Jean Milo (1906-1993) - Composition abstraite

Jean Milo (1906–1993)
Abstrakcyjne kompozycje
Techniki mieszane
Bardzo dobry stan - oryginalna rama
Białe plamy to odbicia reflektorów.
Podpisano i datowano 1971 r.
Kształcił się w akademiach w Saint-Josse-ten-Noode i Brukseli pod okiem Constanta Montalda, Jean Milo namalował swoje pierwsze obrazy w 1924 roku. Dwa lata później poznał braci Haesaerts i został zastępcą dyrektora awangardowej galerii Le Centaure w Brukseli. Zajmował to stanowisko do 1931 roku.
Jean Milo był szczególnie aktywny na wystawach sztuki, w grupach artystycznych i stowarzyszeniach, zarówno w Belgii, jak i za granicą. W latach 1946–1949 był członkiem Jeune Peinture belge (Młodych Malarzy Belgijskich). W 1946 roku brał udział w Międzynarodowej Wystawie Sztuki Nowoczesnej zorganizowanej przez UNESCO w Paryżu. W latach 1952–1956 należał do grupy Art Abstrait (Sztuka Abstrakcyjna) wraz z Jo Delahaut, a w latach 1956–1963 brał udział w Salonie des Réalités Nouvelles (Salonach Nowych Rzeczywistości) w Paryżu. W 1958 roku założył grupę Art Actuel (Sztuka Aktualna), a w 1970 roku grupę Coll'Art.

W latach 60. XX wieku twórczość Jeana Milo doczekała się swoistej konsekracji, gdyż w 1962 r. XXXI Biennale w Wenecji poświęcono mu całą salę, a dwa lata później Muzeum w Ixelles zorganizowało dużą retrospektywę jego twórczości, przedstawiając jego artystyczną podróż z lat 1924–1964.

Jeśli chodzi o jego twórczość i wypracowany styl, widoczne są wyraźne ewolucje. Początkowo jego malarstwo pozostawało związane z formą odniesienia do rzeczywistości do 1948 roku; w tym roku przeszedł w stronę sztuki niefiguratywnej. Od 1949 do 1951 roku podążał w kierunku czystej abstrakcji z akcentami bliskimi abstrakcji lirycznej. W 1953 roku podróż do Kongo skłoniła go do bardziej wyrazistego użycia koloru i bardziej wyrafinowanych form. Od 1957 roku uprawiał abstrakcyjny impresjonizm. W 1959 roku zainteresował się techniką lawowania tuszem, którą nakładał na długie rolki papieru. Około 1970-1971 roku tworzył kolaże, zbliżone do surrealistycznych eksperymentów. W latach 70. malował również prace kameralne z dużą swobodą wykonania, koncentrując się na życiu w Belloy, swoim domu-pracowni w dolinie Lasne w Brabancji. Od 1979 roku poświęcił się serii zatytułowanej „Uroczystości rodzinne”, zbiorowi obejmującemu znaczną liczbę rysunków, szkiców, akwarel i obrazów olejnych. Dzieła Jeana Milo stanowią w istocie doskonałą ilustrację ruchów artystycznych, które pojawiły się w Belgii w okresie międzywojennym i po II wojnie światowej. Jego styl był początkowo ekspresjonistyczny, podążając śladami szkoły Laethem; później, pod wpływem Braque’a i Picassa, ewoluował w kierunku abstrakcji, by ostatecznie powrócić do sztuki neofiguratywnej.