Arno Fischer - Situation Berlin 1953-1960 (MINT CONDITION, SHRINK-WRAPPED) - 2001

RZADKA OKAZJA na zakup tej DOSKONAŁEJ MONOGRAFII z 2001 roku (!) autorstwa Arno Fischera (1927-2011), najbardziej znaczącego i najbardziej wpływowego fotografa z Niemiec Wschodnich.
w nowm stanie

Obrazy przedstawiające osobę przekraczającą granicę między Wschodem a Zachodem, portret podzielonego Berlina sprzed budowy muru, kiedy to był on zakazany przez kierownictwo NRD.

Nowy, nienaruszony, nieczytany; wciąż pierwotnie zapakowany w folię plastikową wydawcy.
Egzemplarz kolekcjonerski.

To jest pierwsza w historii aukcja albumów fotograficznych na Catawiki, poświęcona wyłącznie światu byłego 'DDR'/'GDR' ('Niemiecka Republika Demokratyczna' lub 'Niemcy Wschodnie'), która istniała od 1949 do 1990 roku.

Wciąż w dużej mierze nieodkryta i niezbadaną, ta dziedzina oferuje bogactwo fascynujących odkryć dla kolekcjonerów.
5Uhr30.com prezentuje wyjątkowe dzieła renomowanych i wschodzących artystów, prace ankietowe, porywające monografie, a także niezwykle rzadkie małe katalogi vintage, vintage’owe książki dla dzieci i vintage’owe fotoksiążki fabryczne; podpisane publikacje, plakaty i wiele więcej.

Recenzja w „Die Tageszeitung”, 9 stycznia 2002 roku.
Wolfgang Kil przedstawia szczegółowe tło tej książki ze zdjęciami. W 1961 roku wydawnictwo NRD promowało swoje stoisko na Targach Książki w Lipsku, prezentując fotografie z planowanej książki o tematyce „Sytuacja w Berlinie”. Fotografem był Arno Fischer, który spędził lata podróżując po obu częściach miasta. Niedługo potem postawiono Mur — „Sytuacja w Berlinie” została utracona, podobnie jak książka ze zdjęciami. Nigdy nie została opublikowana.
Teraz, po 40 latach, fotografie ponownie pojawiły się na scenie, ale w nowym układzie i bez ideologicznych tekstów, które im towarzyszyły w tamtym czasie, dokumentów Zimnej Wojny. W rezultacie, choć Kil generalnie cieszy się z ich publikacji, książka fotograficzna nabiera dla niego czegoś pojednawczego; czuje, że teraz przekazują one mniej surowości politycznego klimatu tamtych czasów. Same obrazy, jego zdaniem, są wspaniałe i na równi z niemal współczesnym 'Die Deutschen' René Burri oraz 'Les Américains' Roberta Franka.

Jak zawsze gwarantujemy szczegółowe i dokładne opisy, 100% ochrony transportu, 100% ubezpieczenia transportowego i oczywiście, wysyłkę łączoną na cały świat.

Nie przegap tej wyjątkowej okazji!
Wyłącznie dzięki 5Uhr30.com, Kolonia, Niemcy.

Recenzja w „Süddeutsche Zeitung”, 6 października 2001 roku.
Recenzent Wolfgang Jean Stock nazywa Arno Fischera — artystę, którego uważa za silnie inspirowanego filmami włoskiego neorealizmu — mistrzem niuansów i szczegółów, i podziwia jego zdolność do ‚uchwycenia atmosfery konkretnego czasu w tym, co wydaje się być przypadkowe’. Chodzi mu o atmosferę Berlina lat 50., poczucie miasta pozbawionego tożsamości, które fotograf oddaje na zdjęciach zarówno części wschodniej, jak i zachodniej miasta. Stock wyraża szczerą wdzięczność, że tom ten jest również tak ‚znakomity’ pod względem druku. Po 40 latach, sugeruje, ta pierwsza publikacja fotografii, które już w 1960 roku miały być drukowane przez wydawcę z NRD, jest naprawdę szczęśliwym zrządzeniem losu.

Nicolai oraz Berlinische Galerie, Berlin. 2001. Pierwsze wydanie, pierwsze druki.

Twarda oprawa z obwolutą. 245 x 295 mm. 129 stron. Z 93 ilustracjami. Zdjęcia: Arno Fischer. Redakcja: Ulrich Domröse. Tekst w języku angielskim i niemieckim.

Świetny album fotograficzny Arno Fischera - w idealnym stanie.

