Robert Mapplethorpe - The Black Book (HC, DJ, VERY FRESH COPY) - 1992

FANTASTYCZNA KSIĄŻKA FOTOGRAFII NUDES MALEJ ROBERTA MAPPLETHORPE'A - KLASA KINA SĄ ZASADĄ.

RZADKA WYDANIE TWARDOKOPICOWE Z ODDZIELONĄ OKŁADKĄ (wydanie miękkiej oprawy jest znacznie bardziej powszechne).

Doskonały, bardzo świeży stan.

Po ogromnym sukcesie dwóch pierwszych aukcji, 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Kolonia) z dumą prezentuje trzecie i ostatnie w tym roku wydanie „Masters of Erotic Photobooks”.

Ciesz się kolejną bardzo osobistą selekcją książek poświęconych erotyce we wszystkich jej pięknych aspektach - wybranych z mojej prywatnej biblioteki i z różnych nabyć z minionych lat.

„Robert brał iskry ciemnej ludzkiej zgody i przekształcał je w sztukę. Pracował bez przebłysku, nadając homoseksualizmowi wspaniałość, męskość i godną zazdrości nobliwość. Bez afektacji stworzył obecność, która była całkowicie męska, nie rezygnując z kobiecości. Nie szukał politycznego oświadczenia ani zapowiedzi swojej ewolującej orientacji seksualnej. Prezentował coś nowego, coś, co nie było widziane ani eksplorowane tak, jak to widział i eksplorował. Robert dążył do podniesienia aspektów męskiego doświadczenia, nadając homoseksualizmowi mistycyzm. Jak powiedział Cocteau o wierszu Geneta, „jego obsceniczność nigdy nie była obsceniczna”.
- Patti Smith -

5Uhr30.com gwarantuje szczegółowe i dokładne opisy, 100% ochrony, 100% ubezpieczenia i łączoną wysyłkę na całym świecie.

Schirmer i Mosel, Monachium. 1992. Wydanie drugie (pierwotnie opublikowane w 1986 r.).

Oprawa twarda z okładką ochronną. 290 x 290 mm. 108 stron. 96 fotografii w duotonie. Zdjęcia: Robert Mapplethorpe. Wybór i układ: Dimitri Levas, Nowy Jork. Wprowadzenie i poema: Ntozake Shange. Tekst po niemiecku.

Stan:
Książka w środku i na zewnątrz świeża i nienaganna, czysta, bez śladów, bez przebarwień; marginesowe ślady użytkowania. Okładka ochronna bardzo świeża i kompletna, bez zniszczeń, bez przetartych miejsc i bez braków; bardzo lekkie ślady użytkowania, bez znaczących wad. Ogólnie stan bardzo dobry.

Świetna publikacja z męskimi fotografiami nagości autorstwa Roberta Mapplethorpe’a z oryginalną okładką ochronną - w doskonałym stanie.

