Walker Evans - The Lost Work - 2000

Trafiłeś w dobre miejsce!
To najnowsze wydanie SUPER POPULARNEGO JEDNOGODZĄCEGO WYPRZEDAŻY AUTOWYNAJMU 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Kolonia, Niemcy).
Prezentujemy osobisty wybór BEST OF MIĘDZYNARODOWYCH ZESZTYKÓW FOTOGRAFICZNYCH z MOJEJ PRYWATEJ KOLEKCJI oraz z NIEDAWNYCH NABYTÓW.

FANTASTYCZNA KSIĄŻKA amerykańskiego legendarnego fotografa WALKERA EVANSa (1903-1975).

Z ORYGINALNĄ OKŁADKĄ.

„Walker Evans był być może największym „artystą dokumentalnym”, jakiego Ameryka kiedykolwiek znała. W karierze trwającej czterdzieści sześć lat (1928–1974) Evans głęboko zmienił sposób, w jaki Amerykanie postrzegają siebie samych, swoje sprawy społeczne i swój kraj. Wydany z dużą, niegdyś niepublikowaną prywatną kolekcją – największą prywatną kolekcję fotografii Walkera Evansa na świecie – ten okazały tom po raz pierwszy publikuje wiele zdjęć, które dotąd były niedostępne dla publiczności. Znajdują się tu znane obrazy z południowej pracy Evansa (1935–36), a także znacznie mniej znane zdjęcia jego przyjaciół i współpracowników, jego prace w Tahiti, zdjęcia jego dzieł architektury Victorian House (1930–31) oraz fotografie z podróży do Anglii, Kuby, Maine, Nowej Szkocji, Chicago i Nowego Orleanu. Autorki Belinda Rathbone i Clark Worswick podejmują się dokumentowania monumentalnej kariery Evansa, eksplorując pomijane boczne drogi kariery Evansa w momencie, gdy na rynku muzealnym i w świecie kolekcjonowania fotografii odradza się jego dorobek życiowy. To, co otrzymujemy, to definitywne i czasem zaskakujące spojrzenie na fotografującego, którego dorobek przewiduje prace fotografów i artystów dokumentalnych wszelkich odcieni." (z wydawcy)

Jak zawsze 5Uhr30.com gwarantuje szczegółowe i precyzyjne opisy, 100% ochrony,
100% ubezpieczenia i łączoną wysyłkę na całym świecie.

Arena Editions, Santa Fe, Nowy Meksyk. 2000. Pierwsze wydanie, pierwsze druki.

Twarda oprawa z okładką ochronną. 235 x 260 mm. 264 strony. 243 zdjęcia w tonacji sepia. Fotograf: Walker Evans. Tekst: Walker Evans, Belinda Rathbone i Clark Worswick. Tekst po angielsku.

Stan:
Książka w środku świeża i nienaruszona; czysta, bez śladów poprzedniego właściciela i bez przebarwień. Zewnętrznie bardzo świeże okładki i grzbiet (chronione przez okładkę); drobne wgniecenie w prawym górnym rogu przedniej okładki (nie wpływa na wnętrze), jedna plama na górnym brzegu, bez innych istotnych usterek. Okładka ochronna kompletna, bez rozdarć, bez naszytych łatek i bez brakujących części; ślady użytkowania. Ogólnie w dobrym stanie.

Wspaniała książka fotograficzna Walkera Evansa - z oryginalną okładką.