Arno Fischer był niemieckim fotografem i nauczycielem akademickim.
Ojciec Arno Fischera pracował jako składacz tekstu. Arno uczęszczał do szkoły lokalnej od 1933 do 1941 roku, kiedy to rozpoczął szkolenie w zakresie stolarstwa (rzeźbienie drewna/modelowanie, wycinanie wzorów). W wieku 17 lat wstąpił do armii w 1944/45 roku, kończąc swoją karierę wojskową jako jeniec wojenny przetrzymywany przez Brytyjczyków, którzy go zwolnili w 1946 roku.
On mógł wznowić swoje życie cywilne w 1947 roku, studiując w szkole sztuki Käthe Kollwitz w Berlinie, gdzie początkowo uczęszczał na zajęcia rysunku, zanim przełączył się na rzeźbę w drewnie. W 1948 roku przeniósł się do Akademii Sztuk Pięknych Weißensee w Berlinie, gdzie kontynuował naukę rzeźby i pozostał tam do 1951 roku. Do tego czasu podział polityczny Berlina na część wschodnią, zarządzaną przez Sowietów, oraz zachodnie części miasta, podzielone na trzy sektory kontrolowane odpowiednio przez Francuzów, Brytyjczyków i Amerykanów, wydawał się bardziej trwały, niż przewidywano kilka lat wcześniej, a przeprowadzka do Weißensee oznaczała przeprowadzkę z Berlina Zachodniego do Berlina Wschodniego. W 1951 roku ponownie się przeniósł, a od tego czasu do 1953 roku był studentem (niedawno przemianowanej) Akademii Sztuk Pięknych Weißensee w Berlinie Zachodnim, studiując rzeźbę pod kierunkiem Aleksandra Gondy.
Później Fischer przypomniał sobie, że zrobił swoje pierwsze zdjęcie w 1944 roku, gdy Berlin płonął, a Niemcy przegrywały w wojnie. Nigdy nie otrzymał formalnego szkolenia w dziedzinie fotografii; jednakże po 1944 roku nigdy nie stracił zainteresowania tym tematem, a w miarę rozwoju studiów zdał sobie sprawę, że prawdopodobnie nigdy nie zarobi na tym dużo pieniędzy. Jego wejście w świat fotografii rozpoczęło się w latach 1955/56, gdy pracował jako asystent laboratoryjny w instytucie rentgenowskim. W 1956 roku powrócił do Akademii Sztuk w Weißensee z zadaniem założenia archiwum, pracy jako ogólny asystent oraz 'robienia zdjęć'. Do 1957 roku, nadal bez formalnego wykształcenia fotograficznego, miał pracę w Akademii jako starszy asystent prof. Klausa Wittkugela, stanowisko to zajmował do 1971 roku.
Ponadto podjął się fotoreporterskich zadań dla kobiecego magazynu mody i sztuki Sibylle oraz dla innych periodyków. Jego rosnący dorobek fotografii mody i podróży z drugiej połowy lat 50. osadzony był mocno w nowym głównym nurcie 'Life photography'. Fischer później powiedział, że głównym tematem jego pracy fotograficznej była kondycja społeczeństwa, relacje międzyludzkie, podstawowy stan jednostki i jej egzystencja. Te cechy są wyraźnie widoczne w 'Situation Berlin', kolejnym projekcie, nad którym pracował w latach 1953–1960. Do 1960 roku intensywnie przygotowywał się do publikacji zbioru, który miał wydać 'Edition Leipzig', odzwierciedlając nastroje i widoki szybko zmieniającego się miasta w latach 50. Zdjęcia z książki, które były już w pełni opracowane i gotowe do wydania, prezentowano na stoisku wydawcy podczas Targów Książki w Lipsku jesienią 1961 roku. Targi te odbyły się tuż po tym, jak rząd nagle rozpoczął gorączkową budowę Muru Berlińskiego, który przez niemal trzy dekady odcięł Wschodni Berlin od Zachodu. Grupa urzędników zatrzymała się przy stoisku wydawcy, aby obejrzeć niektóre z wyświetlanych zdjęć pod hasłem 'Situation Berlin'. Jeden z nich powiedział do innych słowa mrożące krew w żyłach: 'Berlin ist kein Situation mehr' ('Berlin nie jest już sytuacją'). Odnosiło się to do faktu, że nowy mur odcięła exodus mieszkańców Wschodniego Niemiec do Zachodu przez Berlin, lecz dla Arno Fischera i jego wydawców oznaczało to, że 'Situation Berlin' nie zostanie opublikowane w przewidywalnym czasie.
Arno Fischer został kiedyś zapytany, czy po swoim doświadczeniu z „Situation Berlin” kiedykolwiek skusił się na ucieczkę z Niemieckiej Republiki Demokratycznej, ale choć czasami ograniczenia biurokratyczne kraju wydawały się dla niego uciążliwe, ogólnie akceptował sytuację, w jakiej się znalazł. Zmiana redaktora naczelnego w „Sibylle” dała mu wolność rozwoju, stosowania i promowania własnych pomysłów na fotografię mody, a status wybitnego fotoreportera zapewnił mu znakomite uprawnienia do podróżowania: niektóre z jego najbardziej znanych zdjęć mody i gwiazd, w tym seria wykonana na Marlenę Dietrich w 1964 roku, powstały podczas podróży służbowej w Moskwie. W latach 1965/66 wraz z grupą podobnie myślących fotografów z NRD założył Grupę Fotografów, która w 1969 roku stała się znana jako „Direkt”. Wzajemne uznanie i akceptacja ze strony establishmentu było również widoczne w wykładach gościnnych, które wygłaszał w latach 1972/74 na Wyższej Szkole Sztuk Wizualnych (HGB / Hochschule für Grafik und Buchkunst) w Lipsku. Od 1975 do 1982 roku, wraz z Peterem Voigtem, był odpowiedzialny za wybór fotografii wyświetlanych na filarach prezentacji obrazów, które flankowały Forum Marx-Engels, zawierające politycznie ważny pomnik Ludwiga Engelhardta. W 1981 roku Fischer był zaangażowany w współzałożenie Grupy Roboczej Fotografów w krajowym Związku Artystów Wizualnych (VBK), a w 1983 roku powrócił do HGB na kontrakt naukowy, gdzie w latach 1985–1993 pełnił funkcję profesora sztuki fotograficznej.
(Wikipedia)