Deze werken zijn trompe-l’œil wandpanelen die spelen met de grens tussen beeld en object. Door de geschilderde kastvorm, schaduwen en openstaande deuren ontstaat de illusie van diepte, alsof het beeld een ruimte wordt die je kunt betreden. Hoewel het werk plat is, gedraagt het zich als een object aan de muur. Het beeld lijkt zich terug te trekken en tegelijk naar voren te komen. De figuren bevinden zich in een beschermende, ingekaderde wereld — niet opgesloten, maar afgeschermd. De kast fungeert als een mentale ruimte: een plek tussen binnen en buiten, tussen gezien worden en jezelf bewaren. Bloemen en vlinders verschijnen als kwetsbare tekens van zorg, aandacht en vergankelijkheid. Niet als symbolen die uitleg vragen, maar als stille metgezellen. Deze werken nodigen uit tot langzaam kijken, en tot het besef dat wat dichtbij voelt, soms juist zorgvuldig wordt beschermd.