Chris Killip - Chris Killip & Pirelli Work - 2015-2022

Licytujesz na dwie książki autorstwa Chrisa Killipa (1946–2020), jednego z najważniejszych i najbardziej wpływowych brytyjskich fotografów dokumentalistów powojennych.

Chris Killip – Chris Killip
Wydawca: Thames & Hudson, 2022
Oprawa twarda, 256 stron, język angielski.
Rozmiar: 24,5×30,5 cm
Nowości w uszczelkach

Zakorzenione w stałym zanurzeniu i uczestnictwie w społecznościach, które fotografował, prace Chrisa Killipa cechuje przenikliwe obserwowanie życia zwykłych ludzi w surowych, a jednocześnie pełnych współczucia detalach. Jego fotografie są uznawane za jedne z najważniejszych wizualnych zapisów Wielkiej Brytanii lat 80. — jak zauważa redaktor tej książki, Ken Grant — opowiadają historię tych, którzy „doświadzyli historii ‘zrobionej im’,” którzy czuli jej złośliwe zlekceważenie, a mimo to, podobnie jak fotograf, z którym dzielili tak wiele ze swojego życia, odmówili uległości czy odwrócenia wzroku.

Opublikowana na pierwszą pełną retrospektywę życia i twórczości Killipa w Photographers’ Gallery w Londynie, ta książka, zaprojektowana przez Nialla Sweeney’a i Nigela Truswella z Pony Ltd, prezentuje fotografie z każdej z jego najważniejszych serii, a także mniej znane prace. Zawiera przedmowę Brett Rogers, dogłębne eseje Kenna Granta? śledzące życie i karierę Killipa oraz teksty Gregory’ego Halperna, Amandy Maddox i Lynsey Hanley.

Chris Killip – Pirelli Work
Wydawca: Steidl, 2015
Twarda oprawa, 88 stron
Wymiary: 26 × 28 cm
Nowości w uszczelkach

Chciałem pokazać proces produkcyjny tak jasno, jak tylko potrafiłem, a zrobić to w tej fabryce oznaczało, że musiałoby być oświetlone. Ironicznie, moja uparta próba unikania światła ma teraz własne, nieoczekiwane korzyści. Z powodu rozpaczliwie dużej ilości czasu, jaki tam spędziłem, znałem w sposób wizualny procesy fabryki; rytmy i cykle maszyn, ruch i kroki, które operatorzy musieli podejmować, ruch, jaki procesy im wyznaczały. Zacząłem od nowa, ponownie fotografować fabrykę przy użyciu świateł, czasem trzech lub czterech świateł uruchamianych zdalnie. Główne światło, które było tym balansującym, by oświecić obiekt, często trzymane było na maszcie przez mojego przyjaciela, z dala od kamery, naśladując techniki modowe, które znałem z przeszłości. Teraz rozumiałem i wiedziałem, co chcę zrobić. Miejsce pracy stało się dla mnie w realnym sensie teatrem i zaakceptowałem wygląd tych nowych fotografii, związany z modą, film noir, a nawet realizmem sowieckim. Dla mnie ten „wygląd” wydawał się bardziej wymownym sposobem rejestrowania i dokumentowania tego zmuszonego rytuału.
Chris Killip