Germaine Krull - 100 x Paris - 1929

Witamy na nowej aukcji Anatole’a Desachy’ego (Francja) i Ecki Heusera (Niemcy), odbywającej się podczas targów Paris Photo 2026. Z okazji tej 29. edycji zebraliśmy najlepsze tomy fotografii paryskiej z okresu avant-garde, nowoczesnej i współczesnej. Ciesz się tą wyjątkową selekcją.

ŚWIĄTECZNA OKAZJA do zakupu TEJ SŁYNNEJ, BARDZO RZADkiej KSIĄŻKI FOTOGRAFICZNEJ autorstwa Germaine Krull z 1929 roku (!).

- Hans-Michael Koetzle, "Eyes on Paris. Paris im Fotobuch. 1890 bis heute" ("Paris w fotobukach. 1890 do dziś"), str. 84-85
- Christian Bouqueret, "Paris. Les Livres de Photographie. Des Années 1920 Aux Années 1950", str. 35-37

Germaine Krull (1897-1985), niemiecko-holska fotografka, znana z «Metal», mieszkała w Paryżu od 1926 roku.

WSPANIAŁE ZDJĘCIA SEPIA W ZACHWYCAJĄCEJ FOTOGRAVURZE.

To wiele od 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Kolonia, Niemcy).
5Uhr30.com gwarantuje szczegółowe i precyzyjne opisy, 100% ochronę,
100% ubezpieczenie i łączone wysyłki na cały świat.

Verlag der Reihe, Berlin-Westend. 1929. Pierwsze wydanie, pierwsza druk.

Paperback. 172 x 248 mm (każdy). 528 stron (po 132 strony każdy). 100 fotografii (każda) czarno-białych. Zdjęcia: Germaine Krull. Przedmowa: Florent Fels. Tekst we francuskim, angielskim, niemieckim.

Stan:
W środku czysto bez znaków poprzedniego właściciela; pierwsze strony nieco poplamione, cały tekst i wszystkie strony ze zdjęciami świeże i wolne od przebarwień. Z zewnątrz używany; plamy i zagniecenia. Brak okładki ochronnej. Ogólnie w bardzo dobrym stanie.

Rzadka książka „100 x Paris” Germaine Krull z 1929 roku.

„Zwężony tomik ukazał się w maju 1929 roku, zaledwie dwa lata po „Métal” berlińskiego „Verlag der Reihe”. inicjatorem tej krótkotrwałej inicjatywy był Austriacko-urodzony Oscar Camillo Recht (1894-1959), handlarz sztuką, wydawca, publicysta i autor wstępu do niemieckiego wydania monografii Atget autorstwa Berenice Abbott.
Monografię „100 x Paris” uznano za pierwszą z trzech porównywalnych tytułów, przed „100 x Berlin” (wydanym w maju 1929 z fotografiami László Willingera) i „100 x Munich” (również wydany w 1929 z fotografiami Ludwiga Preissa).
Książka była oferowana zarówno w wersji twardej (granatowy len, srebrny tłoczony tytuł, okładka z fotografią), jak i w formie broszury o znacznie nowocześniejszym, inspirowanym sztuką Deco projekcie okładki, która – nieubłaganie – nosi także nazwisko autora.
Książka otwiera się od wstępu Florenta Felsa, redaktora naczelnego L'Art vivant wówczas, a następnie na szczegółowe podpisy, te i wprowadzenie w językach niemieckim, francuskim i angielskim, oraz programowa liczba 100 stron z pełnokolorowymi planszami.
Z jednej strony książka podąża dość konwencjonalną ścieżką ze swoim brązowym, miedzianym drzewnym drukiem, ilustracje osadzone w centrum i estetyka obrazowa, która z wyglądu na pierwszy rzut oka wydaje się mniej innowacyjna. Z drugiej strony jest przykładem nowoczesnego „rodzaju metropolitalnego fotobooka”, który pojawił się w latach 20. i stanowi przeciwieństwo „wspaniałych fotoalbumów i kolekcji pocztówek utrzymanych w tradycji veduta”.
Czego książce z pewnością brakuje, to formalna rygorystyczność i estetyczna spójność, które charakteryzują „Métal”. Z drugiej strony sama Krull okazuje się wybitną przedstawicielką modernistycznej sztuki — zarówno pod względem tematów, jak i ich realizacji. Nie mniej niż 44 plakaty przedstawiają samochody. Ruch drogowy, czasem gęsty, staje się tematem zdjęcia równie silnie, co światło elektryczne; nowe medium rozrywki, kino, pojawia się (w formie dużych plakatów) oraz nowe budownictwo duchem funkcjonalnego „Stylu międzynarodowego”. Krull kieruje swój dziennikarski wzrok zarówno na żebraków, jak i tradycyjne małe firmy; podsłuchuje nowocześnie ubranych spacerowiczów w Bois de Boulogne czy gości na tarasie Dôme na Montparnasse.
Większość obrazów to „frontalne i statyczne, ale niektóre zaskakują”.
Na przykład w formie odważnego kąta kamery od góry w dół, odważnych detali obrazu czy surrealistycznych wynalazków malarskich (jak kolumna z lipca na Place de la Bastille, która rozpoznawana jest jedynie jako cień). W rzeczywistości Paul Fierens rozpoznał w Krull momenty surrealistyczne w jej książce w swojej recenzji, odnosząc się do André Bretona, Atgeta lub Kubizmu i konkludując, że obiektyw Krull „ma skłonność do poezji”. Ogólnie można się zgodzić z Kim Sichel, gdy pisze, że w „100 x Paris” struktura książki pozostaje konwencjonalna, „ale dodaje nowoczesną interpunkcję do fotografii.”
(Hans-Michael Koetzle)

