Masini Daniele - Immersione

Paleta barw jest stonowana, zdominowana przez sinawych odcieni żółci, zieleni, błękitu i czerni, które zdają się sugerować skompresowaną witalność, napięcie między życiem a stagnacją. Postacie nigdy nie są całkowicie rozpoznawalne: zlewają się, przeplatają, rozpływają, jak myśli, które nie znajdują ostatecznej formy. Granica między podmiotem a otoczeniem jest porowata: kształty wydają się wyłaniać z tła, ale również być z niego wciągane.
To obraz, który otwiera się jak próg: między wnętrzem a zewnętrzem, między ciałem a przestrzenią, między widzeniem a halucynacją. Masini Daniele w ten sposób konstruuje zawieszoną scenę, w której czas jest nieruchomy, a materia w nieustannej przemianie. Rezultatem jest malarstwo, które nie poszukuje piękna, lecz prawdy procesu — prawdy przeżytej, poetyckiej i głęboko ludzkiej.