Agathe Toman - CLOUD #4 - 11/15

Praca ta jest częścią „WSPÓLNEJ KOLEKCJI” artysty.
Fotografia artystyczna z wyraźnym ziarnem. Zdjęcie zrobione w Hossegor we Francji. Lato 2021.
Fotografia zostanie wysłana zwinięta, nie będzie oprawiona, a do niej dołączony zostanie certyfikat autentyczności, uzupełniony i podpisany przez artystę. Dzieło numerowane, ręcznie podpisane, z przodu i z tyłu. Druk digigrafii fine art pigmentowy o bardzo wysokiej jakości.
Agathe Toman, artystka, jest notowana w Sotheby’s od 2021 roku.

Biografia artysty.
Urodzona w 1989 roku, o francuskich, austriackich i czeskich korzeniach, Agathe Toman jest francuską artystką multidyscyplinarną, której talent obejmuje malarstwo i poezję, a także rzeźbę, rysunek i fotografię. Po studiach w prestiżowej szkole Chambre Syndicale de la Couture Parisienne oraz latach spędzonych jako stylistka w domach haute couture francuskich w Paryżu, dziewięć lat temu Agathe poczuła potrzebę skoncentrowania się wyłącznie na swojej twórczości artystycznej.
Obecnie, od trzynastu lat, mieszka w Landes. Agathe wyrasta na rosnącą postać sceny sztuki współczesnej, cenioną zarówno na scenie krajowej, jak i międzynarodowej.


Wyceniana przez Sotheby’s od 2021 roku, jej dzieła były licytowane trzy razy, co świadczy o szybkim awansie i akceptacji w kręgach prestiżowej sztuki. Jej znaczny wkład w różnorodne wystawy, w tym na Art Paris, przyniósł jej ogromny sukces, umacniając jej obecność w licznych prywatnych kolekcjach na całym świecie.


Paleta Agathe faworyzuje głębokie odcienie czerni i błękitu, dyskretny chromatyzm w ruchu. Jej obrazy wykorzystują czyste pigmenty, tusze, farby olejne i akryle o zdumiewającej intensywności, które skłaniają do ponownego nawiązywania więzi z ukrytymi rzeczami, przenosząc widza poza to, co widzialne. Płótno wywiera moc, dając wyraz własnym doświadczeniom.

Jego rysunki, wykonane długopisem Bic, niosą w sobie dezorientującą siłę przyciągania.
Fotografie Agathe poruszają nas swoją kalejdoskopową abstrakcją, zalewają nas spokojnymi doznaniami, reminiscencją doskonałej bezwładności, która była naszym początkiem.
Setki jego wierszy podkreślają jego wszechświat liryzmem, który charakteryzuje jego twórczość. Pierwszy zbiór zatytułowany „Musisz nauczyć się znów uśmiechać” ukaże się zimą 2024 roku.


Poza swoją praktyką artystyczną Agathe jest również głęboko zaangażowana w studia psychoanalizy w analizie transakcyjnej, które kontynuuje od czterech lat w Paryżu. Ta eksploracja wzbogaca jej proces koncepcyjny, umożliwiając włączenie do jej sztuki bardzo głębokich wymiarów psychologicznych, które nabierają nowych warstw.

Agathe nie oddziela swojej sztuki od swoich zobowiązań społecznych. Skupia swoje dzieło na kluczowych tematach takich jak zdrowie psychiczne, środowisko i edukacja. Te kierunki refleksji nie są obecne tylko w jej sztuce; stanowią integralną część jej tożsamości artystycznej i osobowości.


Jego praca została uznana i uhonorowana w kilku renomowanych publikacjach, w tym Forbes, L'Oeil i Elle, co odzwierciedla jego znaczący wpływ na sztukę współczesną.


Jacqui Ottoman nadal fascynuje i inspiruje publiczność na całym świecie, oferując poprzez swoje dzieła okno na złożoność ludzkiego doświadczenia, tak jak je postrzega i przekształca w sztukę. Dzieli się tymi doświadczeniami z wielką hojnością.