„Robert Michael Mapplethorpe (1946–1989) był amerykańskim fotografem, najbardziej znanym z czarno-białych fotografii. Jego prace obejmowały szeroki zakres tematów, w tym portrety gwiazd, nagie postacie męskie i żeńskie, autoportrety oraz martwą naturę. Jego najbardziej kontrowersyjne dzieła dokumentowały i badały gejowską subkulturę BDSM w Nowym Jorku lat 60. XX wieku i początku 70. Gdyńska wystawa w 1989 roku zatytułowana Robert Mapplethorpe: The Perfect Moment wywołała debatę w Stanach Zjednoczonych dotyczącą zarówno korzystania z funduszy publicznych na „obsceniczne” dzieła sztuki, jak i konstytucyjnych ograniczeń wolności wypowiedzi w USA.
Mapplethorpe urodził się w dzielnicy Floral Park w Queens, Nowy Jork, syn Joanny Dorothy (Maxey) i Harry’ego Irvinga Mapplethorpe’a, inżyniera elektryka. Pochodził z angielskiego, irlandzkiego i niemieckiego pochodzenia i wychował się jako katolik w parafii Our Lady of the Snows. Ukończył Martin Van Buren High School w 1963 roku. Miał trzech braci i dwie siostry. Jeden z braci, Edward, później pracował dla niego jako asystent i również został fotografem. Studiował na Pratt Institute w Brooklynie, gdzie specjalizował się w grafice, jednak porzucił studia w 1969 roku przed ukończeniem dyplomu.
Mapplethorpe mieszkał z ukochaną Patti Smith od 1967 do 1972 roku, a ona wspierała go pracując w księgarniach. Razem tworzyli sztukę i utrzymywali bliską przyjaźń przez całe życie Mapplethorpe’a.
Studio Mapplethorpe’a znajdowało się przy 24 Bond Street w dzielnicy NoHo na Manhattanie, później używane przez niego jako ciemnia fotograficzna.
Mapplethorpe zrobił pierwsze fotografie pod koniec lat 60. lub na początku lat 70. używając aparatu Polaroid. Projektował i sprzedawał także własną biżuterię, którą nosił Joe Dallesandro, gwiazda Warhola.
W tym okresie Mapplethorpe tworzył także rysunki, kolaże i rzeźby z found object.
W 1972 roku Mapplethorpe poznał kuratora sztuki Sama Wagstafa, który stał się jego mentorem, kochankiem, protektorem i życiowym towarzyszem. W połowie lat 70. Wagstaff nabył średnioformatowy aparat Hasselblad i Mapplethorpe zaczął fotografować szerokie grono przyjaciół i znajomych, w tym artystów, kompozytorów i society. W tym czasie zaprzyjaźnił się z nowojorskim artystą George’em Dureau, którego prace miały tak ogromny wpływ na Mapplethorpe’a, że odtworzył wiele wczesnych zdjęć Dureau’a. Od 1977 do 1980 Mapplethorpe był kochankiem pisarza i redaktora Drummer Jacka Fritscher’a, który wprowadził go do Mineshaft (klubu BDSM dla gejów w Manhattanie). Mapplethorpe zrobił wiele zdjęć Mineshaft i był jego oficjalnym fotografem w pewnym okresie. („Po kolacji idę do Mineshaft.”)
W latach 80. temat pracy Mapplethorpe’a skupił się na posągowych nędznych nagich postaciach, delikatnych martwych naturach kwiatowych i wysoce formalnych portretach artystów i gwiazd. Jego pierwsze studio znajdowało się przy 24 Bond Street. Wagstaff w latach 80. kupił dla Mapplethorpe’a loft na najwyższym piętrze przy 35 West 23rd Street, gdzie ten zamieszkiwał i również wykorzystywał go jako studio do sesji zdjęciowych. Zachował loft przy Bond Street jako ciemnię. W 1988 Mapplethorpe wybrał Patricia Morrisroe do napisania jego biografii, która opierała się na ponad 300 wywiadach z gwiazdami, krytykami, kochankami i samym Mapplethorpe’em.
Mapplethorpe zmarł w wieku 42 lat z powodu powikłań związanych z HIV/AIDS w szpitalu w Bostonie 9 marca 1989 roku. Jego ciało spopielono. Prochy złożono na cmentarzu St. John’s w Queens w Nowym Jorku, na grobie jego matki, wyryty „Maxey”.
