Miquel Torner de Semir (1938) - La mirada interior

Pictura Subastas prezentuje to wspaniałe dzieło sztuki należące do Miquela Tornera de Semir, które ukazuje kobiecy i senny wszechświat, w którym różne twarze i ciała splatają się nad pejzażem morskim, symbolizując różne facetety tożsamości, pamięci i świata wewnętrznego. Obraz wyróżnia się doskonałą techniką i wysoką jakością malarską, którą przekazuje.

· Wymiary z ramą: 44x37x3 cm.
· Wymiary bez ramy: 27x21 cm.
· Technika mieszana, ręcznie podpisana przez artystę w dolnym prawym rogu.
· Praca znajduje się w dobrym stanie zachowania.
· Dzieło sprzedawane z piękną ramą i ochronnym szkłem (wliczone w aukcję jako prezent).

Dzieło pochodzi z ekskluzywnej prywatnej kolekcji w Gironie.

Ważna uwaga: zamieszczone fotografie stanowią integralną część opisu partii.

Obraz zostanie profesjonalnie zapakowany przez specjalistę z IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), używając materiałów wysokiej jakości, aby zapewnić ochronę. Koszt wysyłki obejmuje zarówno koszt profesjonalnego pakowania, jak i sam transport.
Wysyłka realizowana będzie przez Correos, GLS lub NACEX z możliwością śledzenia. Wysyłki dostępne na całym świecie.

------------------------------------------------------------------

Ten obraz prezentuje kompozycję głęboko wyobraźniową, w której różne kobiece postacie, profile, spojrzenia i ciała splatają się, tworząc scenę o charakterze sennym i symbolicznym. Dzieło buduje się z sekwencji sylwetek, które wydają się wyrastać jedna z drugiej, jakby każde z obliczy zawierało myśl, wspomnienie lub inną tożsamość. Brak konwencjonalnego scenariusza pozwala skupić całą uwagę na formach ludzkich, ich gestach i sugestywnym związku, jaki utrzymują między sobą.

Na górze widoczne są trzy kobiece profile skierowane w lewo. Pierwszy, mniejszych rozmiarów, ukazuje delikatną twarz ozdobioną upięciem i drobnymi elementami ornamentacyjnymi, które dodają elegancji i wyrafinowania. Za nim pojawia się drugi profil większych rozmiarów, z wyrazem spojrzenia stanowczym i spokojnym, podczas gdy trzecia postać nachyla się z okolicy górnej jakby obserwowała, chroniła lub milczenie dialogowała z pozostałymi. Ta powtórzona kolejność twarzy wywołuje poczucie ciągłości, jakby były to różne lata, stany emocjonalne lub manifestacje tej samej kobiety.

Rysy twarzy przedstawione są za pomocą czystych, ekspresyjnych konturów, z dużą wagą przykładanej do oczu, ust i krzywizn twarzy. Choć figury rzadko prezentują przesadzone gesty, każda spojrzenie niesie szczególną intensywność. Niektóre zdają się koncentrować na oddalonym punkcie, inne przekazują introspekcję, melancholię czy tajemnicę. Bliskość profilów powoduje, że ich tożsamości zlewają się i trudno ustalić, gdzie kończy się jedna figura, a zaczyna następna.

W centralnej części kompozycji wyróżnia się duże kobiece oblicze w profilu, którego otwarte oko staje się jednym z głównych wizualnych punktów obrazu. Sprawdzająca się szeroką, intensywną i prawie czujną spojrzenie zdaje się oglądać zarówno zewnętrzną przestrzeń, jak i wszechświat wewnętrzny. Nad głową pojawia się mały element kwiatowy, który wprowadza nutę delikatności, podczas gdy linie twarzy rozciągają się na inne części ciała, tworząc ciągłą transformację między głową, tułowiem a kończynami. Anatomia przestaje odpowiadać konwencjonalnej reprezentacji i staje się obszarem skojarzeń i metafor.

W dolnej strefie rozwija się postać kobiety nagiej, leżącej, złożonej na sobie. Jej ciało dopasowuje się do ogólnych krzywizn kompozycji, tworząc zamkniętą pozycję, którą można interpretować jako gest odpoczynku, podatności lub ochrony. Obecność nagości wnosi intymny i ludzki wymiar, a integracja jej ciała z dużym, górnym obliczem wzmacnia ideę, że wszystkie postaci należą do jednej emocjonalnej rzeczywistości. Ciało nie pojawia się jako element izolowany, lecz jako fizyczne przedłużenie pamięci, pragnienia i świadomości.

Tło pozostaje prawie całkowicie puste, choć na dole lunettes sugerują krajobraz nadbrzeżny z skałami, wodą i dalekim małym budynkiem. Ten drobny horyzont kontrastuje z monumentalnością postaci i umieszcza scenę w przestrzeni niejednoznacznej, będącej półdrodkiem między realnym krajobrazem a światem snów. Postacie zdają się unosić nad morzem lub wyłaniać z niego, jak myśli nabierające formy w miejscu odosobnionym i cichym. Mała skala architektury jeszcze potęguje dominującą obecność ludzkiej postaci i jej wewnętrznego wszechświata.

Nakładanie się ciał i twarzy tworzy efekt wizualny pełen podwójnych odczytów. Każdy profil można oglądać niezależnie, ale także jako część wielkiej zbiorowej figury. Ta dwuznaczność czyni dzieło refleksją na temat tożsamości, femininity i licznych facetów, które współistnieją w jednej osobie. Przedstawione kobiety mogłyby symbolizować różne pokolenia, wspomnienia, stany nastroju lub wewnętrzne głosy, zgromadzone w kompozycji, która wydaje się rozwijać poza czasem.

Ogólnie rzecz biorąc, dzieło oferuje poetycki, intymny i zagadkowy obraz uniwersum kobiecego, w którym twarze i ciała stapiają się, tworząc obraz pełen wrażliwości i ekspresyjnej siły. Relacja między postaciami, duże oko centralne, złożony w posklejaniu nagiego i odległego krajobrazu morskiego tworzy aurę kontemplacji i tajemnicy. Zamiast opowiadać konkretną historię, obraz zaprasza widza do własnych interpretacji i odkrycia, pośród splecionych form, medytacji nad pamięcią, tożsamością, urodą i złożonością doświadczenia wewnętrznego.