Prof. A.M. Hammacher - De Wereld van Henry van de Velde - 1967

Świat Henry'ego van de Velde'a - Prof. A.M. Hammacher

Doskonała monografia dokumentująca jego prace architektoniczne, meble, przedmioty, obrazy, rysunki i rytory. W H O L String? IN HET NEDERLANDS

Piękne wydanie, rzadkie!! z 1967 roku.

Doskonały stan!, z wyjątkiem drobnych uszkodzeń koperty kartonowej (zob. fotografie)

Rozbudowane ilustracje (zob. fotografie)

Wysyłka starannie zapakowana z trątrace i ubezpieczeniem.

Powodzenia w licytacji!!

"Van de Velde studiował malarstwo u Karola Verlat w Koninklijke Academie voor Schone Kunsten w Antwerpie oraz u Carolusa-Durana w Paryżu. Wywarł na niego głęboki wpływ Paul Signac i Georges Seurat, malował w stylu neo-impressionistycznym (pointylizm).
Kiedy miał dwadzieścia dwa lata, przeniósł się do odległego Wechelderzande. Krajobraz i mieszkańcy przez cztery lata były tematem jego obrazów. Jego awersja do akademizmu artystów w Antwerpii i wizyty w francuskiej kolonii artystów Barbizon spowodowały, że wybrał wiejskie otoczenie. Szedł tym samym śladem malarzy takich jak Isidore Meyers i Adriaan Joseph Heymans i udał się na Noorderkempen. To była najnowsza miejscówka dla młodych artystów pełna „Sturm und Drang”.
Wechelderzande nie było jeszcze skomunikowane tramwajem parowym ani drogą państwową. Henry Van de Velde znalazł schronienie w gosp NAD De Keizer, w cieniu Wechelse kerk. Napływ artystów spowodował, że z gospodarstwa z zajazdem zbudowano lodging. Gasthof zyskał drugie piętro z sypialniami i pracownią malarską. Van de Velde malował swoją „Królową przy oknie” z otwartego okna od strony południowej. Ten obraz należy do serii ośmiu, które ukazują impresje życia wiejskiego.
Gasthof w 2019 roku stał się brasserie-restauracją o nazwie De Nieuwe Keizer. Mało kto pamięta jeszcze dni artystów. Pracownia artystyczna zniknęła; tylko od strony północnej wciąż jest widoczne okrąglone okno pracowni.
W 1889 roku Van de Velde został członkiem grupy artystów Les XX w Brukseli. Po tym, jak Vincet van Gogh wystawił kilka prac na dorocznej wystawie Les XX, Van de Velde stał się jednym z pierwszych malarzy, na których wpłynął van Gogh. Podczas podróży poślubnej do Holandii odwiedził wdowę Theo van Gogha, brata niedawno zmarłego Vincenta van Gogha. Zyskał sobie dobry pogląd na niemal całe dzieło malarza i zrozumiał, że nie osiągnie takiego poziomu. Dla niego był to koniec kariery jako malarz.
Henry Van de Velde jako projektant i architekt
Od 1892 roku Van de Velde porzucił malarstwo i skupił się na sztukach użytkowych: (metaloplastyka, porcelana i naczynia, projektowanie mody, dywanów i tkanin) oraz architekturze, w tym na budowie własnego domu w Ukkel, domu Bloemenwerf. W jego domu wystrój tworzył integralną całość. W 1895 roku zaprojektował wnętrza i meble dla wpływowego domu sztuki L'Art Nouveau, galerzysty Samuela Binga w Paryżu. Również jego prace były prezentowane w pawilonie Binga na światowej wystawie 1900 w Paryżu. Van de Velde był pod wpływem angielskiego ruchu Arts and Crafts z Johnem Ruskinem i Williamem Morrisem i był jednym z pierwszych architektów i projektantów mebli, którzy pracowali w abstrakcyjnej, wyginającej się linii. Sprzeciwiał się kopiowaniu historycznych stylów i zdecydowanie wybierał oryginalną formę. Chciał wyeliminować banalność i brzydotę z ludzkiej duszy.
W 1899 roku osiedlił się w Niemczech. Uzyskał tu szereg zleceń, między innymi dla Museum Folkwang i willi Hohenhof w Hagen oraz dla domu Nietzschego w Weimarze. Wspólnie z Harrym Kesslerem był założycielem Kunstgewerbeschule[23] i Akademii w Weimarze, poprzednika Bauhausu, które rozwijał dalej Walter Gropius w Dessau. Utrzymywał także ścisłe więzi z Deutscher Werkbund.
Portret Marii Sèthe, późniejszej żony Van de Velde'a, z 1891 roku, autorstwa Théo Van Rysselberghe. To poprzez malarza Van de Velde i Maria Sèthe poznali się.
Podczas I wojny światowej Van de Velde przebywał w Szwajcarii i w Holandii. Na zlecenie Helene Kröller-Müller zaprojektował dom nadzoru oraz dom pracownika w Schipborg (dane budynku z 1921 roku), obok gospodarstwa De Schepbord zaprojektowanego w 1914 roku przez architekta Hendrika Petrusa Berlage'a. Van de Velde ostatecznie zaprojektował otwarte w 1938 roku Kröller-Müller Museum w Otterlo. W 1925 roku został mianowany na Uniwersytecie Ghent, gdzie od 1926 do 1936 wykładał architekturę i sztuki użytkowe. W 1933 roku powierzono mu zaprojektowanie Biblioteki Uniwersyteckiej; Boekentoren. Budowa rozpoczęła się w 1936 roku, ale wykończenie nastąpiło dopiero po II wojnie światowej i z powodów budżetowych nie w całości według pierwotnych planów. W ten sposób podłoga czytelni wykonana została z marmuru, a nie z czarnej gumy, jak pierwotnie chciał Van de Velde. Van de Velde brał także udział w budowie Uniwersyteckiego Szpitala w Gandawie.
W Leuvén zbudował na Diestsestraat między 1936 a 1942 ostatni budynek, szkołę techniczną, która między 1997 a 2000 została przez architekta Georges’a Bainesa odrestaurowana i przekształcona w Miejską Bibliotekę i Archiwum, De Tweebronnen. Oryginalny budynek służył w 1997 roku jako dekoracja do choreografii z minimalnej muzyki grupy Rosas Anny Teresy De Keersmaeker do filmu tańca Rosas danst Rosas.
W przeciwieństwie do powszechnych przekonań Van de Velde nie był projektantem logo Narodowego Towarzystwa Belgijskich Kolei; znaną literę „B” w poziomej elipsie wymyślił Jean de Roy. Jako ówczesny doradca artystyczny NMBS przekonał jednak kierownictwo do wyboru tego projektu. Poza tym zaprojektował wnętrze pierwszych belgijskich pociągów elektrycznych (AM35) i kilku wagonów. Van de Velde odcisnął także swoje piętno na stacji w Blankenberge.

Po II wojnie światowej Van de Velde był oskarżany o kolaborację. Sprawa nigdy nie doszła do procesu, lecz Van de Velde wybrał dobrowolną emigrację; wycofał się do szwajcarskiego Oberägeri, gdzie napisał swoje pamiętniki, które ukazały się dopiero posthumicznie w 1962 roku pod tytułem Die Geschichte meines Lebens.

Van de Velde zmarł w 1957 roku w wieku 94 lat w Zurychu i został pochowany w Tervuren, koło Brukseli.