Jeszcze prawie rok przed śmiercią, cierpiący Mapplethorpe pomógł założyć Robert Mapplethorpe Foundation, Inc. Jego wizją Fundacji było, że będzie ona „odpowiednim narzędziem do ochrony jego pracy, promowania jego twórczych wizji i wspierania spraw, na których mu zależało”. Od swojej śmierci Fundacja nie tylko pełni funkcję oficjalnego majątku i pomaga promować jego prace na całym świecie, lecz także zebrała i przekazała miliony dolarów na finansowanie badań medycznych w walce z AIDS i zakażeniem HIV. W 1991 r. Fundacja otrzymała nagrodę Large Nonprofit Organization of the Year w ramach Pantheon of Leather Awards. Fundacja przekazała 1 milion dolarów na utworzenie w 1993 r. Robert Mapplethorpe Residence, sześciopiętrowego domu mieszkalnego dla długoterminowego leczenia AIDS przy East 17th Street w Nowym Jorku, we wspólnym przedsięwzięciu z Beth Israel Medical Center. Rezydencja została zamknięta w 2015 r. z powodu trudności finansowych. Fundacja promuje również sztukę fotograficzną na poziomie instytucjonalnym. Pomaga określić, które galerie reprezentują dzieła Mapplethorpe’a. W 2011 r. Fundacja Roberta Mapplethorpe’a podarowała Archiwum Roberta Mapplethorpe’a, obejmujące lata 1970–1989, Instytutowi Badań Getty.
Jeszcze prawie rok przed śmiercią, cierpiący Mapplethorpe pomógł założyć Robert Mapplethorpe Foundation, Inc. Jego wizją Fundacji było, że będzie ona „odpowiednim narzędziem do ochrony jego pracy, promowania jego twórczych wizji i wspierania spraw, na których mu zależało”. Od jego śmierci Fundacja nie tylko pełni funkcję oficjalnego majątku i pomaga promować jego prace na całym świecie, ale także zebrała i przekazała miliony dolarów na finansowanie badań medycznych w walce z AIDS i HIV. W 1991 r. Fundacja otrzymała nagrodę Large Nonprofit Organization of the Year w ramach Pantheon of Leather Awards. Fundacja przekazała 1 milion dolarów na utworzenie w 1993 r. Robert Mapplethorpe Residence, sześciopiętrowego domu mieszkalnego dla długoterminowego leczenia AIDS przy East 17th Street w Nowym Jorku, we wspólnym przedsięwzięciu z Beth Israel Medical Center. Rezydencja została zamknięta w 2015 r. z powodu trudności finansowych. Fundacja promuje również sztukę fotograficzną na poziomie instytucjonalnym. Pomaga określić, które galerie reprezentują dzieła Mapplethorpe’a. W 2011 r. Fundacja Roberta Mapplethorpe’a podarowała Archiwum Roberta Mapplethorpe’a, obejmujące lata 1970–1989, Instytutowi Badań Getty.
Mapplethorpe pracował głównie w studiu i prawie wyłącznie w czerni i bieli, z wyjątkiem niektórych późniejszych prac i jego ostatecznej wystawy „New Colors”. Jego dorobek obejmuje szeroki zakres tematów, a większa część jego pracy to erotyczne obrazy. Określał niektóre ze swoją własnych prac jako pornograiczne, mające na celu zaciekawienie widza, ale które mogły być również uznane za wysoką sztukę. Jego erotyczna sztuka eksplorowała szeroki zakres tematów seksualnych, przedstawiała subkulturę BDSM Nowego Jorku z lat 70., ukazywała nagie czarne mężczyzn oraz klasyczne nagie kobiece kulturystki. Jednym z czarnych modeli, z którymi często współpracował, był Derrick Cross, którego poza do tytułowego zdjęcia z 1983 roku porównywano do Farnese Hercules. Mapplethorpe był zarówno fotografem-samouczniem, jak i praktykiem, uczestnicząc w aktach seksualnych, które fotografował, i angażował swoich modeli w praktyki seksualne.
Inne tematy obejmowały kwiaty, zwłaszcza orchidee i calla, dzieci, posągi oraz gwiazdy i innych artystów, w tym Andy Warhol, Louise Bourgeois, Deborah Harry, Kathy Acker, Richard Gere, Peter Gabriel, Grace Jones, Amanda Lear, Laurie Anderson, Iggy Pop, Philip Glass, David Hockney, Cindy Sherman, Joan Armatrading i Patti Smith. Smith była długotrwałą współlokatorką Mapplethorpe’a i częstą bohaterką jego fotografii, w tym surowe, ikoniczne zdjęcie na okładce pierwszego albumu Smith, Horses.

