Gianfranco Zenerato - THE LAST LIGHT

IDEALNE DO INWESTYCJI
Ponad 180 kolekcjonerów zakupiło dzieła Gianfranco Zenerato na Catawiki.
WIELU ZNAJDUJE SIĘ W GRONIE NAJSZYBciej ROŚĄCYCH ARTYSTÓW NA CATAWIKI

DODAJ DO SWOJEJ KOLEKCJI TO WYJĄTKOWE DZIEŁO MALARSKIE!!!

198 Obiektów sprzedanych - 100% Pozytywnych - 75 recenzji

www.zenerato.com

Gianfranco Zenerato (Artysta Profesjonalny - Włochy)

• Aktywny od 1990 roku, uczestniczył w ponad 600 wydarzeniach artystycznych na arenie krajowej i międzynarodowej.
• Uznawany za wysoką jakość dzieł, z ponad 500 nagrodami.
• Obecny w kolekcjach publicznych i prywatnych w Italii, Europie, Ameryce i Azji.
• Wystawiał u boku mistrzów takich jak Antonio Nunziante, Athos Faccincani, Alfonso Borghi, Giuseppe Menozzi, Giampaolo Talani, Saturno Buttò, itp.
• Recenzowany przez czołowych włoskich krytyków.

„The Last Light” portretuje żeńską postać unoszącą się w zimnej epoce; miasto stojące w tle zostało rozbite na kawałki systemu, który przestał działać. Bohaterka pozostaje: obecność i pamięć po upadku. Dzieło nie opowiada o końcu, lecz o tym, co przetrwa, gdy wszystko ustaje, definiując przestrzeń mentalną i skrywając fragment naszego czasu.
Posiadanie go to nie tylko posiadanie dzieła, lecz symbol teraźniejszości, który z czasem stanie się coraz ważniejszy.

Międzynarodowy Certyfikat Archiwizacji - Certyfikat autentyczności podpisany przez autora - Akt zawierający przebieg kariery artysty
Dzieło unikatowe, namalowane ręcznie - całkowite wymiary wraz z ramą 42,5x33x5 cm - akryl na płótnie - 2026
Gotowe do zawieszenia - Wspaniała rama drewniana wysokiej jakości LARSON-JUHL RUBENS, marka rozpoznawalna na świecie dla produkcji wykwintnych i trwałych ramek.

WAŻNA UWAGA DLA OFERENTÓW Z POZA UNII EUROPEJSKIEJ
Wysyłki do państw spoza UE są możliwe, ale z powodu skomplikowanych procedur biurokratycznych (zezwolenia ministerialne, formalności celne itp.) wiążą się z dodatkowymi kosztami, już uwzględnionymi w kosztach wysyłki podanych w ogłoszeniu.
Z tych samych powodów czas dostawy może być dłuższy niż zwykle.
Dziękujemy za zrozumienie.

GIANFRANCO ZENERATO (Artysta Profesjonalny - Włochy)
Aktywny od 1990 roku, podążał ścieżką artystyczną prowadzącą go do udziału w ponad 600 wydarzeniach artystycznych, otrzymując krajowe i międzynarodowe uznanie za jakość swoich dzieł. Z ponad 500 nagrodami na koncie, jego twórczość wzbogaca publiczne i prywatne kolekcje w Italii, Europie, Ameryce i Azji. Wystawiał u boku mistrzów takich jak Antonio Nunziante, Athos Faccincani, Alfonso Borghi, Giuseppe Menozzi, Giampaolo Talani, Saturno Buttò itp...

Obecnie współpracuje z cenionym krytykiem sztuki, prof. Giammarco Puntelli.

Niektóre krytyki od znanych ekspertów:

Gianfranco Zenerato wpisuje się w nurt artystów lat siedemdziesiątych, surowych posłańców wobec społeczeństwa zachodniego. Podczas gdy milanowy Antonio Recalcati i rzymski Franco Mulas wyrażali gniew społeczny, Zenerato jest nośnikiem tęsknego ostrzeżenia, gdzie porażka człowieka może być również wrotami do świeckiego odkupienia. To gęsta w znaczenia, symboliczna wizja, malarz nowoczesnej szkoły, który z talentem łączy badanie z eksperymentem. (Paolo Levi)

Dostrzega się w obrazie emblematycznym zaproszenie do medytacji nad pięknem martwej natury, kwiatu i młodej kobiety. Klasyczność tych statycznych obrazów przerywa zawieszenie świata szarego, współczesnego, który odciąga nas od snu. (Paolo Levi)

W tym niepokojącym, lecz wyraźnym przekazie wizualnym dialog między esencją koloru a harmonią form potwierdza ekspresyjną napiętość i mistrzostwo wytrawnego artysty. Interesująca i oryginalna mieszanka kwiatów, owoców i przedmiotów technologicznych współczesności. (Stefania Bison)

