Keith Haring - Untitled (cup man) - Giclée - Artestar licensed print

Druk giclée (*) autorstwa Keitha Haringa (**
Reprodukcja dzieła „Untitled”, sitodruk stworzony przez Haringa w 1989 roku.
Luksusowe wydanie na matowym, wysokiej jakości papierze cyfrowym do archiwizacji (gramatura 250 g/m²). To bardzo wszechstronny i wysokiej jakości papier, wyprodukowany w Niemczech z pulpy drewna wolnej od kwasów i chloru.
Druk autoryzowany przez Artestar New York. Prawa autorskie: Keith Haring Foundation.

Wymiary arkusza: 60 x 47 cm
Wymiary motywu: 50 x 37 cm
- Stan: Doskonały (praca nigdy nie była oprawiona ani wystawiana, zawsze przechowywana w profesjonalnej teczce na prace artystyczne, dlatego jest oferowana w nienagannym stanie).

Dzieło sztuki zostanie starannie zapakowane w wzmocnione pudełko tekturowe. Wysyłka będzie potwierdzona numerem przesyłki (UPS, DPD, DHL, FedEx).

Wysyłka obejmie również ubezpieczenie transportowe na wartość końcową dzieła z pełnym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez żadnych kosztów dla kupującego.

Giclée to termin odnoszący się do wysokiej jakości druku artystycznego, tworzonego cyfrowo za pomocą drukarek atramentowych. Proces ten wykorzystuje tusze na bazie pigmentów oraz specjalistyczne papiery, aby osiągnąć wysoką ostrość, precyzję kolorów i trwałość, co czyni go idealnym do reprodukcji dzieł sztuki i fotografii.

(**) Keith Haring urodził się w 1958 roku w Reading w Pensylwanii, Stany Zjednoczone.
Wychował się w Kutztown i od najmłodszych lat wykazywał duże zainteresowanie sztuką. Studiował projektowanie graficzne w The Ivy School of Professional Art w Pittsburghu, a w wieku 19 lat, już otwarcie deklarując się jako gej, przeprowadził się do Nowego Jorku, gdzie znalazł inspirację w sztuce graffiti i zapisał się do School of Visual Arts, gdzie pod wpływem Keith Sonnlera i Josepha Kossutha zaczął rozwijać się jako artysta konceptualny, eksperymentując z formą i kolorem.
Haring przyciągnął uwagę publiczności w 1980 roku, kiedy zaczął rysować podobne do karikatur obrazki markerem na metrach w wielkim mieście, a następnie malował kredą białą komiksy na czarnych panelach przeznaczonych do reklamy, co przyniosło mu więcej niż jedno zatrzymanie.
Ich czyste linie, żywe kolory i ich aktywne figury były nośnikami silnych przesłań o życiu i jedności, a ich wystawy były filmowane przez fotografa Tseng Kwong Chi.
Również w tym okresie zorganizował wystawę w Club 57 i wziął udział w pokazie na Times Square, gdzie po raz pierwszy narysował zwierzęta i ludzkie twarze.
Moja pierwsza wystawa indywidualna miała miejsce w Galerii Tony Shafrazy w 1981 roku, tego samego roku, w którym wziął udział w wystawie Documenta 7 w Kassel w Niemczech.
W 1982 roku nawiązał przyjaźń z wschodzącymi artystami tamtej epoki, takimi jak Kenny Sharf, Madonna i Jean-Michel Basquiat, a nawet poznał słynnego Andy'ego Warhola.
W 1984 roku Harin wyjechał do Australii i namalował kilka murali w Melbourne i Sydney, a także otrzymał wynagrodzenie za swoją pracę od Galerii Narodowej Wiktorii oraz Centrum Australijskiego Sztuki Współczesnej.
Również odwiedzał i malował w Rio de Janeiro, Musée d'Art Moderne de Paris, Minneapolis i Manhattan.
Nawet w tym okresie projektowałam różową kurtkę, którą Madonna użyła do interpretacji swojego utworu „Like a Virgin” w programie „Solid Gold”.
W 1985 roku Muzeum Sztuki Współczesnej w Bordeaux zorganizowało wystawę jego prac, a także wzięło udział w Biennale w Paryżu.
Pojawił się w listopadzie tego roku na kanale MTV, gdzie malował w programie prowadzonym przez jego przyjaciela Nicka Rhodesa z grupy Duran Duran.
W 1986 roku namalował murale w Amsterdamie, Paryżu, Phoenix i Berlinie, a także pomalował ciało Grace Jones na jej teledysk do piosenki „I’m not Perfect” oraz otworzył sklep w SOHO, aby sprzedawać swoje prace.
Para wtedy ich dzieła zaczęły odzwierciedlać problemy społeczno-polityczne tamtej epoki, takie jak anti Apartheid, AIDS i narkotyki.
On także tworzył dzieła sztuki pop dla marek takich jak Absolut Vodka, Lucky Strike i Coca Cola, a nawet zaprojektował okładkę charytatywnego albumu „Bardzo wyjątkowe Boże Narodzenie”, w którym wystąpiła jego przyjaciółka Madonna.
W 1988 roku został wpisany na prestiżową listę artystów, których prace pojawiły się na etykietach win Chateau Mouton Rothschild, a tego samego roku zdiagnozowano u niego AIDS, przez co w kolejnym roku założył Fundację Keith Haring, której celem było zwalczanie problemów społecznych związanych z tą chorobą oraz promowanie pracy artysty poprzez wystawy, publikacje i licencje na jego dzieła.
W czerwcu 1989 roku namalował swoje ostatnie publiczne dzieło na ścianie klasztoru Kościoła św. Antoniego w Pizie. To dzieło nosiło tytuł „Tuttomondo”.
Keith Haring zmarł 16 lutego 1990 roku w wieku 32 lat, będąc ofiarą AIDS.

„El Hombre de la Copa”, z 1989 roku, jest żywym świadectwem zdolności artysty do łączenia obrazów zabawowych z głęboką symboliką. Ta serigrafia oddaje charakterystyczną energię Haringa, używając odważnych linii, jaskrawych kolorów i dynamicznej kompozycji, aby stworzyć postać zarazem kapryśną, jak i fascynującą. Główna postać, której podzielony tors sugeruje strukturę warstwową, niemal jak matrioszka, jest uchwycona w pełnym ruchu, z uniesionymi ramionami w gest exuberance, promieniując żywotnością i ruchem. Linie i kształty otaczające potęgują to wrażenie energii kinetycznej, przemieniając postać w latarnię życia i animacji.
Na imponującym tle w kolorze niebiesko-zielonym z fioletowym tłem punktowanym, dzieło ukazuje mistrzowskie użycie kontrastu i rytmu przez Haringa. Interakcja koloru, formy i ruchu odzwierciedla zainteresowanie Haringa uniwersalnością ludzkiego wyrazu, przekładając radość, żywotność i łączność na rozpoznawalny od razu język wizualny. Postać 'Człowieka z Pucharem' encapsuluje eksplorację Haringa dotyczącą przemiany, wielości i interakcji między doświadczeniem indywidualnym a zbiorowym, odzwierciedlając jego dożywotnie zaangażowanie w tematy społeczne poprzez dostępne obrazy.
Ta praca ilustruje trwałe dziedzictwo Haringa: jego zdolność do tworzenia sztuki wizualnie porywającej, społecznie rezonującej i głęboko ludzkiej. Jest zarówno celebracją ruchu i energii, jak i poruszającym odzwierciedleniem innowacyjnej wizji Haringa w sztuce współczesnej końca XX wieku.