„W latach dwudziestych Germaine Krull wywarła wpływ na historię fotografii swoimi reportażami fotograficznymi. Wykorzystując perspektywy ukośne i kadrowanie, opracowała własny język wizualny. Jej reportaże symbolizują empatię społeczno-polityczną.
Urodzona 20 listopada 1897 roku, kształciła się w Monachijskiej Szkole Fotografii do 1918 roku, dokumentując codzienne życie w dużym mieście swoim aparatem, a jednocześnie rozwijając zmysł do artystycznych eksperymentów awangardy. Przyjaciółka pisarzy, ludzi teatru i filmowców, fotografka najpierw mieszkała i pracowała w Berlinie, potem w Amsterdamie, a od 1926 roku w francuskiej metropolii. W 1967 roku jedyny ocalały dokument audio powstał w Cinémathèque française z okazji wystawy, którą osobiście zorganizował minister kultury André Malraux. Jednak Germaine Krull nie interesuje się glamourem i wysokimi godnościami, które podkreśla: „Fotografia to zawód. Rzemiosło.
Po ukończeniu praktyk w 1918 roku fotografka początkowo odsuwała swój zawód na bok i zaangażowała się politycznie. Ale Monachska Republika Sowiecka została krwawo stłumiona, a Germaine Krull uciekła do Moskwy. Po powrocie do Niemiec otworzyła własne studio w Berlinie w 1923 roku. Jednak dopiero po przeprowadzce do Amsterdamu z dokumentalistą Jorisem Ivensem odkryła skłonność do instalacji technicznych, nabrzeży, dźwigów i magazynów, co stało się jej przełomem.
Gdy dotarła do Paryża, fotografka prezentuje portfolio „Métal”. Autor Pierre MacOrlan jest zachwycony: „Czy Krull przekształca krajobraz maszyn w symfonię, czy bawi się światłem Paryża, ujawnia sekrety.”
Fotografka podkreśla piękno łożysk i transformatorów przy użyciu wielu ekspozycji lub czarno-białych kompozycji, które są tak obiektywne, jak i surrealistycznie wyalienowane. André Kertész, Man Ray i Berenice Abbott, którzy w 1928 roku zainicjowali fotograficzny obraz jako nową, niezależną formę sztuki w „Pierwszym Niezależnym Salonie Fotografii”, pracowali w podobny sposób.
Germaine Krull była jedną z uczestniczek, ale wybrała własną drogę dla swojego zawodu: „To nie malarstwo ani fantazja. Fotograf to świadek. Świadek swojego czasu. Prawdziwy fotograf to świadek wszystkich dni, reporter.”
Wirtuozowska reporterka Germaine Krull staje się filarem magazynu „VU”. Dzięki swojemu subiektywnemu oku fotograficznemu i precyzyjnie kierowanej kamerze, temperamentowi i technice, sztuka i rzemiosło łączą się. Najważniejsze z tej kombinacji formalnej, estetycznej kreatywności z empatią społeczno-polityczną to reportaże takie jak „Kobiety pracujące w Paryżu”. Dla filozofa Waltera Benjamina Germaine Krull stoi więc na równi z takimi fotografami jak August Sander czy Wilhelm Bloßfeldt w swoim własnym stylu: „Fotografowie, którzy nie trafili do fotografii przypadkowo, nie z wygody ze sztuk pięknych, dziś tworzą awangardę wśród swoich rówieśników.”
Jakby osiągnęła swój cel, Germaine Krull pożegnała się z fotografią. Po pracy jako reporter wojenny podczas wyzwalania Francji podróżowała po Azji Południowo-Wschodniej w 1946 roku i otworzyła hotel w Bangkoku. Dopiero w 1960 roku, kiedy jej firma odniosła sukces, ponownie chwyciła za aparat, aby dokumentować relikty i zabytki kultur azjatyckich.
Germaine Krull, która zmarła w Wetzlarze w 1985 roku, pozostawia przesłanie dla przyszłych pokoleń fotografów: „Fotografia nie jest maszyną. Niestety, jesteś związany z maszyną, aparatem, filmem, wywoływaniem. Ale każdy musi poczuć własny obraz. I wtedy wykonać jedno lub maksymalnie dwa zdjęcia. Sam akt kliknięcia, kliknięcia, kliknięcia — nie prowadzi nigdzie.”
(Deutschlandfunk)