Carlo Borri (1952) - Maroquin

Carlo Borri, 1952, neapolitański malarz samouk, podchodzi do malarstwa już w dzieciństwie, kiedy przypadkowo poznaje malarza Roberto Cargnani’ego, jednego z ostatnich ottocentystów. Zachwycony kunsztem Cargnani’ego zaczyna malować martwe natury i postacie dzieci na żywo, potem muzeum otwiera mu drogę do poznania Mancini, Irolli, Morelli, Michettiego, a także Sargenta, by nie skończyć na Mariano Fortuny. Zauroczony malarskim kunsztem tych artystów rozpoczyna drogę twórczą opartą na poszukiwaniu koloru i całkowicie własnej technice. Jego obrazy, przeważnie te z pierwszych lat, znajdują się w domach neapolitańskich kolekcjonerów i nie tylko; następnie, jak u wszystkich starych malarzy, przez lata miał handlarzy sztuki, którzy sprzedawali jego płótna zarówno w Neapolu, jak i w całej Italii. Jego prace znajdują się w kilku kościołach regionu neapolitańskiego i nie tylko. Oprócz bycia samoukiem malarzem Borri jest także dekoratorem, snycerzem, stiukatorem doświadczonym, na koniec specjalistą w technice imitującej marmur.