Technisch instrument - Frankrijk - 1900-1910 - Medisch instrument - Elektrotherapie

Zeldzaam antiek Frans 'natte cell batterij' elektrisch medisch instrument, daterend eind 19de eeuw.
Het instrument is gemaakt in Parijs door Charles Chardin. Het bestaat uit een wijzerplaat voor het meten van milliampères, een aan/uit-hendel en een extra draaiknop waarmee de weerstand van de stroom door de twee elektroden kan worden geregeld wanneer deze op de patiënt wordt aangebracht. In het midden van de console bevindt zich een schroefdraadstang die, door deze te draaien, een set afzonderlijke glazen cilinders (nog intact) omhoog en omlaag beweegt. Deze cilinders zijn via de schroefdraadstang bevestigd en bevinden zich in een aparte houten voet in de doos eronder.

Het omhoogbrengen van de glazen cilinders brengt een chemische oplossing, die zich in de cilinders bevond, in contact met een set van 32 zinkanodes die aan de onderkant van de console zijn bevestigd. Door deze interactie ontstaat een chemische reactie die resulteert in een elektrische stroom, waarvan de sterkte kan worden geregeld met de hendel.

Het toestel is voorzien van zijn
originele instructieplaat met Franse tekst (“Ne pas renverser la boîte – La tenir par la poignée”).

Het apparaat wordt aangeboden in originele, ongerestaureerde staat, met een mooie authentieke patina. De functionaliteit werd niet getest, maar alle zichtbare onderdelen ogen origineel en intact.

Een decoratief én historisch waardevol verzamelobject.

De doos heeft enkele gegraveerde plaatjes aan de binnenkant van het deksel die reclame maken voor Chardins producten. Op de rand van de doos staat ook de stempel "Appereil (apparatus) No B17 du catalogue", wat het vroege modelnummer aangeeft. Zijn eerste model was de A17 en dit populaire model kende verschillende varianten. De B17 is een variant van zijn oorspronkelijke ontwerp.

Charles Chardin was de uitvinder van een vorm van elektrotherapie genaamd 'elektrokinetische vasculaire therapie'. Men geloofde dat deze therapie de bloedsomloop beïnvloedde door druk uit te oefenen op verschillende delen van het lichaam. Dit werd vermoedelijk bereikt door de reactie van het lichaam op de toepassing van elektriciteit op spierweefsel. Het verschil in Chardins benadering van elektrotherapie in die tijd was zijn voorkeur voor het toepassen van zwakke stroompjes op het lichaam in plaats van de schoktherapie die sinds de jaren 1850 gangbaar was geworden. Hij zei hierover:

“De elektrische stroom die ons organisme aanstuurt is zo zwak dat hij aan onze onderzoeken ontsnapt, dus het is dwaas om het te hulp te schieten met krachtige stromen.” Overtuigd van zijn methoden waarschuwde Chardin tegen het gebruik van chirurgie en gebruikte hij Galvini's achttiende-eeuwse experimenten met kikkerspieren om zijn argument te ondersteunen. Hoe vergezocht het ook mag lijken, Chardins apparaten werden enorm populair en werden zelfs tijdens de Eerste Wereldoorlog nog gebruikt.

Zijn gebruiksaanwijzing was dat één elektrode op het hoofd werd geplaatst en de andere op het lichaamsdeel dat als het te behandelen gebied werd beschouwd. Eenmaal aangebracht, moesten deze elektroden tot 6 tot 10 uur per nacht op de patiënt blijven zitten en zouden ze genezing bieden voor een eindeloze lijst van aandoeningen: verlamming, epilepsie, spierpijn, griep, astma, koorts, menstruatiepijn, tumoren, kanker, gangreen, bloedarmoede en zelfs winderigheid! Chardins instrumenten werden oorspronkelijk ontwikkeld met natte batterijen en later met droge batterijen, waardoor dit een vroeg voorbeeld is van zijn zeer succesvolle carriere.

Het apparaat wordt aangeboden in originele, ongerestaureerde staat, met een mooie authentieke patina. De functionaliteit werd niet getest, maar alle zichtbare onderdelen ogen origineel en intact.

Een decoratief én historisch waardevol verzamelobject.