André-Léon Vivrel (1886-1976) - Village breton

André-Léon VIVREL (1886-1976)

Bretońska wieś

Akwarela na papierze
Wymiary obrazu: 32 × 49,5 cm
Podpisano w lewym dolnym rogu.
Pochodzenie: Kolekcja prywatna, Paryż

Akwarela w bardzo dobrym stanie.
Papier klejony na papierze grubym.
Piękna, nowa złota ramka z plexiglass – GRATIS
Wymiary z ramą: 60 × 78 cm

Oryginalne dzieło dostarczone z fakturą i certyfikatem autentyczności.
Szybka, staranna i bezpieczna wysyłka.
Kupuj z pełnym zaufaniem!

André-Léon Vivrel urodził się w 1886 roku w Paryżu. Mając zaledwie 15 lat, postanawia zostać malarzem. W tej drodze wspiera go matka, którą opisuje jako swojego pierwszego mistrza, oraz ojciec, handlowiec win i laureat pierwszej nagrody z rysunku w 1870 roku. Uczeń w liceum Louis-le-Grand, André-Léon Vivrel wraca do Académie Julian w 1910 roku. Tam przyswaja nauki Paula Alberta Laurensa, a następnie uczęszcza na atelier Marcel Bascheta i Henri Roya w École des Beaux-Arts. Wynajmuje pracownię na Montmartre, przy 65 rue Caulaincourt, zaledwie osiem numerów od tej należącej do Augusta Renoira. Jego pierwszy udział w Salon des artistes français ma miejsce w 1913 roku. Zmobilizowany w 1914 roku, otrzymuje Croix de guerre za bohaterską postawę w 1917 roku. Po wojnie odzyskuje swoją pracownię na Montmartre. Zostaje mu przyznana honorable mention na Salon w 1920 roku, a państwo kupuje od niego dwie martwe natury, które eksponował na Salon des indépendants. Tam prezentuje także dwa portrety Bretonki namalowane po powrocie z pobytu w Ploumanac'h (Côtes-d’Armor). W 1922 roku Vivrel po raz pierwszy pojawia się na Salon de la Société Nationale des Beaux-Arts. Po zdobyciu w 1932 roku Nagrody Deldebat de Gonzalva, w roku następnym otrzymuje srebrny medal na Salon des artistes français za „Le Temps des cerises”. W 1934 roku Vivrel prezentuje kąpiarki, pierwszy obraz z serii wielkich aktów wysyłanych na Salon aż do 1943 roku. Dojrzenie jego poszukiwań nad kobiecym aktem, jego „Baigneuses” z 1939 roku zostaje nagrodzone złotym medalem na Salon des artistes français.
Ta ostatnia nagroda wieńczy medalion srebrowy zdobyty przez Vivrela w 1937 roku, podczas Międzynarodowej Wystawy Sztuk i Technik w Paryżu. Krytyka jednogłośnie chwali talent, a w 1940 roku Louis Paillard nie waha się napisać na pierwszej stronie „Petit journal” z 6 maja 1940: „André Vivrel, pojawia się, jak to ogłaszam, jako jeden z najlepszych na tym Salonie [artystów francuskich]”. Wystawa „Vivrel – najnowsze malowidła”, zorganizowana przez Galerie de Berri w maju 1942, ukazuje w 31 obrazach różnorodność gatunków podejmowanych przez Vivrela, lecz to pejzaże zajmują go z największym zapałem. Jego ziemią wybiera Loiret, gdzie jego starszy brat Marcel posiada drugi dom w Châtillon-sur-Loire, niedaleko Champtoceaux. Po zakończeniu Wielkiej Wojny, będąc bez grosza, szukał wytchnienia tam i malował na miejscu, tanim kosztem. Wiosną 1926 roku Vivrel ponownie przebywa na Bretanii, skąd przywozi „Port z Camaret” wystawiony na Salonie Tuileries 1926. Kilka lat później, w 1934 roku, wraca na Wybrzeże Côtes-d’Armor, gdzie tworzy morza jako studia nad niebem. Vivrel spędza lato 1926 na Korsyce. Tam tworzy akwarele, które jesienią były prezentowane w Galerii Georges Petit, a potem w Nowym Jorku. Za każdym razem krytyka jednogłośnie wychwala ich walory: „Wystawa André Vivrela ukazuje wrażliwego, delikatnego artystę, a jednocześnie szerokiego w swoich koncepcjach. Jego widoki z Korsyki, Bretanii i Paryża są niczym jego kwiaty, subtelnie harmonijne” („La Semaine à Paris”, 12 listopada 1926, s.
63). W 1928 ponownie udaje się na Południe. Oddając gorącą i drżącą światłość Prowansji, maluje «Port w Saint-Tropez» wystawiony w tym samym roku na Salon des Indépendants. Temat Morza Śródziemnego dominuje również na Salon des Tuileries, gdzie Vivrel prezentuje widoki portów i statków pasażerskich, świadków kwitnącego przemysłu turystycznego. Kiedy Vivrel nie jest na trasach po Francji, bierze Paryż za model. Maluje zaułki wzgórza Montmartre i zabytki stolicy, jak katedra Notre-Dame, którą powiela w serii podobnie jak Monet. Lubi zatrzymywać się na nabrzeżach Sekwany, które oferują mu liczne nietypowe punkty widzenia na miasto i inspirują go do malowideł, które nie są obce przypomnieniu paryskich pejzaży Alberta Lebourga. Malując aż do ostatniego tchnienia, André-Léon Vivrel odchodzi w Bonneville-sur-Touques, 7 czerwca 1976 roku.