Verscheidene auteurs - Gio Ponti - 2026






Historyk sztuki z szerokim doświadczeniem w licznych domach aukcyjnych antyków.
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 145217
Doskonała ocena na Trustpilot.
Anglojęzyczna książka w twardej oprawie *Gio Ponti* z 2026 roku liczy 509 stron i poświęcona jest włoskiemu architektowi i projektantowi.
Opis od sprzedawcy
Gio Ponti
Zawartość widoczna na zdjęciach 3 i 4
Giovanni (Giò) Ponti (Milano, 18 listopada 1891 – tamże, 16 września 1979) był włoskim architektem, pisarzem i projektantem przemysłowym.
"W swojej ponad sześćdziesięcioletniej karierze projektował meble, przedmioty codziennego użytku i budynki. Znane budynki jego autorstwa to wieża Pirelli w Mediolanie (wspólnie z Pier Luigi Nervim), Palazzo Liviano w Padwie, Denver Art Museum (North Building) oraz dom towarowy De Bijenkorf w Eindhoven. Ze względu na wpływ i różnorodność tematów w różnych dyscyplinach, bywa także nazywany „ojcem nowoczesnego włoskiego designu”.
Życiorys
Giovanni Ponti urodził się w Mediolanie 18 listopada 1891 roku. Rozpoczął studia architektury na Politechnice Mediolańskiej (Politecnico di Milano), lecz przerwała je służba wojskowa podczas I wojny światowej. Po ukończeniu studiów w 1921 roku założył biuro architektoniczne z Minnem Fiocchim i Emiliom Lancią. Jego prace po raz pierwszy zaprezentowano w 1923 roku podczas Biennale Sztuki Dekoracyjnej w Monzy, po czym został członkiem komitetu wykonawczego i zaangażował się w organizację Triënnales di Milano. W tym samym roku objął stanowisko dyrektora artystycznego w manufakturze ceramiki Manifattura Ceramica Richard Ginori, gdzie miał duły wpływ na odnowę produktów. W 1925 roku jego prace zostały pokazane na Internationale des Arts Décoratifs et Industriels Modernes, które zdobyły dużą popularność.
W 1926 roku z Emilio Lanciją założyli Studio Ponti-Lancia. W tym okresie prace Pontiego były silnie inspirowane przez Novecento Italiano, ruch artystyczny wpisujący się w ideologię faszystowską Benito Mussoliniego. Styl ten widać m.in. w projekcie jego prywatnego domu przy Via Randaccio 9 w Mediolanie z 1925 roku oraz wnętrzu Palazzo Contini-Bonacossi w Florencji z 1931 roku.[4]
Około 1927 roku we Włoszech narodził się nowy nurt stylistyczny Movimento Italiano per l’Architettura Razionale, włoski racjonalizm, który wykorzystywał nowe osiągnięcia technologiczne w budownictwie. Ponti był zwolennikiem tego nowego stylu i miał duży wpływ na jego dalszy rozwój. Uczynił to m.in. poprzez czasopismo Domus, które założył w 1928 roku i w którym pisał o designie i architekturze oraz o swoim zaangażowaniu w Triënnales di Milano.
W 1933 roku założył Studio Ponti-Fornaroli-Soncini z inżynierami Antonio Fornarolim i Eugenio Soncini. W tym samym roku napisał książkę La Casa all’Italiana ('Dom w stylu włoskim'), w której stwierdził, że włoskie domy, mimo nowości i zmian stylowych, nie powinny tracić swych włoskich cech charakterystycznych. W latach 1931–1936 brał udział w projektowaniu domów Domus w Mediolanie. Te domy miały z zewnątrz typowy malaryjski styl budowy, ale wewnątrz były nowoczesne i innowacyjne, z naciskiem na elastyczność i modułowe meble. Ponti uważał, że wnętrze powinno dopasować się do człowieka, a nie odwrotnie. W 1936 roku zaprojektował pierwszy Palazzo Montecatini; nowoczesny wieżowiec, przy którym po raz pierwszy brał udział zarówno w projekcie budynku, jak i wnętrza i mebli. W tym samym roku został profesorem i stałym pracownikiem Wydziału Architektury na Politechnice w Mediolanie, stanowisko to utrzymał do 1961 roku.
W latach czterdziestych Ponti był mało aktywny architektonicznie, skupił się na pisaniu, projektowaniu przemysłowym i malarstwie. W 1941 roku opuścił czasopismo Domus, które współtworzył, i założył czasopismo Stile, w którym był zaangażowany do 1947 roku. W 1948 roku ponownie został redaktorem naczelnym Domus.
Od lat pięćdziesiątych jego wysiłki w architekturze ponownie wzrosły. W tym okresie dużo podróżował i zaprojektował m.in. dwie wille w Caracas w połowie lat pięćdziesiątych, kilka biur rządowych w Bagdadzie (1958) oraz audytorium w Time & Life Building (1959) w Nowym Jorku. Skład biura ulegał zmianom w tym okresie. Po dołączeniu Alberta Rosselliego w 1954 roku nazwa biura zmieniła się na Studio Ponti-Fornaroli-Rosselli. Również w ojczyźnie Ponti pozostawał aktywny: był odpowiedzialny za projekt wież Pirelli (1955–1958) w Mediolanie. Budynek, liczący 32 piętra, wówczas był najwyższym budynkiem w Europie. W tym okresie był także aktywny dla fabryki Jsa, dla której od 1950 do 1958 projektował tekstylia.
W trakcie swojej kariery Ponti pracował dla ponad 120 firm. Zmarł w Mediolanie 16 września 1979 roku".