Gianfranco Zenerato opracowuje narracje w znaku, które od podróżują z jednego etapu na drugi, ukazując nieskończone możliwości wyobrażeniowego świata, uporządkowanego według sekwencji własnych przemyśleń.
Jego fantazyjne konstrukcje mogłyby zmylić krytyków, sugerując surrealizm. To nieprawda, ponieważ nie proponuje nierealnego świata, lecz rzeczywistość znaną nam z jasno komunikacyjnym i symbolicznym przekazem. (Sandro Serradifalco)

To malowidło Gianfranco Zenerato jest technicznie doskonale zbudowane, zawiłe i bogato skomponowane, ukazując rzeczywistość wykreowaną przez umysł wizjonera. Jego dzieła mają silny element scenograficzny, a dla tych, którzy badują te przekazy, pozostaje odczytać, jaki sens nadał im sam autor. On gra symbolami i odwołaniami i bawi się zdezorientowaniem interpretacyjnym czego może być splotem opowieści podszytej nie-rzeczywistością. (Salvatore Russo)

Z Gianfranco Zenerato mamy doskonały pomysł, przemieniony z ogromną zdolnością w figurację oczekiwania, gdzie nowoczesność spotyka czas, który już nie istnieje, aby ponownie spotkać ludzkie uczucia... (Giammarco Puntelli)

Autor kładzie nacisk na nawarstwienie i przecięcie gatunków, na poszukiwanie sugestywnych i metaforycznych, które integralnie łączą tematykę i kolory. Z błyskawicznym wnioskiem łączy przeszłość (martwa natura), teraźniejszość (postać kobiety) i przyszłość (symbolizm, krypticzny zapis...) tak, że dzieło staje się artystycznym, a także literackim i metanarracyjnym modelem. Drzemie w malarzu pragnienie odkrycia nowego, wizualnego uniwersum, eksplorowania granic tradycyjnej ikonografii, aby udowodnić, że malarstwo dziś — wśród hałasu — wciąż jest oryginalną dyscypliną. Dzięki również jaskrawym barwom, twórczość artysty potwierdza, że podejście związane z gatunkiem ma jeszcze pełne prawo do istnienia w malarstwie XXI wieku.

Malarstwo Gianfranco Zenerato prowadzi nas do postrzegania rzeczywistości na trzech poziomach. To podróż w czasie, którą podejmujemy z artystą, który poprzez różne eksperymenty doprowadził w ciągu lat do umieszczenia swojej wizji w teraźniejszości, która patrzy w przeszłość jako świat ideału, lecz już utracony, oraz w przyszłość pełną sztucznych i pozornych zanieczyszczeń.
To przestrogą i ostrzeżeniem jest przekaz z elementów na płótnie otaczających jego wspólną wizję. „Bateria” obecna jako stały element mówi nam „uwaga”, czas się kończy, a silny odniesienie do naturalnych elementów umieszczonych na pierwszym planie, zanieczyszczonych przedmiotami ze świata technologicznego (mysz, cd, budzik) podkreślają, jak ważne jest nie zerwanie więzi z przeszłością, z światem, w którym przyroda była dominująca.
Postać żeńska, umieszczona w czasie obecnym, reprezentuje archetyp matki-Ziemi, postawiony w środku między przeszłością a przyszłością.
Gianfranco niczym Odyseusz podróżuje w tym wymiarze czasowym, poszukując sił, które nas utrzymują i kształtują, przekształcają lub kierują naszym losem. Pchnięty ku przyszłości, człowiek-artysta podejmuje podróż z siłą i determinacją, ale potem zdaje sobie sprawę ze swojej kruchości wobec złożoności świata, który stworzył i który mu umyka, i czuje potrzebę powrotu do miejsca, z którego wyszedł. Krągłość podróży powraca—podróż to wieczny powrót do życia i śmierci. Musimy wrócić do punktu wyjścia, aby odnaleźć siebie samych, a postać żeńska staje się symbolem tej, która pozwala nam odradzać się.
Słowa „odjechać” i „porodzić” zawierają oba pojęcie separacji i odłączenia, i w każdej podróży Gianfranco Zenerato pojawia się ten czasowy, okrężny motyw, odjazd, a potem powrót. Kiedy patrzymy w przyszłość, jedyne, co pozostaje, to spojrzeć w przeszłość, by nie utracić korzeni, by nie pozwolić sobie na odhumanizowanie przez świat technologiczny i posttechnologiczny.
Każda podróż stawia na równi racjonalność i emocje, budzi wątpliwości i lęki, codzienne czasy ulegają zniekształceniu i nabierają różnych znaczeń.
Iść ku przyszłości staje się wyzwaniem, dostrzeganym w kobiecości, ale także niebezpieczeństwem, bo prawie jak utrata tożsamości. Wyruszając trzeba stawić czoła separacji od „starego ja”, składającego się z przyzwyczajeń, ról i pewności. Wyruszyć to również wolność, a choć jest ograniczona, bo zbliża się ku nieznanemu, to potrafi uporządkować przeszłość. Perspektywa w ruchu staje się odśrodkowa i dośrodkowa, przepływ ekspansji to kierunek, w którym zmierzamy, podczas gdy jądro skurczu to kierunek, z którego pochodzimy, a w dziełach Zenerato właśnie to odczucie pochodzenia z jednego miejsca i kierunku ku innemu. W centrum postać żeńska jako punkt odniesienia: to świadomość artysty, serce wędrówki, z jej rytmami, hałasami, czasami, trudnościami, odkryciami i emocjami.
Temporalny plan przyszłości, reprezentujący przybycie, w niektórych dziełach jest zdehumanizowany, a postać żeńska prawie się rozpada, ponieważ sam artysta nie rozpoznaje się w takiej lokacji: to tak, jakby utrata tożsamości była przygnębionym poglądem na utratę więzi z przeszłością, a także elementy martwej natury stają się czasem niemal nieobecne i przysłonięte przez elementy technologiczne.
Staje się zatem kluczowe, by chronić się przed tą przyszłością, która postępuje niebezpiecznie i prawie niekontrolowanie, i schronić się w czymś znanym i starym, gdzie nawet „iluzje są prawdziwe”.
Z Gianfranco Zenerato mamy naprawdę możliwość podróżowania przez sny, znaki i symbole, gdzie każdy z nas ujrzy siebie odbijającego się w lustrze. Wyruszenie z nim będzie oznaczać chwilowe zaciemnienie tych luster, w oczekiwaniu na odkrycie innego wizerunku nas samych. Być może odnajdziemy naszą esencję, zorientujemy się w relatywności wartości i perspektyw własnych i innych. Możemy się zagubić, a potem odnaleźć, dostrzegając wspólną naturę, wspólny los, wspólną tożsamość. (Gaetana Foletto)

