ssącym.

Ferrari F50

Wprowadzone w 1995 roku, aby uczcić 50-lecie Ferrari, F50 zrodziło się wokół niezwykle bezpośredniej idei: przeniesienie inżynierii inspirowanej Formułą 1 na drogowe Ferrari.

W przeciwieństwie do turbodoładowanego F40 przed nim, F50 wykorzystuje wysokoobrotowy naturalnie aspirujący V12 zamocowany bezpośrednio do monokoku z kompozytu węglowego, tworząc niezwykle bliskie połączenie strukturalne i mechaniczne między silnikiem, nadwoziem a kierowcą.

F50 z 1995 roku

F50 łączyło zaawansowaną konstrukcję kompozytową z efektownym nadwoziem zaprojektowanym przez Pininfarinę, zdejmowalnym panelem dachowym i silnie ukierunkowaną, dwumiejscową kabiną.

Jej proporcje były dyktowane układem mechanicznym: niska kabina pasażerska z włókna węglowego, długopodłużny V12, tylna przekładnia i zawieszenie typu pushrod.

4,7-litrowy naturalnie aspirujący V12

W sercu F50 tkwi silnik F130B, 4,7-litrowy naturalnie aspirujący V12 o kącie 65 stopni.

Silnik posiada głowice DOHC, pięć zaworów na cylinder i łącznie 60 zaworów.

Generuje około 382 kW / 520 KM przy 8 500 obr./min i 471 Nm przy 6 500 obr./min, a V12 dostarcza osiągów bez turbodoładowania, kładąc nacisk na natychmiastową reakcję na gaz i wysokie obroty.

Inżynieria inspirowana Formułą 1

Architektura V12 F50 była silnie inspirowana doświadczeniami Ferrari z Formuły 1.

Co ważniejsze, silnik nie był po prostu zamontowany w konwencjonalnym podwoziu. Stanowił konstrukcyjny element nośny łączący monokok z włókna węglowego z tylną przekładnią i zespołem zawieszenia.

To rozwiązanie inżynieryjne pomogło stworzyć wyjątkowo bezpośredni charakter mechaniczny, za który F50 jest znane.

Sześciobiegowa manualna przekładnia

Moc przenoszona jest przez sześciobiegową przekładnię transaxle na tylne koła.

Skrzynia biegów stanowi część strukturalnego tylnego zespołu, kontynuując podejście inspirowane wyścigami do integrowania silnika, przekładni i nadwozia w F50.

Monocoque z kompozytu węglowego

Centralna konstrukcja F50 to monokok z kompozytu węglowego.

Ta lekka i niezwykle sztywna konstrukcja reprezentowała zaawansowaną technologię samochodową lat 90. i pomogła utrzymać suchą masę F50 na poziomie około 1230 kg.

Zawieszenie tylne z pushrod

Zawieszenie tylne wykorzystuje układ wewnętrznych linek pushrod, kolejny wyraźny odzwierciedlenie inżynierii samochodów wyścigowych.

Integracja w okolicy silnika i transaxle widoczna jest w szczegółowej górnej ilustracji technicznej plakatu.

Wymiary techniczne

Rozstaw osi: 2580 mm

Szerokość przednia: 1620 mm

Szerokość tylna: 1602 mm

Długość całkowita: 4480 mm

Szerokość całkowita: 1986 mm

Wysokość całkowita: 1120 mm

Niska wysokość F50, szeroki rozstaw i długi rozstaw osi tworzą charakterystyczne proporcje flagowego modelu Ferrari z połowy lat 90.

Wydajność

4,7-litrowy V12 generuje około 520 KM przy 8 500 obr./min.

Prędkość maksymalna to około 325 km/h, przyspieszenie od 0 do 100 km/h zajmuje około 3,9 sekundy.

W połączeniu z suchą masą około 1230 kg, te liczby uczyniły F50 jednym z najbardziej ekstremalnych drogowych Ferrari swojego okresu.

Szczegółowy skład techniczny

Dzieło zawiera prawdziwe elewacje przednią i tylną, duży profil boczny i powiększony rzut ortograficzny z widokiem z góry ukazującym architekturę mechaniczną F50.

Ilustracja z góry podkreśla monokok z kompozytu węglowego, longitudinalny V12 F130B, sześciobiegowy transaxle i tylny inboard pushrod.

Wymiary, specyfikacje silnika, informacje o podwoziu i wskaźniki wydajności są zestawione w ustrukturyzowanym formacie danych technicznych, uzupełnionym stampą Ferrari w stylu inspekcyjnym z epoki.

Ciepłe, kościane tło, precyzyjna czarna linia techniczna i stonowana typografia nadają dziełu wygląd archiwalnego dokumentu inżynieryjnego, jednocześnie stawiając w centrum kompozycji charakterystyczną architekturę mechaniczną F50.

Specyfikacje

Model: Ferrari F50
Rok: 1995
Oznaczenie silnika: F130B
Konstrukcja: 65° V12
Vdźmiar: 4,7 litra
System zaworów: DOHC / 60-zaworowy
Zawory na cylinder: 5
Chłodzenie: Wodne
Położenie: Środkowo poprzecznie
Naparcie: Naturalnie aspirujący
Moc: 382 kW / 520 KM przy 8 500 obr./min
Moment obrotowy: 471 Nm przy 6 500 obr./min
Przeniesienie: 6-biegowa manualna
Napęd: RWD
Konstrukcja: Monokok z kompozytu węglowego
Mocowanie silnika: Strukturalny / nośny
Tylny zawieszenie: Pushrod / inboard
Sucha masa: Około 1230 kg
Rozstaw osi: 2580 mm
Szerokość przednia: 1620 mm
Szerokość tylna: 1602 mm
Długość: 4480 mm
Szerokość: 1986 mm
Wysokość: 1120 mm
Prędkość maksymalna: Około 325 km/h
0–100 km/h: Około 3,9 s

Plakat stanowi charakterystyczny element dekoracyjny do garażu, warsztatu, biura, studia, salonu lub kolekcji motoryzacyjnej. Jego estetyka dokumentu technicznego szczególnie odpowiada entuzjastom Ferrari, naturalnie aspirujących V12, inżynierii Formuły 1 i kultowych supersamochodów lat 90.

Techniczne upamiętnienie jednego z najbardziej ambitnych drogowych samochodów Ferrari — połączenie naturalnie aspirującego V12, sześciobiegowej przekładni manualnej, monokoku z włókna węglowego i podwoziowej inżynierii pochodzącej z wyścigów w prezentacji inspirowanej archiwami.

Plakat zostanie starannie zapakowany do wysyłki, aby zapewnić bezpieczną dostawę.

Ujawnienie AI: Projekt plakatu został stworzony za pomocą generatywnej sztucznej inteligencji i następnie przeglądnięty oraz ręcznie edytowany przez Shmidt.Art.