Wyjątkowy stan.
Ważny dokument!!
Zostanie starannie zapakowany z numerem śledzenia i ubezpieczeniem wysłany.
Powodzenia w licytacji!!
Gio Ponti
Zawartość widoczna na zdjęciach 3 i 4
Giovanni (Giò) Ponti (Milano, 18 listopada 1891 – tamże, 16 września 1979) był włoskim architektem, pisarzem i projektantem przemysłowym.
"W swojej ponad sześćdziesięcioletniej karierze projektował meble, przedmioty codziennego użytku i budynki. Znane budynki jego autorstwa to wieża Pirelli w Mediolanie (wspólnie z Pier Luigi Nervim), Palazzo Liviano w Padwie, Denver Art Museum (North Building) oraz dom towarowy De Bijenkorf w Eindhoven. Ze względu na wpływ i różnorodność tematów w różnych dyscyplinach, bywa także nazywany „ojcem nowoczesnego włoskiego designu”.
Życiorys
Giovanni Ponti urodził się w Mediolanie 18 listopada 1891 roku. Rozpoczął studia architektury na Politechnice Mediolańskiej (Politecnico di Milano), lecz przerwała je służba wojskowa podczas I wojny światowej. Po ukończeniu studiów w 1921 roku założył biuro architektoniczne z Minnem Fiocchim i Emiliom Lancią. Jego prace po raz pierwszy zaprezentowano w 1923 roku podczas Biennale Sztuki Dekoracyjnej w Monzy, po czym został członkiem komitetu wykonawczego i zaangażował się w organizację Triënnales di Milano. W tym samym roku objął stanowisko dyrektora artystycznego w manufakturze ceramiki Manifattura Ceramica Richard Ginori, gdzie miał duły wpływ na odnowę produktów. W 1925 roku jego prace zostały pokazane na Internationale des Arts Décoratifs et Industriels Modernes, które zdobyły dużą popularność.
W 1926 roku z Emilio Lanciją założyli Studio Ponti-Lancia. W tym okresie prace Pontiego były silnie inspirowane przez Novecento Italiano, ruch artystyczny wpisujący się w ideologię faszystowską Benito Mussoliniego. Styl ten widać m.in. w projekcie jego prywatnego domu przy Via Randaccio 9 w Mediolanie z 1925 roku oraz wnętrzu Palazzo Contini-Bonacossi w Florencji z 1931 roku.[4]
Około 1927 roku we Włoszech narodził się nowy nurt stylistyczny Movimento Italiano per l’Architettura Razionale, włoski racjonalizm, który wykorzystywał nowe osiągnięcia technologiczne w budownictwie. Ponti był zwolennikiem tego nowego stylu i miał duży wpływ na jego dalszy rozwój. Uczynił to m.in. poprzez czasopismo Domus, które założył w 1928 roku i w którym pisał o designie i architekturze oraz o swoim zaangażowaniu w Triënnales di Milano.
W 1933 roku założył Studio Ponti-Fornaroli-Soncini z inżynierami Antonio Fornarolim i Eugenio Soncini. W tym samym roku napisał książkę La Casa all’Italiana ('Dom w stylu włoskim'), w której stwierdził, że włoskie domy, mimo nowości i zmian stylowych, nie powinny tracić swych włoskich cech charakterystycznych. W latach 1931–1936 brał udział w projektowaniu domów Domus w Mediolanie. Te domy miały z zewnątrz typowy malaryjski styl budowy, ale wewnątrz były nowoczesne i innowacyjne, z naciskiem na elastyczność i modułowe meble. Ponti uważał, że wnętrze powinno dopasować się do człowieka, a nie odwrotnie. W 1936 roku zaprojektował pierwszy Palazzo Montecatini; nowoczesny wieżowiec, przy którym po raz pierwszy brał udział zarówno w projekcie budynku, jak i wnętrza i mebli. W tym samym roku został profesorem i stałym pracownikiem Wydziału Architektury na Politechnice w Mediolanie, stanowisko to utrzymał do 1961 roku.
W latach czterdziestych Ponti był mało aktywny architektonicznie, skupił się na pisaniu, projektowaniu przemysłowym i malarstwie. W 1941 roku opuścił czasopismo Domus, które współtworzył, i założył czasopismo Stile, w którym był zaangażowany do 1947 roku. W 1948 roku ponownie został redaktorem naczelnym Domus.
Od lat pięćdziesiątych jego wysiłki w architekturze ponownie wzrosły. W tym okresie dużo podróżował i zaprojektował m.in. dwie wille w Caracas w połowie lat pięćdziesiątych, kilka biur rządowych w Bagdadzie (1958) oraz audytorium w Time & Life Building (1959) w Nowym Jorku. Skład biura ulegał zmianom w tym okresie. Po dołączeniu Alberta Rosselliego w 1954 roku nazwa biura zmieniła się na Studio Ponti-Fornaroli-Rosselli. Również w ojczyźnie Ponti pozostawał aktywny: był odpowiedzialny za projekt wież Pirelli (1955–1958) w Mediolanie. Budynek, liczący 32 piętra, wówczas był najwyższym budynkiem w Europie. W tym okresie był także aktywny dla fabryki Jsa, dla której od 1950 do 1958 projektował tekstylia.
W trakcie swojej kariery Ponti pracował dla ponad 120 firm. Zmarł w Mediolanie 16 września 1979 roku".
Wyjątkowy stan.
Ważny dokument!!
Zostanie starannie zapakowany z numerem śledzenia i ubezpieczeniem wysłany.
Powodzenia w licytacji!!