„Głównym motywem Evansa była wernakularność – rodzime wyrażenia ludzi widzianych na mniejszych drogach, w tanich kawiarniach, reklamach, prostych sypialniach i głównych ulicach małych miast. Przez pięćdziesiąt lat, od późnych lat dwudziestych do wczesnych lat siedemdziesiątych, Evans rejestrował amerykańską scenę z niuansami poety i precyzją chirurga, tworząc encyklopedyczny wizualny katalog nowoczesnej Ameryki w budowie.
Urodzony w 1903 roku w Saint Louis, Missouri, Evans bawił się malarstwem jako dziecko, zbierał kartki pocztowe ze zdjęciami i robił zdjęcia swojej rodzinie i przyjaciołom małą kamerą Kodak. Po roku na Williams College przerwał naukę i przeprowadził się do Nowego Jorku, pracował w księgarniach oraz w Nowojorskiej Publicznej Bibliotece, gdzie mógł swobodnie rozwijać swoją pasję do T. S. Eliota, D. H. Lawrence’a, Jamesa Joyce’a i e. e. cummingsa, a także Charlesa Baudelaire’a i Gustave’a Flauberta. W 1927 roku, po roku spędzonym w Paryżu doszlifowując swój francuski i pisząc krótkie opowiadania oraz eseje non-fiction, Evans wrócił do Nowego Jorku z zamiarem zostać pisarzem. Jednak również wziął aparat i stopniowo skierował swoje estetyczne impulsy, aby wnieść do medium fotografii strategie literatury — lirykę, ironię, ostre opisy i strukturę narracyjną.
Większość wczesnych zdjęć Evansa ujawnia wpływy europejskiego modernizmu, w szczególności formalizm i nacisk na dynamiczne struktury graficzne. Z czasem porzucił ten mocno zrefinowany styl, by rozwinąć własne sugestywne, lecz bardziej powściągliwe pojęcia realizmu, roli widza i poetyckiego rezonansu zwykłych tematów. Lata depresji 1935–36 były dla Evansa czasem niezwykłej produktywności i osiągnięć. W czerwcu 1935 roku podjął pracę w Departamencie Wewnętrznym USA, by sfotografować rządową społeczność przesiedleńczą bezrobotnych górników w West Virginia. Szybko przerodził tę tymczasową pracę w stanowisko „specjalisty ds. informacji” w Administracji Reinstalacyjnej (później Farm Security Administration), agencji Nowego Porządku w Departamencie Rolnictwa.
Pod kierownictwem Roya Strykera fotografowie RA/FSA (Dorothea Lange, Arthur Rothstein i Russell Lee, między innymi) mieli dokumentować życie w małych miastach i pokazywać, jak rząd federalny próbuje polepszyć los wiejskich społeczności podczas depresji. Evans jednak pracował z małym uwzględnieniem ideologicznego programu czy sugerowanych tras i odpowiadał na osobistą potrzebę zdistylizowania istoty amerykańskiego życia z prostoty i zwyczajności. Jego fotografie architektury na poboczach drogi, wiejskich kościołów, małych miastowych fryzjerów i cmentarzy ukazują głęboki szacunek dla zaniedbanych tradycji człowieka prostego oraz ugruntowały jego reputację najbardziej wybitnego dokumentalisty Ameryki. Od pierwszych publikacji w magazynach i książkach pod koniec lat 30., te bezpośrednie, ikoniczne obrazy weszły do zbiorowej świadomości społeczeństwa i są dziś głęboko osadzone w krajowej wspólnej wizualnej historii Depresji. Latem 1936 Evans wziął urlop z Administracji Reinstalacyjnej, by podróżować na Południe z przyjacielem, pisarzem Jamesem Agee’em, który miał napisać artykuł o najemnych rolnikach dla Fortune; Evans miał być fotografem. Choć magazyn ostatecznie odrzucił długi tekst Agee’a o trzech rodzinach z Alabamy, to z tej współpracy powstała w końcu Let Us Now Praise Famous Men (1941), liryczna podróż ku granicom bezpośredniego obserwowania. Jej 500 stron słów i obrazów to mieszanka opisów dokumentalnych i silnie subiektywnych, a nawet auto­biograficznych pism, które trwają jako jedno z najważniejszych osiągnięć literatury amerykańskiej XX wieku. Zdjęcia Evansa do Let Us Now Praise Famous Men to oszałamiająco szczere przedstawienia twarzy, sypialni i ubiorów poszczególnych rolników mieszkających na suchej zboczu je piętnaście kilometrów na północ od Greensboro w Alabamie. Jako seria zdają się one wyjaśniać całą tragedię Wielkiego Kryzysu; indywidualnie są intymne, transcendujące i enigmatyczne. Dla wielu są szczytowym osiągnięciem kariery Evansa w fotografii.
We wrześniu 1938 roku Muzeum Sztuki Nowoczesnej otworzyło American Photographs, retrospektywę pierwszej dekady fotografii Evansa. Muzeum opublikowało także American Photographs—dla wielu artystów wciąż punkt odniesienia, według którego ocenia się wszystkie monografie fotograficzne. Książka zaczyna się od portretu amerykańskiego społeczeństwa poprzez jego jednostki—rolników uprawiających bawełnę, górników Appalachów, weteranów wojennych—oraz instytucji społecznych—fast food, zakłady fryzjerskie, kultura samochodowa. Kończy się przeglądem miast fabrycznych, ręcznie malowanych znaków, country churches i prostych domów—miejsc i reliktów, które stanowią namacalne wyrazy amerykańskich pragnień, rozpaczy i tradycji.
W latach 1938–1941 Evans stworzył niezwykłą serię portretów w nowojorskiej linii metra. Przed publikacją nie wystąpili przez dwadzieścia pięć lat, aż w 1966 roku Houghton Mifflin wydał Many Are Called, książkę zawierającą osiemdziesiąt dziewięć fotografii, z wstępem Jamesa Agee’a napisanego w 1940 roku. Z aparatem 35 mm Contax przypiętym do klatki piersiowej, soczewka wystawała między dwoma guzikami zimowego płaszcza, Evans potrafił fotografować swoich współpasażerów potajemnie, z bliska. Chociaż otoczenie było publiczne, jego tematy – niepozowane i pogrążone we własnych myślach – ukazywały ciągle zmieniający się wachlarz nastrojów i wyrażeń – od ciekawości, po znudzenie, rozbawienie, przygnębienie, marzenie i dyspepsję. „Straż zapadła, maska spadła” — zauważył. „Jeszcze bardziej niż w samotnych sypialniach (gdzie są lustra), twarze ludzi pozostają na sztormie nagich sennych w metrze.”

