Nieznany artysta - Porträt der blauen Stille





Historyk sztuki z ponad 10-letnim doświadczeniem i wiedzą o włoskim designie.
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 124142
Doskonała ocena na Trustpilot.
Portret olejny na płótnie pt Porträt der blauen Stille, w stylu ekspresjonizmu, 133 cm wysokości, 99 cm szerokości, z lat lat 1970, nieznany artysta, niepodpisany, edycja oryginalna, pochodzenie europejskie, sprzedawane przez Galerie, w dobrym stanie.
Opis od sprzedawcy
Piękny obraz z lat 70. zatytułowany „Portrait der blauen Stille”, namalowany olejem na płótnie.
Styl: Ekspresjonizm
Obraz jest wyraźnie przypisany do ekspresjonizmu. W przeciwieństwie do realizmu, gdzie głównym celem jest odwzorowanie rzeczywistości, tutaj chodzi o wyraz wewnętrzny (the „Expression”). Rzeczywistość jest zniekształcona, aby ukazać emocje i stany psychiczne. Chłodna, niebieska paleta barw sugeruje melancholię, introspekcję lub traumatyczną dystans.
Technika: Impasto i gestyczny pociągnięcie pędzla
Impasto: Farba jest grubo i pastoznie nałożona.
Wyraźnie widać wypukłości i tekstury na płótnie; światło załamuje się w zmarszczkach farby.
• Duktus (pociągnięcie pędzla): Pociągnięcie pędzla jest dzikie, wirujące i dynamiczne. Przypomina silnie technikę „Pozornego chaosu”, w której forma powstaje dopiero z sumy dzikich kresek.
• Kompozycja: Postać wydaje się nie znajdować się przed tłem, lecz z niego wychodzić. Postać i przestrzeń zlewają się ze sobą, co jest typowe dla późnego ekspresjonizmu (rozwiązanie formy).
Artysta / Referencja
Gdyby to było historyczne dzieło, najbardziej przypominałoby dwóch mistrzów:
Oskar Kokoschka (Wiener Moderne): Szczególnie jego styl z lat 1910. i 1920. (np. „Die Windsbraut”) jest znany z tych grubych, włóknistych pociągnięć pędzla i nerwowej energii, która przenika obraz. Kokoschka często malował „psychogramy” – portrety ukazujące duszę, a nie powierzchnię.
2. Vincent van Gogh: Wirujące, kołowe ruchy w tle (niebieskie spirale) są wyraźnym hołdem dla nieba Van Gogha (np. „Gwiaździsta noc”), choć postać tutaj wydaje się bardziej ponura i mniej graficzna.
Ta praca jest potężnym przykładem ekspresyjnego realizmu. Artysta rezygnuje z wyraźnych konturów i pozwala twarzy przedstawionej osoby wyłonić się z burzy niebieskich, szarych i turkusowych pociągnięć pędzla.
Wirująca otoczka zdaje się nie tylko otaczać postać, lecz ją przenikać – symbolizując wewnętrzny niepokój lub rozpuszczenie ego w atmosferze. Gruby, niemal rzeźbiarski nakład farby (Impasto) nadaje obrazowi surową, fizyczną obecność. Spojrzenie postaci, mimo chaosu wokół niej, pozostaje dziwnie spokojne i skupione na widzu, co tworzy niemal duchową intensywność. To studium nad kruchością ludzkiej formy wobec emocjonalnych sił ją otaczających.
olej na płótnie
Rok: lata 70. XX wieku
Wysokość: 133 cm.
Szerokość: 99 cm
Towar podlega zgodnie z § 25a UStG opodatkowaniu różnicowemu, nie wystawia się na fakturze wykazu podatku od wartości dodanej.
Historie sprzedawców
Piękny obraz z lat 70. zatytułowany „Portrait der blauen Stille”, namalowany olejem na płótnie.
Styl: Ekspresjonizm
Obraz jest wyraźnie przypisany do ekspresjonizmu. W przeciwieństwie do realizmu, gdzie głównym celem jest odwzorowanie rzeczywistości, tutaj chodzi o wyraz wewnętrzny (the „Expression”). Rzeczywistość jest zniekształcona, aby ukazać emocje i stany psychiczne. Chłodna, niebieska paleta barw sugeruje melancholię, introspekcję lub traumatyczną dystans.
Technika: Impasto i gestyczny pociągnięcie pędzla
Impasto: Farba jest grubo i pastoznie nałożona.
Wyraźnie widać wypukłości i tekstury na płótnie; światło załamuje się w zmarszczkach farby.
• Duktus (pociągnięcie pędzla): Pociągnięcie pędzla jest dzikie, wirujące i dynamiczne. Przypomina silnie technikę „Pozornego chaosu”, w której forma powstaje dopiero z sumy dzikich kresek.
• Kompozycja: Postać wydaje się nie znajdować się przed tłem, lecz z niego wychodzić. Postać i przestrzeń zlewają się ze sobą, co jest typowe dla późnego ekspresjonizmu (rozwiązanie formy).
Artysta / Referencja
Gdyby to było historyczne dzieło, najbardziej przypominałoby dwóch mistrzów:
Oskar Kokoschka (Wiener Moderne): Szczególnie jego styl z lat 1910. i 1920. (np. „Die Windsbraut”) jest znany z tych grubych, włóknistych pociągnięć pędzla i nerwowej energii, która przenika obraz. Kokoschka często malował „psychogramy” – portrety ukazujące duszę, a nie powierzchnię.
2. Vincent van Gogh: Wirujące, kołowe ruchy w tle (niebieskie spirale) są wyraźnym hołdem dla nieba Van Gogha (np. „Gwiaździsta noc”), choć postać tutaj wydaje się bardziej ponura i mniej graficzna.
Ta praca jest potężnym przykładem ekspresyjnego realizmu. Artysta rezygnuje z wyraźnych konturów i pozwala twarzy przedstawionej osoby wyłonić się z burzy niebieskich, szarych i turkusowych pociągnięć pędzla.
Wirująca otoczka zdaje się nie tylko otaczać postać, lecz ją przenikać – symbolizując wewnętrzny niepokój lub rozpuszczenie ego w atmosferze. Gruby, niemal rzeźbiarski nakład farby (Impasto) nadaje obrazowi surową, fizyczną obecność. Spojrzenie postaci, mimo chaosu wokół niej, pozostaje dziwnie spokojne i skupione na widzu, co tworzy niemal duchową intensywność. To studium nad kruchością ludzkiej formy wobec emocjonalnych sił ją otaczających.
olej na płótnie
Rok: lata 70. XX wieku
Wysokość: 133 cm.
Szerokość: 99 cm
Towar podlega zgodnie z § 25a UStG opodatkowaniu różnicowemu, nie wystawia się na fakturze wykazu podatku od wartości dodanej.
