Ferdinand Schirren (1872–1944) was een Belgische kunstschilder, tekenaar, aquarellist en beeldhouwer. Hij is gekend als de eerste Belgische fauvist en als een van de belangrijke aquarelschilders van zijn periode. Als kunstenaar had hij invloed op onder meer Rik Wouters. Schirren was kort na de eeuwwisseling ook kort samen met Nel, de latere levenspartner van Rik Wouters. Zijn ouders waren joden uit Riga die in 1864 naar Antwerpen emigreerden. In juni 1876 verhuisde het gezin van Antwerpen naar Anderlecht. Zijn artistieke opleiding begon op twaalfjarige leeftijd met een schooljaar avondlessen in de tekenschool van Anderlecht. Deze opleiding werd enkele jaren later vervolgd door dagonderwijs aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Brussel. Na het beëindigen van zijn studies ging hij werken bij Jef Lambeaux, de stichter van avant-garde groep Les XX. In 1898 richtte hij samen met Auguste Oleffe, Louis Thevenet en Willem Paerels de groep Labeur op, die tot 1907 jaarlijks een expositie zou organiseren. Op hun eerste tentoonstelling in 1898 exposeerde Schirren de ophefmakende portretbuste van de Russische theosofe Helena Blavatsky, een sculptuur in gips, met neiging naar geometrische vormen. Tijdens zijn periode als beeldhouwer had Schirren slechts sporadisch olieverfschilderijen in een eenvoudige realistische stijl gemaakt. Het gevoel voor kleur was echter reeds aanwezig. Vanaf 1904 ging hij zich vooral toeleggen op tekenen en olieverf. Hij had een voorliefde voor het portret, naakt en intimistische taferelen. Datzelfde jaar verhuisde hij met zijn echtgenote Maria Smeets naar Linkebeek. In Linkebeek maakte hij deel uit van de Calevoeters een hechte groep van bevriende kunstenaars rond geuzenbrouwer en mecenas François Van Haelen en het vrije atelier L'Effort,[21] zonder dat er van een artistieke "school" sprake was. Ze werden ook de "Brusselse coloristen" of de "Zenneschilders" genoemd. Naast Schirren waren Rik Wouters, Edgard Tytgat, Charles Dehoy, Herman Teirlinck, Auguste Oleffe, Louis Thevenet, Willem Paerels, Jean Brusselmans, Anne-Pierre de Kat, Jos Albert, Louis Thevenet, Médard Verburgh, Philibert Cockx en Jehan Frison de belangrijkste leden van deze vriendengroep. In het voorjaar van 1905 nam Schirren met vier beeldhouwwerken deel aan het Salon de la Société des Artistes Indépendants in Parijs. Hier maakte hij kennis met de werken van Henri Matisse, Raoul Dufy en André Derain, die op deze tentoonstelling voor schandaal zorgden. Hun werken waren een reactie tegen het academisme waarin het impressionisme was vervallen. Op het Herfstsalon van 1905 kregen deze kunstenaars de naam "fauvisten" en hun kunstrichting werd fauvisme genoemd. Deze kennismaking was voor Schirren een openbaring. Hij zag er pure kleur als middel om vorm te construeren, aanvankelijk zonder contouren. De heftige kleuren waren expressief en synthetiserend en niet langer realistisch. Reeds op het einde van het jaar maakte hij het portret van kunstverzamelaar Meyer, dat later bekend werd als het eerste Belgisch fauvistisch schilderij en waardoor Schirren meteen de eerste Belgische fauvist genoemd werd. In 1906 begon Schirren als autodidact met het maken van aquarellen. In dit snelle werk kon hij het best zijn drang naar spontane expressie uiten, correcties waren niet mogelijk. De kleur zorgde voor de constructie aan de hand van naast elkaar aangebrachte langwerpige kleurvlakjes in primaire kleuren. anaf 1916 bereidde hij zich voor op een grote solotentoonstelling die hij in 1917 in de Galerie Georges Giroux aangeboden kreeg en waar hij meer dan 100 werken kon exposeren. Op deze tentoonstelling werd zijn talent als schilder voor het eerst ontdekt. Kleur zou gedurende de rest van zijn leven essentieel blijven in de vormgeving van zijn synthetische werken. Georges Giroux bood Schirren een lucratief exclusiviteitscontract aan, ter vervanging van Rik Wouters die in 1916 overleden was. Het fauvisme was voorbijgestreefd en had plaats gemaakt voor het expressionisme. Schirren nam hier echter niet aan deel en zocht zijn eigen weg, met een voorliefde licht en pure kleur. Op dat pad naar de totale bevrijding van de poezie van de vorm en kleur valt zijn samenwerking met dichter en gallerist Paul van Ostaijen op. Van Ostaijen kocht midden jaren twintig veel werken van Schirren op en exposeerde zijn werk in de Galerie A la Vierge Poupine. Het werk dat in deze veiling wordt aangeboden dateert wellicht uit die periode. Op het snijvlak tussen fauvisme en organisch expressionisme. Opmerkelijk is het vrije en rijke kleurgebruik KUNSTENAAR: Ferdinand Schiren- gesigneerd rechtsonder MEDIUM: Gemengde techniek op papier AFMETINGEN: 36x29cm DATERING: circa 1920 STAAT: Goed. Wel sporen Van voormalig vocht - licht vlekkig. Niet ingelijst. Kleine kreukjes in het papier