Syfon (2) Art Deco





Dodaj do ulubionych, aby otrzymać powiadomienie o rozpoczęciu aukcji.
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 143966
Doskonała ocena na Trustpilot.
Opis od sprzedawcy
Stare sifóny marki CHARTREUSE, międzynarodowego producenta likierów, w zielonym kolorze. Ciesz się zdjęciami, aby dostrzec urok tych sifonów; mają żółte kraniki lub główki w kolorze żółtym marki Carbónicas Espumosos Novegil Marín Pontevedra i Carbónicas Espumosos Rías baixas Meis Pontevedra, będące najposzukiwanymi—piękno z wieloletnią historią, w dobrym stanie zachowania dla kolekcjonerów i dekoracji.
Woda seltz.
Mogą mieć lekkie zarysowania lub drobne uszkodzenia szkła.
CHARTREUSE: to francuski likier ziołowy, wytwarzany przez macerowanie pewnych ziół w spirytusie wysokoprocentowym. Likier ten nosi nazwę na cześć kartuzów klasztoru Grande Chartreuse, czyli Wielkiej Kartuzji, który nosi nazwę od masywu Chartreuse w Alpach, regionu Francji, gdzie znajduje się klasztor.
Historia
W 1605 roku książę Estrée przekazał mnichom kartuzji w Paryżu pewien dziwny rękopis z formułą nazwaną «Élixir de Longue Vie» (Eliksir długowieczności). Po kilku nieudanych próbach zielarze kartuzów uznali, że przepis jest zbyt skomplikowany i go porzucili. Jednak przepis został uratowany i sto pięćdziesiąt lat później apteka Wielkiej Kartuzji, w Saint-Pierre-de-Chartreuse, zaczęła wytwarzać tzw. «Élixir végétal» (Eliksir roślinny) i sprzedawać go od 1764 roku. Dystrybucja ograniczała się do pobliskich Grenoble i Chambéry, ale jego popularność rosła. Na bazie eliksiru roślinnego kartuzowie opracowali digestif, który nazwali «Liqueur de santé» (Likier zdrowia).
Rewolucja francuska rozproszyła zakon w 1793 roku i mnisi przestali destylować swój likier. W 1816 roku przywrócili działalność w klasztorze Wielkiej Kartuzji i wznowili ją. Od 1840 roku wytwarzali tzw. chartreuse żółtą, łagodniejszą od poprzedniczki, chartreuse zielonej. W 1860 roku zbudowali destylarnię w klasztorze.
W 1903 roku kartuzowie zostali wydaleni z Francji. Zabierają swój sekret i zakładają destylarnię w Tarragonie (Hiszpania), która staje się centrum produkcji likieru, zwanego „Tarragona”.
Wyprodukowano go także w Marsylii od 1921 do 1929, pod tą samą nazwą „Tarragona”.
Historie sprzedawców
Stare sifóny marki CHARTREUSE, międzynarodowego producenta likierów, w zielonym kolorze. Ciesz się zdjęciami, aby dostrzec urok tych sifonów; mają żółte kraniki lub główki w kolorze żółtym marki Carbónicas Espumosos Novegil Marín Pontevedra i Carbónicas Espumosos Rías baixas Meis Pontevedra, będące najposzukiwanymi—piękno z wieloletnią historią, w dobrym stanie zachowania dla kolekcjonerów i dekoracji.
Woda seltz.
Mogą mieć lekkie zarysowania lub drobne uszkodzenia szkła.
CHARTREUSE: to francuski likier ziołowy, wytwarzany przez macerowanie pewnych ziół w spirytusie wysokoprocentowym. Likier ten nosi nazwę na cześć kartuzów klasztoru Grande Chartreuse, czyli Wielkiej Kartuzji, który nosi nazwę od masywu Chartreuse w Alpach, regionu Francji, gdzie znajduje się klasztor.
Historia
W 1605 roku książę Estrée przekazał mnichom kartuzji w Paryżu pewien dziwny rękopis z formułą nazwaną «Élixir de Longue Vie» (Eliksir długowieczności). Po kilku nieudanych próbach zielarze kartuzów uznali, że przepis jest zbyt skomplikowany i go porzucili. Jednak przepis został uratowany i sto pięćdziesiąt lat później apteka Wielkiej Kartuzji, w Saint-Pierre-de-Chartreuse, zaczęła wytwarzać tzw. «Élixir végétal» (Eliksir roślinny) i sprzedawać go od 1764 roku. Dystrybucja ograniczała się do pobliskich Grenoble i Chambéry, ale jego popularność rosła. Na bazie eliksiru roślinnego kartuzowie opracowali digestif, który nazwali «Liqueur de santé» (Likier zdrowia).
Rewolucja francuska rozproszyła zakon w 1793 roku i mnisi przestali destylować swój likier. W 1816 roku przywrócili działalność w klasztorze Wielkiej Kartuzji i wznowili ją. Od 1840 roku wytwarzali tzw. chartreuse żółtą, łagodniejszą od poprzedniczki, chartreuse zielonej. W 1860 roku zbudowali destylarnię w klasztorze.
W 1903 roku kartuzowie zostali wydaleni z Francji. Zabierają swój sekret i zakładają destylarnię w Tarragonie (Hiszpania), która staje się centrum produkcji likieru, zwanego „Tarragona”.
Wyprodukowano go także w Marsylii od 1921 do 1929, pod tą samą nazwą „Tarragona”.

