Celtycki Srebro Pierścień spiralny

Uwaga: ze względu na przepisy celne możemy wysyłać tylko wewnątrz Unii Europejskiej. Przed złożeniem oferty upewnij się, że posiadasz ważny adres wysyłkowy w UE.

Rzadki celtycki pierścionek ze srebra składający się z dwóch grubych drutów srebrnych, które zostały mistrzowsko ukształtowane w serię symetrycznych spiral. Jeden drut tworzy okrągłą obręcz i przechodzi w serię wyraźnych kistów na górnej części. Drugi drut naniesiony dodaje przeciwstawione kistki, tworząc warstwowy efekt ażurowy. Końcówki naniesionego drutu ciasno owinięte wokół obręczy, zabezpieczając dekoracyjną konstrukcję.

Silny motyw spiralny jest cechą charakterystyczną tradycji sztuki celtyckiej, szczególnie stylu La Tène, gdzie dominują płynne krzywoliniowe ornamenty i ciągłe pętle w projektowaniu metalowych wyrobów.

Średnica zewnętrzna: ± 25,3 mm
Średnica wewnętrzna: ± 16,2 – 22,3 mm

Stan: nienaruszony i gotowy do noszenia. Ścieranie powierzchni zgodne z wiekiem i użytkowaniem. Widoczne obszary patynowania i drobne nierówności na powierzchni. Element dekoracyjny w postaci spirali pozostaje solidnie przymocowany do obręczy.

Certyfikat autentyczności (format PDF): dostępny na życzenie.

Spiralny ornament jest jednym z definiujących cech sztuki celtyckiej, symbolizującymi ciągłość, ruch i witalność. Takie motywy występują szeroko w celtyckim metaloplastyce, od kolczyków i broszek po biżuterię osobistą.

Przykłady tego typu ilustrują połączenie rodzimych, celtyckich tradycji artystycznych z szerszym światem kulturowym okresu rzymskiego, szczególniej na terenach przygranicznych i prowincjonalnych.

Na przestrzeni dziejów spiralę ceniono jako motyw w sztuce rzymskiej, anglosaskiej i wikińskiej, i do dziś jest on ceniony.

MATERIAL
Ta rzecz została starannie zbadana pod kątem składu materiałowego i cech powierzchniowych.

Specjalistyczne analizy laboratoryjne, takie jak testy metalurgiczne (np. XRF), nie są rutynowo prowadzone przy prywatnym kolekcjonowaniu i częściej kojarzone z badaniami akademickimi lub instytucjonalnymi.

Metody destruktywne (takie jak testy kwasowe) trwale uszkadzają powierzchnię przedmiotu i nie nadają się do materiałów archeologicznych.

Historycznie nie istniały współczesne systemy znakowania metali. Skład stopu złota i srebra mógł różnić się w zależności od lokalnych zasobów, sieci handlowych, praktyk recyklingu i panujących warunków ekonomicznych.