Między 1934 a 1965 Evans wniósł do czasopisma Fortune ponad 400 fotografii w 45 artykułach publikowanych w magazynie. Pracował w luksusowym magazynie jako Specjalny Redaktor Fotograficzny od 1945 do 1965 roku i nie tylko koncepował portfolia, wykonywał fotografie i projektował układy stron, ale także pisał towarzyszące teksty. Jego tematy były realizowane zarówno w czerni i bieli, jak i w kolorze i obejmowały logosy firm kolejowych, powszechne narzędzia, stare hotele nadmorskie i widoki Ameryki z okna pociągu. Używając standardowego formatu dziennikarskiego opowiadania obrazowego, Evans łączył swoje zainteresowanie słowem i obrazem, tworząc wielodyscyplinarną narrację o niezwykle wysokiej jakości. Klasyka zaniedbanego gatunku, te samodzielnie zlecone eseje były „evansa métier” przez dwadzieścia lat.
W 1973 Evans zaczął pracować z innowacyjnym aparat SX-70 firmy Polaroid i nieograniczonym zapasem filmu od producenta. Cnoty aparatu idealnie pasowały do jego poszukiwań zwięzłej, lecz poetyckiej wizji świata: jego natychmiastowe wydruki były dla schorowanego siedemdziesięcioletniego fotografa tym, czym dla starych Matisów były nożyczki i wycinany papier. Unikatowe wydruki SX-70 to ostatnie zdjęcia artysty, kulminacja pół wieku pracy w fotografii. Dzięki nowemu aparatowi Evans powrócił do kilku ze swoich trwających tematów — jednym z najważniejszych są znaki, plakaty i ich ostateczne uproszczenie, same liternictwo."
(Muzeum of Art, Nowy Jork)