Syfon (2) Art Deco





Dodaj do ulubionych, aby otrzymać powiadomienie o rozpoczęciu aukcji.
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 142947
Doskonała ocena na Trustpilot.
Opis od sprzedawcy
Stare syfony marki międzynarodowych alkoholi CHARTREUSE w żółtym kolorze. Ciesz się zdjęciami, aby zrozumieć piękno tych syfonów; mają krany lub głowice w kolorze zielonym marek Carbónicas Espumosos Galán Oleiros Cao Monforte de Lemos Lugo oraz Carbónicas Espumosos J. Feijoo Pontevedra, najczęściej poszukiwane — piękno z wieloletnią historią, w dobrym stanie zachowania dla kolekcjonerów i dekoracji. Woda seltzowa. Mogą mieć lekkie otarcia lub drobne ubytki szkła.
CHARTREUSE: to likier ziołowy francuski, wytwarzany przez macerowanie pewnych ziół w wysokoprocentowym spirytusie. Likier ten nosi tę nazwę na cześć kartuzjańskiego klasztoru Grande Chartreuse „la Gran Cartuja”; nazwa pochodzi od masywu Chartreuse „masyw Cartuja” w Alpach, regionu Francji, w którym znajduje się klasztor.
Historia
W 1605 roku książę Estrée przekazał kartuzom z Paryża niezwykły manuskrypt z formułą nazwaną „Élixir de Longue Vie” (Eliksir długowieczności). Po kilku nieudanych próbach zielarze kartuzów uznali recepturę za zbyt skomplikowaną i ją porzucili. Jednak receptura została ocalona i półtora wieku później apteka Wielkiej Cartuszy, w Saint-Pierre-de-Chartreuse, zaczęła wytwarzać zwany „Élixir végétal” (Eliksir roślinny) i sprzedawać go w 1764 roku. Dystrybucja ograniczała się początkowo do Grenoble i Chambéry, lecz popularność rosła. Na bazie elixiru roślinnego kartuzjanie opracowali digestif, który nazwali „Liqueur de santé” (Likier zdrowia).
Rewolucja francuska rozproszyła zakon w 1793 roku, a mnisi przestali destylować swój likier. W 1816 roku powrócili do opactwa Wielkiej Cartuszy i wznowili swoją działalność. Od 1840 roku opracowali tzw. chartreuse żółtą, łagodniejszą od swojego poprzednika, chartreuse zieloną. W 1860 roku wybudowali destylatornię klasztorną.
W 1903 roku kartuzjanie zostali wygnani z Francji. Zabierają swoje tajemnice i zakładają destylarnię w Tarragona (Hiszpania), która staje się ośrodkiem produkcji likieru, noszącego nazwę „Tarragona”. Produkowali go także w Marsylii od 1921 do 1929, pod tą samą nazwą „Tarragona”.
Historie sprzedawców
Stare syfony marki międzynarodowych alkoholi CHARTREUSE w żółtym kolorze. Ciesz się zdjęciami, aby zrozumieć piękno tych syfonów; mają krany lub głowice w kolorze zielonym marek Carbónicas Espumosos Galán Oleiros Cao Monforte de Lemos Lugo oraz Carbónicas Espumosos J. Feijoo Pontevedra, najczęściej poszukiwane — piękno z wieloletnią historią, w dobrym stanie zachowania dla kolekcjonerów i dekoracji. Woda seltzowa. Mogą mieć lekkie otarcia lub drobne ubytki szkła.
CHARTREUSE: to likier ziołowy francuski, wytwarzany przez macerowanie pewnych ziół w wysokoprocentowym spirytusie. Likier ten nosi tę nazwę na cześć kartuzjańskiego klasztoru Grande Chartreuse „la Gran Cartuja”; nazwa pochodzi od masywu Chartreuse „masyw Cartuja” w Alpach, regionu Francji, w którym znajduje się klasztor.
Historia
W 1605 roku książę Estrée przekazał kartuzom z Paryża niezwykły manuskrypt z formułą nazwaną „Élixir de Longue Vie” (Eliksir długowieczności). Po kilku nieudanych próbach zielarze kartuzów uznali recepturę za zbyt skomplikowaną i ją porzucili. Jednak receptura została ocalona i półtora wieku później apteka Wielkiej Cartuszy, w Saint-Pierre-de-Chartreuse, zaczęła wytwarzać zwany „Élixir végétal” (Eliksir roślinny) i sprzedawać go w 1764 roku. Dystrybucja ograniczała się początkowo do Grenoble i Chambéry, lecz popularność rosła. Na bazie elixiru roślinnego kartuzjanie opracowali digestif, który nazwali „Liqueur de santé” (Likier zdrowia).
Rewolucja francuska rozproszyła zakon w 1793 roku, a mnisi przestali destylować swój likier. W 1816 roku powrócili do opactwa Wielkiej Cartuszy i wznowili swoją działalność. Od 1840 roku opracowali tzw. chartreuse żółtą, łagodniejszą od swojego poprzednika, chartreuse zieloną. W 1860 roku wybudowali destylatornię klasztorną.
W 1903 roku kartuzjanie zostali wygnani z Francji. Zabierają swoje tajemnice i zakładają destylarnię w Tarragona (Hiszpania), która staje się ośrodkiem produkcji likieru, noszącego nazwę „Tarragona”. Produkowali go także w Marsylii od 1921 do 1929, pod tą samą nazwą „Tarragona”.

