Deze verfijnde en expressieve sculptuur stelt naar alle waarschijnlijkheid de Heilige Cecilia, patrones van muziek en kerkzang, voor. Vervaardigd uit massief eikenhout in de 18de eeuw, en vermoedelijk afkomstig uit Duitsland, waarschijnlijk het Rijnland of de Nederlands-Duitse grensregio, straalt het beeld een bijzondere combinatie uit van devotie, vakmanschap en emotionele kracht. De heilige is frontaal weergegeven in een waardige, verstilde houding. Haar rechterhand rust op de borst, een devoot gebaar dat innerlijke overtuiging en spirituele toewijding symboliseert. Haar blik is licht opwaarts gericht, met een subtiel geopende mond, wat haar een bijna contemplatieve, ontroerende aanwezigheid verleent. In haar linkerarm draagt zij een gotisch gestileerde harp, bekroond met een engelenkopje — een sterk iconografisch attribuut dat haar identificatie als Sint-Cecilia ondersteunt. Als patrones van muziek verwijst het instrument naar de harmonie tussen het aardse en het goddelijke. De rijk uitgewerkte plooival van haar gewaad, de elegante verticaliteit en de warme, diepbruine patina van het eikenhout getuigen van ambachtelijke kwaliteit. Zichtbare houtnerf en subtiele sporen van handmatig snijwerk versterken het authentieke karakter van het beeld. Stilistisch sluit de sculptuur aan bij religieuze beeldhouwkunst uit de Duitse katholieke gebieden, met name het Rijnland, waar dergelijke devoot uitgewerkte heiligenbeelden sterk vertegenwoordigd waren. Een karaktervolle en sfeervolle voorstelling van Sint-Cecilia, waarin geloof, muziek en ambacht op harmonieuze wijze samenkomen.