Syfon (2) Art Deco





Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 144396
Doskonała ocena na Trustpilot.
Opis od sprzedawcy
Stare syfony marki Chartreuse, miłego koloru żółtego, alkoholu międzynarodowego. Ciesz się fotografiami, aby zrozumieć piękno tych syfonów; wyposażone w dźwigi lub głowice w kolorze niebieskim od marek Carbónicas Espumosos Arousana Villagarcía de Arosa Pontevedra, najchętniej poszukiwane – piękno z wieloma latami na karku, w dobrym stanie zachowania dla kolekcjonerów i dekoracji. Woda seltz. Mogą mieć drobne otarcia lub drobne braki szkła.
CHARTREUSE: to likier ziołowy francuski, wytwarzany przez macerowanie pewnych ziół w wysokoprocentowym spirytusie. Nazwa likieru pochodzi od klasztoru kartuzów Grande Chartreuse „Wielka Kartuzja”, która nosi nazwę masywu Chartreuse „masyw Kartulskiej” w Alpach, regionie Francji, gdzie znajduje się klasztor.
Historia
W 1605 roku książę Estrées oddał kartuzom z Paryża tajemniczy manuskrypt z formułą nazwaną „Élixir de Longue Vie” (Eliksir długowieczności). Po kilku nieudanych próbach zielarze z kartuzów uznali, że receptura jest zbyt skomplikowana i ją porzucili. Jednak receptura została ocalona i półtora wieku później apteka Grande Chartreuse w Saint-Pierre-de-Chartreuse zaczęła wytwarzać tzw. „Élixir végétal” (Eliksir roślinny) i wprowadzać go do obrotu w 1764 roku. Dystrybucja ograniczała się do pobliskich Grenoble i Chambéry, ale popularność rosła. Na bazie eliksiru roślinnego kartuzowie opracowali digestif, który nazwali „Liqueur de santé” (Likier zdrowia).
Rewolucja francuska rozproszyła zakon w 1793 roku i mnisi przestali destylować swój likier. W 1816 roku powrócili do klasztoru Wielkiej Kartuzji i wznowili działalność. Od 1840 roku wytwarzano tzw. chartreuse żółtą, łagodniejszą od poprzedniczki – chartreuse zieloną. W 1860 roku wybudowano destylarnię klasztorną.
W 1903 roku kartuzowie zostali wygnani z Francji. Zabierają ze sobą sekrety i zakładają destylarnię w Tarragonie (Hiszpania), która staje się centrum produkcji alkoholu, nazywanego „Tarragona”. Produkowano go także w Marsylii od 1921 do 1929 roku, pod tą samą nazwą „Tarragona”.
Historie sprzedawców
Stare syfony marki Chartreuse, miłego koloru żółtego, alkoholu międzynarodowego. Ciesz się fotografiami, aby zrozumieć piękno tych syfonów; wyposażone w dźwigi lub głowice w kolorze niebieskim od marek Carbónicas Espumosos Arousana Villagarcía de Arosa Pontevedra, najchętniej poszukiwane – piękno z wieloma latami na karku, w dobrym stanie zachowania dla kolekcjonerów i dekoracji. Woda seltz. Mogą mieć drobne otarcia lub drobne braki szkła.
CHARTREUSE: to likier ziołowy francuski, wytwarzany przez macerowanie pewnych ziół w wysokoprocentowym spirytusie. Nazwa likieru pochodzi od klasztoru kartuzów Grande Chartreuse „Wielka Kartuzja”, która nosi nazwę masywu Chartreuse „masyw Kartulskiej” w Alpach, regionie Francji, gdzie znajduje się klasztor.
Historia
W 1605 roku książę Estrées oddał kartuzom z Paryża tajemniczy manuskrypt z formułą nazwaną „Élixir de Longue Vie” (Eliksir długowieczności). Po kilku nieudanych próbach zielarze z kartuzów uznali, że receptura jest zbyt skomplikowana i ją porzucili. Jednak receptura została ocalona i półtora wieku później apteka Grande Chartreuse w Saint-Pierre-de-Chartreuse zaczęła wytwarzać tzw. „Élixir végétal” (Eliksir roślinny) i wprowadzać go do obrotu w 1764 roku. Dystrybucja ograniczała się do pobliskich Grenoble i Chambéry, ale popularność rosła. Na bazie eliksiru roślinnego kartuzowie opracowali digestif, który nazwali „Liqueur de santé” (Likier zdrowia).
Rewolucja francuska rozproszyła zakon w 1793 roku i mnisi przestali destylować swój likier. W 1816 roku powrócili do klasztoru Wielkiej Kartuzji i wznowili działalność. Od 1840 roku wytwarzano tzw. chartreuse żółtą, łagodniejszą od poprzedniczki – chartreuse zieloną. W 1860 roku wybudowano destylarnię klasztorną.
W 1903 roku kartuzowie zostali wygnani z Francji. Zabierają ze sobą sekrety i zakładają destylarnię w Tarragonie (Hiszpania), która staje się centrum produkcji alkoholu, nazywanego „Tarragona”. Produkowano go także w Marsylii od 1921 do 1929 roku, pod tą samą nazwą „Tarragona”.

