Fabrizio Clerici (1913-1993) - Gamberi

Litografia na papierze w 2 kolorach - dzieło podpisane ręcznie w dolnym prawym rogu i ponumerowane w dolnym lewym rogu - cm. 50x70 - rok 1977 - limitowana edycja - egzemplarz wysyłany z certyfikatem gwarancyjnym 40/70 - bez ramy - stan doskonały - kolekcja prywatna - zakup i pochodzenie z Włoch - wysyłka za pośrednictwem UPS, SDA, DHL, BRT, TNT.
Biografia
Fabrizio Clerici urodził się w Mediolanie w 1913 roku, gdzie spędził pierwsze lata swojego życia.
W 1920 roku przeprowadził się z rodziną do Rzymu, gdzie w 1937 roku ukończył Szkołę Wyższą Architektury. W latach trzydziestych Clerici często przebywał w Mediolanie, gdzie nawiązał ważne kontakty ze środowiskiem kulturalnym, szczególnie z Giorgio de Chirico. Jednakże dla niego decydujący był pobyt w Rzymie w latach młodości: rzymskie zabytki, malarstwo i architektura renesansu oraz baroku miały na niego silny wpływ, podobnie jak uczestnictwo w katolickich rytuałach religijnych. W Rzymie, jako student uniwersytecki, słuchał wykładów Le Corbusiera, a w 1936 roku nawiązał przyjaźń z Alberto Savinio. Między dwoma artystami narodziła się głęboka wzajemna sympatia; w książce 'Słucham twojego serca, miasto' (1944) Savinio napisał: „Fabrizio jest tak naturalnie stendhalowski, w duszy, w charakterze, w zwyczajach, że po raz pierwszy mogę uwierzyć, iż natura zrobiła wszystko jak należy”. W 1938 roku w Mediolanie spotkał Giorgio de Chirico, z którym prowadził długie rozmowy na temat technik malarskich, zwłaszcza o malarstwie temperowym. Po okresie spędzonym w Mediolanie, po zakończeniu II wojny światowej, wrócił do Rzymu i zaczął zgłębiać naukowe badania Athanasiusa Kirchera, anamorfy Erharda Schön i teorie optyczno-perspektywiczne ojca Jean-François Nicerona, matematyka zakonu Minimi. Leonor Fini i Fabrizio Clerici spotkali się po raz pierwszy, krótko, w Paryżu pod koniec lat trzydziestych, w Galerie Jacques Bonjean, założonej przez ich wspólnego przyjaciela, Christiana Diora. Dior i Leonor Fini zostali przedstawieni Clericiemu przez tego samego Jacques-Paula Bonjeana. Fini i Clerici spotkali się ponownie w Mediolanie, a ostatecznie w Rzymie w 1943 roku, nawiązując ważną przyjaźń, która trwała przez całe ich życie. Atmosfera magii, która towarzyszyła spotkaniu z Leonor Fini, została opisana przez Clerici w artykule z 1945 roku opublikowanym w „Quadrante”. W drugiej połowie lat czterdziestych odwiedzał artystów i literatów z rzymskiego środowiska intelektualnego. W styczniu 1945 roku wystawiał zarówno w Rzymie, z Savinio, Leonor Fini, Stanislao Lepri i innymi artystami, na wystawie zbiorowej prezentowanej przez Mario Praz, jak i w Nowym Jorku w Julien Levy Gallery z Alberto Viviani. W kolejnym roku spotkał w Mediolanie Tristana Tzarę. We wrześniu 1948 roku w Wenecji nawiązał przyjaźń ze Salvador Dali. Od 1949 roku Clerici rozpoczął działalność malarską: jego obrazy przedstawiają rozległe kompozycje, w których artysta często używał rysunku architektonicznego do tworzenia wyimaginowanych i onirycznych struktur, które będą charakteryzować całe jego dzieło. W 1953 roku rozpoczął serię podróży na Bliski Wschód. Pierwszym etapem był Egipt, a następnie jego podróże zaprowadziły go do Syrii, Jordanii, Libii, Cyrenajki i Turcji. Podróże te zainspirowały go do rozważań nad dwoma motywami: Miragami i Świątyniami Jaja. W 1955 roku zaprezentował w Sagittarius Gallery w Nowym Jorku większość obrazów powstałych w tych latach. Równocześnie z rozwojem malarstwa, które stawało się coraz bardziej fantastyczne i magiczne, zaangażował się w teatr. Po powrocie z Egiptu Giorgio Strehler zaprosił go do stworzenia scenografii do „Wdowy sprytnej” Carlo Goldoniego. Wcześniej już pracował dla teatru, baletu i opery, przy przedstawieniach, w których najbardziej żywy i zgodny z jego stylem był motyw świata fantastycznego. W 1964 roku rozpoczął serię plansz do „Orlanda Furioso” Ludovico Ariosta, pracy, która zajmowała go przez długi czas. W 1977 roku poświęcono mu trzy ważne retrospektywy w Kijowie (Muzeum Sztuki Zachodniej), Alma-Acie (Muzeum Sztuk Pięknych) i Moskwie (Muzeum Sztuk Pięknych im. Puszkina), a w 1983 roku otwarto ważną wystawę w Gallerii Civica d’Arte Moderna – Palazzo dei Diamanti w Ferrarze, z katalogiem autorstwa Federico Zeri. W 1987 roku zorganizowano retrospektywę w Palazzo Reale w Casercie, z katalogiem wydanym przez Franco Maria Ricci. W latach 1988–1990 przygotował dużą antologię w Gallerii Narodowej Sztuki Nowoczesnej w Rzymie (1990), obejmującą ponad dwieście dzieł z kolekcji publicznych i prywatnych. Po jego śmierci, która nastąpiła w Rzymie w 1993 roku, utworzono Archiwum Fabrizio Clerici, które do dziś funkcjonuje jako Stowarzyszenie kulturalne z siedzibą w Palazzo Brancaccio w Rzymie.