Francis Wolff (1907-1971) - Horace Silver, 1964

Wspaniała i niezwykle rzadka fotolitografia przedstawiająca pianistę jazzowego Horace'a Silvera podczas całego koncertu w 1964 roku.
Wydruk wykonany przez słynnego fotografa jazzu, Francisa Wolffa, znanego między innymi z serii stworzonej dla wytwórni 'Blue Note'.

Rzadkie zdjęcie kolekcjonerskie gotowe do oprawienia.

Technika: Fotolitografia na grubym, wysokiej jakości papierze.
Fotograf: Francis Wolff (1907-1971)
Podpis: fotograf i wydawnictwo widnieją na tabliczce w lewym dolnym rogu obrazu.
Źródło zdjęcia: Mosaic Images LLC
Wymiary : 28 cm x 24 cm
Stan: Doskonały. Nigdy nie ramowane.
Wysyłka: starannie i bezpiecznie, z numerem śledzenia via colissimo i UPS, za potwierdzeniem odbioru i z ubezpieczeniem.

O etykiecie jazzowej 'Blue Note'.

Stworzona w czasach, gdy fotografia wciąż próbowała być uznana za „sztukę”, użycie przez Francisa Wolffa uderzającego kontrastu i abstrakcyjnego kadru nawiązuje do innych artystów XX wieku, takich jak Man Ray i Horst P Horst.

Na pograniczu sztuki, dokumentu i marketingu, Wolff stworzył zbiór wyrafinowanych dzieł dla Blue Note Records. Jeśli głównym celem była promocja, obrazy pozostają jednak ważną dokumentacją tego kluczowego okresu w historii.

O fotografie:

Francis Wolff jest amerykańskim fotografem i producentem muzycznym jazzowym. Jest współzałożycielem słynnej amerykańskiej wytwórni jazzowej Blue Note Records. Jest znany z fotografii używanych na okładkach albumów tej wytwórni.

Francis Wolff urodził się i dorastał w Niemczech, mając ojca profesora matematyki i matkę, która zaszczepiła w nim zamiłowanie do kultury. Gdy wraz z przyjacielem z dzieciństwa, Alfredem Lionem, uczestniczył w koncercie pianisty Sama Woodinga, odkrył w sobie pasję do jazzu. W 1928 roku, gdy Alfred Lion zdecydował się osiedlić w Nowym Jorku, aby zrobić karierę w świecie jazzu, Wolff pozostał w Berlinie, gdzie rozpoczął karierę jako profesjonalny fotograf.
Lion założył label jazzowy Blue Note Records w 1939 roku. W tym samym roku w Europie wybuchła druga wojna światowa, a jego żydowskie korzenie i praca artysty były wówczas trudne do pogodzenia z polityką hitlerowską, dlatego Wolff emigrował statkiem do Stanów Zjednoczonych. Początkowo pracował jako asystent fotografa, a następnie dołączył do swojego przyjaciela Liona, który zajmował się selekcją muzyczną w Blue Note i rozwijał aspekty komercyjne labelu. Służba wojskowa Liona podczas wojny trwała dwa lata, w tym czasie Wolff pracował dla producenta Milta Gablara w Commodore Music Store, a razem utrzymywali 27 nagrań z katalogu młodego labelu, aż do momentu, gdy Lion został zwolniony z obowiązków wojskowych w 1943 roku. Label wznowił sesje nagraniowe w listopadzie 1943 roku.

Podczas sesji nagraniowych w studiu często zajmuje się fotografią w celach archiwalnych i dokumentacyjnych dotyczących sesji wytwórni. Wolff najczęściej robi zdjęcia podczas prób przed sesją. Zdjęcia te były wykorzystywane do celów reklamowych oraz na okładkach albumów LP, a później na reedycjach w formacie CD. Jego fotografie zyskały na znaczeniu wraz z pojawieniem się w 1956 roku projektanta Reida Milesa, który mądrze wykorzystywał czarno-białe zdjęcia wykonane przez Wolffa. Miles pracował dla tej wytwórni aż do 1967 roku, tworząc niemal 500 okładek, które dzięki swojej technice nadawały charakterystyczny, wyróżniający się styl tej marce.

Reid Miles i Alfred Lion zdecydowali się opuścić wytwórnię w 1967 roku, podczas gdy Francis Wolff pozostał aż do swojej śmierci, która nastąpiła 8 marca 1971 roku na skutek zawału serca.

Francis Wolff jest uważany za jednego z głównych fotografów jazzu. Jego prace przez długi czas pozostawały nieznane szerokiej publiczności; publikacja w 1995 roku książki zatytułowanej The Blue Note Years: The Jazz Photography of Francis Wolff, będącej zbiorem jego najważniejszych fotografii dla wytwórni, przyczyniła się do lepszego poznania jego twórczości.