Artysta, zaczynając od klasycznego passé, z językiem pre-astrukturalnej figuralności, na tle swojego kosmosu historyzującego przemieszcza ruchliwy wskaźnik swojej świadomości rozwoju, aż do skrajnych nagłych sytuacji teraźniejszości, podporządkowując swoją wykształconą technikę energii snu, znaku, symbolu, a przede wszystkim barwy, bogatej w jaskrawość i czystość tonalną, aby współdziałać z teraźniejszością również technologiczną. Jego nowoczesność jest autentycznie psychologiczna i ekspresyjna w swojej ładującej sile, zmiennych transawangardy, z nakładającymi się perspektywami karąwskiego … i psychologią nowoczesną pochodzącą z późnego renesansu (Rembrandt …). Zenerato ma szerokie możliwości twórcze o ogromnym zasięgu historycznym, potrafiąc łączyć je poetycko, składając, uwibrując cytrę poezji duszy na osie historii sztuki w wartościach uniwersalnych, i w pulsie jego nieskończonej wyobraźni, poprzez hiperrealizm jego wizjonarskiego snu, otwarte okno, dodane do rozumu. dialogując ze współczesnością. (Profesor Alfredo Pasolino)

Bardzo interesujące jest jego badanie: figuralność osiąga efekt scenograficzny w przestrzeni, w której drży symboliczna częstotliwość, przydzielana od czasu do czasu marzeniom, mitom lub codziennej rzeczywistości, wszystko to harmonizowane przez piękną grę kolorów.

Artysta rygoru i nowoczesności
Pod redakcją Francesco Cairone

Najbardziej oryginalni autorzy nie są tacy, ponieważ promują to, co nowe, lecz dlatego, że wyrażają to, co mają do powiedzenia w sposób, który sprawia, że wydaje się, iż nigdy wcześniej nie zostało powiedziane.
(Goethe)

Należy rozpocząć od wyrazistego cytatu Goethego, aby mówić o bogatej i innowacyjnej malarstwie artysty Gianfranco Zenerato, ponieważ poprzez ten prosty cytat opowiada się wielka prawda: w malarstwie dawno wszystkiego dokonano i dziś artysta, który pragnie zdobyć swoją własną tożsamość, nie podlegając wpływom strumieni i Mistrzów przeszłości, musi przezwyciężyć ogromne przeszkody, bo jak mawiał również Giorgio Morandi „Na nowo na świecie nie ma nic lub prawie nic”, i dlatego, by być oryginalnym, trzeba malować z uwzględnieniem rozwoju społecznego, technologicznego i naukowego.

Mówi się, że sztuka należy do wszystkich, ale nie dla wszystkich; każdy ma prawo do wzruszeń w obliczu arcydzieła, lecz malowanie i tworzenie to dar, którym Bóg obdarza tylko wybranych, którzy potrafią dostrzec to, co inni często nawet nie dostrzegają, i przekształcają emocje wynikające z drobnych rzeczy, z gestu, z pocałunku, z spojrzenia w tony drgające, które barwią szarość świata, który nas otacza. Wśród tych szczęśliwców z pewnością trzeba wymienić Mistrza Zenerato, utalentowanego artystę, który z minucją, rygorem i wyobraźnią tworzy styl malarski, który choć na chwilę przywołuje mistrzów przeszłości, dowodzi, że artysta skorzystał z lekcji pięknego malarstwa i