Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul - licensed lithographic print - COA

Litografia Joana Miró (*)
To dzieło reprodukuje jedną z ilustracji, które Miró pierwotnie stworzył do zilustrowania tomiku poezji 'Parler Seul' (Talking to oneself), napisanego przez Tristan Tzara w 1947 roku.
Redagowano przez Maeght Editeur w roku 2004.
Wykonane z wysokiej gramatury papieru vellum bawełnianego (170 g)
Odcisk na talerzu.
Pieczęć wydawcy i spadkobierców Miró na odwrocie strony.
Zawiera Certyfikat Autentyczności (COA).

Specyfikacje

Wymiary podpory: 60 x 45 cm
Wymiary obrazu: 42 × 33 cm
Rok 2004
- Wydanie: 1000 egz.
- Bibliografia: Cramer 17, Rauch 165
Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani wystawiana, a zawsze była przechowywana w profesjonalnym portfolio sztuki, dzięki czemu znajduje się w doskonałym stanie).

Prace będą starannie wykonane i zapakowane w wzmocnione, płaskie pudełko kartonowe. Przesyłka będzie miała numer śledzenia.

Przesyłka będzie również objęta pełnym ubezpieczeniem odpowiadającym wartości końcowej dzieła, z pełnym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez ponoszenia kosztów przez kupującego.

Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i zaczął studia artystyczne. Uczył się w Akademii La Llotja wbrew woli swoich rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d’Art Francesc Galí i poznał fauvistów oraz kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które ukształtują go jako człowieka i artystę, są w gruncie rzeczy Mont-roig, Paryż, Mallorca, a później Nowy Jork i Japonia. Mont-roig, małe miasteczko w comarca Baix Camp, będzie kontrapunktem do intelektualnego pobudzenia, które doświadcza w Paryżu, gdzie przeniósł się w dwudziestych latach wraz z poetami surrealistami i najbardziej kreatywnymi artystami swego czasu. Tam poznał Arpa, Magritta, Brancusiego i Giacomettiego, i wystawiał obok Dalí, Tanguy, Meret Oppenheim i Maxa Ernsta w różnych wystawach poświęconych dadaizmowi i surrealizmowi.
Impuls Abstrakcyjnego Ekspresjonizmu został odkryty w Nowym Jorku w latach czterdziestych XX wieku. Później, w 1956 roku, będąc w trakcie II wojny światowej, Joan Miró opuścił wygnanie we Francji i osiedlił się w Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektował studio, o jakim zawsze marzył. Tam skupił się na rzeźbie i ceramice aż do swojej śmierci w 1983 roku.
Przywiązanie do krajobrazu Mont-roiga najpierw, a później Majorki będzie decydujące dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otoczeniem naturalnym będą tłem dla niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unika akademickości, nieustannie poszukuje dzieła globalnego i czystego, niezwiązanego z żadnym konkretnym ruchem. Zakotwiczony w formach i publicznych manifestacjach, to właśnie poprzez akt plastyczny Joan Miró ukazuje swój bunt i wielką wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten kontrast sił skłoni go do stworzenia unikalnego i niezwykle osobistego języka, który pozycjonuje go jako jednego z najważniejszych artystów XX wieku.

„Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Obrazy Miró, niezwykle spontaniczne i bezkształtne, narysowane bezpośrednio na kamieniu przy bardzo niewielu szkicach przygotowawczych, posiadają twórczą werwę losowych wierszy Tzary.
Pierwsze wydanie zostało wyprodukowane przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii autorstwa Miró, z których 49 jest kolorowych, a 18 z nich stanowi hors-texte. (*) Joan Miró (1893–1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Uczęszczał do Akademii La Llotja przeciwko woli rodziców, którzy chcieli, aby pracował w bardziej tradycyjny sposób. Później studiował w Escola d'Art Francesc Galí i zapoznał się z fauvistami oraz kubistami.
Jego emocjonalne pejzaże, które ukształtują go jako człowieka i artystę, to w istocie Mont-roig, Paryż, Mallorca, a później Nowy Jork i Japonia. Mont-roig, małe miasto w okręgu Baix Camp, będzie kontrapunktem do intelektualnego fermentu, jakiego doświadcza w Paryżu, do którego przeniósł się w latach dwudziestych, wraz z poetami surrealistycznymi i najbardziej twórczymi artystami ówczesnego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusiciego i Giacometti’ego, i wystawiał się obok Dalí’ego, Tanguy’ego, Meret Oppenheim oraz Maxa Ernsta w różnych wystawach poświęconych dadaizmowi i surrealizmowi.
Pobudka ekspresjonizmu abstrakcyjnego została odkryta w Nowym Jorku w latach czterdziestych XX wieku. Później, w 1956 roku, u schyłku II wojny światowej, Joan Miró opuścił wygnanie we Francji i osiedlił się w Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektował studio, o jakim zawsze marzył. Tam skupił się na rzeźbie i ceramice, pracując aż do śmierci w 1983 roku.
Przywiązanie do krajobrazu Mont-roiga najpierw, a później Majorki, będzie decydujące w jego twórczości. Powiązanie z ziemią oraz zainteresowanie codziennymi przedmiotami i środowiskiem naturalnym będą tłem niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unika akademickości, nieustannie poszukując pracy globalnej i czystej, niezwiązanej z żadnym konkretnym ruchem. Zakorzeniony w formach i publicznych manifestacjach, to właśnie poprzez czyn plastyczny Joan Miró ukazuje swój bunt i wielką wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne otaczające go. Ta konfrontacja sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego i bardzo osobistego języka, który uczyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(') 'Parler Seul' reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Obrazy Miró, błyskotliwie spontaniczne i amorficzne, rysowane bezpośrednio na kamieniu z bardzo niewieloma szkicami przygotowawczymi, mają twórczy zapał przypadkowych wierszy Tzary.
Pierwsze wydanie zostało opracowane przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z czego 49 w kolorze, z których 18 jest poza tekstem.






























Tagi:
Picasso, Dalí, Pollock, Miró, Beuys, Warhol, Giacometti, Hodgkin, Moore, Malevich, Mondrian, O’Keefe, Matisse, Kandinsky, Bacon, Klimt, Hooper, Rothko, Chirico, Duchamp, Chagall, Braque, Picabia, Kooning, Ernst, Paul Klee, Modigliani, Calder, Delaunay.
Kiefer, Kusama, Murakami, Koons, Basquiat, Nauman, Sherman, Bourgeois, Polke, Ruff, Ruscha, Holzer, Abramović, Freud, Mendieta, Tuymans, Kruger, Hockney, Saville, Fanzhi, Oehlen, Richter, Scully, Stella, Schütte, Xiaodong, Judd, Peyton, Richard Serra, LeWitt, Kippenberger, Baldessari, Doig, González-Torres, Salvador Dalí, Joan Miró, Magritte, Max Ernst, Leonora Carrington, Dorothea Tanning, Roberto Matta, Man Ray, Varo, Oppenheim, Key Sage, André Masson, Paul Delvaux, Giorgio de Chirico, Marcel Duchamp, Marc Chagall, Paul Klee, Hans Bellmer, Zhang Xiaogang, Savinio, Alexander Calder, Dora Maar, Vitra, Poolsen, Jacobsen, Hans Wegner, Charles Eames, Perriand, Philippe Starck, Marcel Breuer, Knoll, Juhl, Verner Panton, Le Corbusier, Mies van der Rohe, Nelson, Mogensen, Eames, Gio Ponti, Knoll, Isamu Noguchi, Bertoia, Alvar Aalto, Urquiola, Eileen Gray, Pesce, Magistretti, Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Burberry, Hermès, Prada, Dior, Armani, Cartier, Dolce & Gabbana, Versace, Balenciaga, Ralph Lauren, Rolex, Fendi, Givenchy, Tiffany, Alexander McQueen, Yves Saint Laurent, Valentino, Bvlgari, Adami, Alberti, Alcaraz, Alfaro, Baldaccini, Baldeweg, Barceló, Barjola, Canogar, Cabellut, Caruncho, Ceesepe, Chillida, Chirino, Clavé, Condé, Cruz-Díez, Dalí, Dokoupil, Equipo Crónica, Gudmundur, Feito, Genovés, Goya, Gordillo, Guinovart, Hernández Pijuan, Iglesias, Lacalle, Joan Miró, Misterpiro, Mompó, Palazuelo, Pérez-Villalta, Picasso, Plensa, Rafols-Casamada, Reche, Redondela, Saura, Soto, Sicilia, Tàpies, Teixidor, Quetglas, Úrculo, Uslé, Varela, Valdés, Villalba, Yturralde.