MA VISION :
Moja praca bada głębokie zależności między psychiką a ciałem, snując dialogi między umysłem a materią. Zastanawiam się nad ich sposobami funkcjonowania w ich środowisku, nad połączeniami, które tworzą, oraz nad wibracjami — zarówno dostrzegalnymi, jak i niedostrzegalnymi — które z nich wynikają.
Badam tematy takie jak tożsamość, pamięć, naturę ludzką oraz związek między jednostką a otoczeniem. Moje prace są przesiąknięte głębią emocjonalną i pewnym napięciem, zapraszając widza do refleksji introspekcyjnej, otwierającej drogę do nieświadomości.

Wpisuję tę wolę w samą materialność moich dzieł: zdecydowanie abstrakcyjnych, monochromatycznych, subtelnych, tam gdzie ciemność współistnieje z jasnością, niebieski trzaska przy kontakcie z czernią, albo sam się rozświetla. Jesteśmy w stanie braku/obecności światła.
Moje obrazy, instalacje, rysunki i fotografie są absolutnymi dziełami, uwolnionymi od wszelkiej imitacji, wywołującymi czystą emocję, prowokującymi przebudzenie Niewidzialnego; moje prace stają się w ten sposób lustrem tych nieujawnionych aspektów wnętrza.

Staranny kontakt między moimi dłońmi a pigmentami, węglem drzewnym, długopisem kulkowym i farbami, poprzez nanoszenie materii na papier lub na płótno. Moje techniki wykonania nigdy się nie powtarzają; rezultat pozostaje niekontrolowany. Zwiększona wyjątkowość.
W ten sposób pracuję nad utrwaleniem ruchu materii, gęstości światła, tchnąc w to część siebie, dla przebudzenia Jaźni.

Zawsze jest coś, czego nie podejrzewaliśmy. Coś nieoczekiwanego. Niezmiernie tłumione, subtelnie podsycane, które nas zniewala i przytłacza. Woda, grawitacja, kora — te wszechobecności przemieniają obserwatora swoją siłą. Pojawienie się zdecydowanie unikalnego odcisku, liryczna abstrakcja; moje dzieła to autoportrety, portrety części mnie.
Mówię, że moje kreacje to « materializacje stanów psychicznych », pejzaże ludzkie, nici mojej duszy, zapraszające innych, by się w nich zanurzyli.
Ich wartość nie polega na estetyce, lecz na wibracjach, które moje dzieła wywołują u widza. To dwie wrażliwości, które się spotykają, a nie dwie oddzielne indywidualności. To proces, który jest żywy. Dzieło przekracza to, co natychmiastowe. Uważam je za byty czynne, tworzące nowe więzi między nami, w nas.

Obserwator staje się z kolei twórcą, nadając dziełu życie w alchemii rezonansów psychicznych.

Zobowiązuję się do podjęcia ścieżki ku nowej wizji swojego Bycia — siebie, świata i innych.

Jeśli obserwator zechce przyjąć zaproszenie, to rezonanse psychiczne zbieżają się i współbrzmią w jedną symfonię, rozpoczyna się dialog, wyczuwalny jest rytm. Rysuje się anamorfoza jego duszy, nieuchwytne odbicie. To poetyczne doświadczenie.
Intensywna i potężna obecność. Wymagające doświadczenie.

Chcę, aby moje dzieła wyostrzały umysły ludzi, ostrzyły dusze i aby emocje znalazły w nich echo, aby słowa w nich brzmiały.
Ważne jest to, co dzieło wywołuje w nas i jaki jest efekt tego spotkania.

Psychiczne cierpienie jest związane ze wszystkim, co wymyka się procesowi symbolizacji subiektywizującej. Cierpimy z powodu tego, co jest psychicznie zablokowane lub oczekuje na zapis psychiczny. Człowiek nie cierpi tylko z powodu wydarzeń czy określonych myśli, ale ponieważ niektóre procesy w nim nie znalazły lustra, echa, słuchu, receptora i pozostają w stanie błądzenia.

#Exclusivedfta