Lornetka teatralna - 1940-1950

Teatr, lata 50. XX wieku. Przedstawienie zaraz się zacznie, szum publiczności cichnie, gdy światła gasną. Z ręki ubrane w rękawiczki kobiety siedzącej na drugim rzędzie balkonów wyłania się ten elegancki teatr binokularny: prosty i wyrafinowany, jak tylko przedwojenne przedmioty potrafiły być. Wykonany na początku lat 50., zachowuje w duszy wyraźny ślad dekonstruktywizmu: stonowane formy geometryczne, czyste linie i ta lekko tłoczona, złota powłoka, która dyskretnie łapie światło. Pokrycie z imitacji skóry w kolorze czarnym podkreśla jego zwartą konstrukcję i czyni go cennym nawet w zamkniętej formie, gdy przypomina niemal małą, vintage’ową kopertówkę. Optyka jest sprawna: ostra, gotowa do ponownego ukazywania zbliżeń kurtyn unoszących się i scen, które poruszają. To przedmiot, który nie tylko widział teatr, ale go przeszedł. I który teraz czeka na nową publiczność do obserwacji.