Carlo Borri (1952) - Eleonora

Carlo Borri, samouk malarz neapolitański z 1952 roku, zaczął interesować się malarstwem już w dzieciństwie, gdy przypadkowo poznał malarza Roberto Cargnani, jednego z ostatnich przedstawicieli szkoły ottońskiej. Zachwycony talentem Cargnani, zaczął malować martwe natury i postacie dzieci z natury, a potem muzeum.
Otwarł drzwi do poznania Mancini, Irolli, Morelli, Michetti, a także Sargenta, nie kończąc na Mariano Fortuny. Zakochany w malarskiej biegłości tych artystów, rozpoczął ścieżkę artystyczną opartą na poszukiwaniu koloru i własnej techniki. Jego obrazy, głównie te z pierwszych lat, znajdują się w domach kolekcjonerów z Neapolu i nie tylko. Następnie, jak wielu starszych malarzy, przez lata miał dealerów sztuki, którzy sprzedawali jego płótna zarówno w Neapolu, jak i na terenie całych Włoch. Jego prace można znaleźć w niektórych kościołach neapolitańskich i nie tylko. Oprócz bycia samoukiem, Borri jest także dekoratorem, rzeźbiarzem, stiukiem i w końcu specjalistą w technice imitacji marmuru.