Jej prace często odwoływały się do obrazów religijnych lub klasycznych, na przykład portret Patti Smith z 1986 roku z 1975, który przywołuje autoportret Albrechta Dürera z 1500 roku. Pomiędzy 1980 a 1983 Mapplethorpe stworzył ponad 150 fotografii kulturystki Lisy Lyon, które kulminowały w 1983 roku w fotoksiążce Lady, Lisa Lyon, wydanej przez Viking Press z tekstem Bruce’a Chatwina.
Lato 1989 roku, podróżna solo wystawa Mapplethorpe’a przyciągnęła uwagę narodową do problemów finansowania sztuki przez państwo, a także pytań o cenzurę i obsceniczność. Galeria Corcoran of Art w Waszyngtonie, DC zgodziła się być jednym z muzeów-gospodarzy podróży. Mapplethorpe postanowił pokazać najnowszą serię, którą badał tuż przed śmiercią. Zatytułowany Robert Mapplethorpe: The Perfect Moment, wystawa obejmowała fotografie z jego Portfolio X, które zawierały obrazy urofagii, gejowskiego BDSM i autoportret z bullwhip w jego odbycie. Zawierała także zdjęcia dwóch dzieci z odsłoniętymi narządami. Wystawę kuratorowała Janet Kardon z Institute of Contemporary Art (ICA). ICA otrzymała grant od National Endowment for the Arts na wsparcie wystawy Mapplethorpe’a w Corcoran Gallery of Art. Corcoran odwołał wystawę, kończąc kontrakt z ICA, ponieważ nie chciał angażować się w polityczne kwestie poruszane przez inicjatywę, lecz galerii wpadła w wir kontrowersji, która „zaostrzyła debatę prowadzoną zarówno w mediach, jak i w Kongresie wokół finansowania NEA projektów uważanych przez niektóre osoby za niewłaściwe.” Hierarchia Corcoran i kilku członków Kongresu USA byli oburzeni, gdy prace zostały im ujawnione, z powodu homoseksualno-sado-masochistycznych motywów niektórych dzieł. Mimo że wiele z jego prac przez całą karierę było regularnie prezentowanych na wystawach finansowanych z publicznych środków, konserwatywne i religijne organizacje, takie jak American Family Association, wykorzystały tę wystawę, by głośno sprzeciwić się rządowej pomocy dla tego, co nazywają „niczym innym jak sensacyjną prezentacją potencjalnie obscenicznego materiału.”
W czerwcu 1989 roku artysta pop Lowell Blair Nesbitt zaangażował się w problem cenzury. Nesbitt, długi przyjaciel Mapplethorpe’a, ujawnił, że w testamencie pozostawił muzeum zapis w wysokości 1,5 miliona dolarów, ale publicznie obiecał, że jeśli muzeum odmówi udostępnienia wystawy, odwoła darowiznę. Corcoran odmówił i Nesbitt przekazał pieniądze do Phillips Collection. Po odmowie wystawy Mapplethorpe’a, ubezpieczyciele wystawy zwrócili się do nonprofit Washington Project for the Arts, które pokazało wszystkie obrazy w swoim miejscu od 21 lipca do 13 sierpnia 1989 r., przed dużymi tłumami. W 1990 r. Contemporary Arts Center w Cincinnati, który także pokazywał wystawę, oraz Dennis Barrie zostali oskarżeni o obsceniczność; fotografie ukazujące mężczyzn w pozycjach sadomasochistycznych były podstawą oskarżeń, że muzeum i jego dyrektor wykazywali obsceniczność. Zostali uniewinni przez ławę przysięgłych.
Według ICA, „Decyzja Corcoran wywołała kontrowersyjną debatę krajową: Czy podatki powinny wspierać sztukę? Kto decyduje, co jest „obsceniczne” lub „obraźliwe” w publicznych wystawach? A jeśli sztuka może być uważana za formę wolności słowa, czy jest naruszeniem pierwszej poprawki odwołanie finansowania federalnego z powodu obsceniczności? Do dziś te kwestie pozostają nadal sporne.” Mapplethorpe stał się swoistym problemem – bohaterskim przypadkiem po obu stronach amerykańskiej wojny kulturowej. Jednak ceny wielu fotografii Mapplethorpe’a podwoiły się, a nawet potroiły w wyniku całej uwagi. Niegdyś jego renoma podobno pomogła także w późnosprzedaży na aukcji Christie's mebli, ceramiki, srebra i prac innych artystów, która przyniosła około 8 milionów dolarów.
(Wikipedia)