Camilo - Umbral de Papel

Dzieło Camila buduje intymny terytorium, w którym codzienność przekształca się w emocjonalne schronienie. Jego obrazy zapraszają nas, by zatrzymać czas i zamieszkać w scenach domowych nasyconych ciszą, harmonią i spokojnym kontemplowaniem życia.

Koty odpoczywające przy otwartych oknach, kobiety czytające, czekające lub trzymające kwiaty, stoły z owocami, dzbanki i kieliszki wina — wszystkie te elementy tworzą uniwersum przyzwyczajeń, które nie opisuje rzeczywistości dosłownie, lecz reinterpretują ją z pamięci, spokoju i wrażliwości.

Kolor jest jednym z głównych bohaterów swojego języka malarskiego. Camilo pracuje z paletą wyraźnie inspirowaną fauvistycznie, gdzie intensywne tony — czerwienie, żółcie, zielenie i niebieskości — wyzwalają się z funkcji opisowej, by stać się nośnikami emocji. Kolor nie naśladuje: wyraża. Nie cieniując: tętni.

Formalnie postacie prezentują się w eleganckiej syntezie, z wyraźnymi konturami i uproszczonymi objętościami, co podkreśla poczucie porządku i równowagi. Ta ekonomia form, zamiast ograniczać głębię, wzmacnia ekspresję całości, pozwalając każdej scenie oddychać i dialogować z widzem z wyciszenia.

Koty — nieustanne obecności w jego dziełach — funkcjonują jako symbole introspekcji, wolności i wspólnej domowości. Nie są tylko zwierzętami: są strażnikami domu, milczącymi świadkami bogatego i spokojnego życia wewnętrznego. Kobiece postacie z kolei otulone są atmosferą delikatności i kontemplacji, harmonijnie integrujące się z przestrzenią, którą zamieszkują.

Camilo jest absolwentem Studium Instruktora Sztuki w mieście Las Tunas, Kuba; wykształcenie to widać w biegłości technicznej i spójności koncepcyjnej jego pracy. Obecnie mieszka i pracuje między Hawaną a Rosją, doświadczenie to wzbogaciło jego spojrzenie i poszerzyło dialog kulturowy. Uczestniczył w licznych wystawach zbiorowych na Kubie i za granicą, a jego dzieła znajdują się w kolekcjach prywatnych w Rosji i w różnych krajach Europy.

W świecie przyspieszonym i przeładowanym błyskliwymi obrazami, malarstwo Camilo proponuje odwrotność: pauzę, ciepło i spokojne piękno. Jego prace nie mają na celu wywarcia wrażenia hałasem, lecz pozostania poprzez emocję.

Dzieło należy do stylu neo-fowistycznego, charakteryzującego się swobodnym i emocjonalnym użyciem koloru w stosunku do naturalistycznego odwzorowania. Wykorzystując technikę malarstwa akrylowego lub olejnego z szerokim i materią pociągniętym pociągnięciem, artysta buduje objętość poprzez silne kontrasty chromatyczne, gdzie ciepłe odcienie ziemi (żółcie i pomarańcze) zderzają się z głębokim błękitem murów. Kompozycja wykorzystuje motyw obrazu w obrazie poprzez otwarte okno, tworząc symboliczny przejście między intymnym schronieniem czytania a ogromem świata zewnętrznego. Malarz usiłuje przekazać poczucie rozległej spokojności; postać kobieca, plecami do widza, działa jak kotwica spokoju, która pokazuje, jak akt czytania pozwala jednocześnie zamieszkiwać ciepłą przestrzeń fizyczną i nieskończoną wiedzę intelektualną.