Robert Mapplethorpe - Robert Mapplethorpe - 1990

Ciesz się pierwszą aukcją erotycznych fotoksiążek na 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Kolonia, Niemcy).
5Uhr30.com gwarantuje szczegółowe i precyzyjne opisy, 100% ochronę, 100% ubezpieczenie oraz łączone wysyłki na cały świat.

FANTASTYCZNA MONOGRAFIA autorstwa sławnego i wysoce wpływowego amerykańskiego fotografa i artysty wizualnego Roberta Mapplethorpe’a (1946–1989).

Robert Mapplethorpe jest znany ze swoich stylizowanych czarno-białych fotografii. Jego prace przedstawiały nagie postacie, martwą naturę z kwiatami oraz sceny homoerotyczne/BDSM, które łączyły sztukę z prowokacją. Uważany jest za jednego z najważniejszych fotografów XX wieku, którego praca często kwestionowała normy społeczne.

"Robert brał obszary mrocznego ludzkiego przyzwolenia i przemieniał je w sztukę. Pracował bez przepraszania, nadając homoseksualizmowi rzędu, męskości i godności, którą inni zazdrościli. Bez afektacji tworzył obecność, która była całkowicie męska, nie rezygnując z kobiecej łagodności. Nie szukał politycznego oświadczenia ani ogłoszenia swojej ewoluującej orientacji seksualnej. Prezentował coś nowego, czego nie widziano ani nie eksplorowano, tak jak to widział i odkrywał. Robert dążył do podniesienia aspektów męskiego doświadczenia, nadania homoseksualizmowi mistycyzmu. Jak powiedział Cocteau o wierszu Geneta: „Jego obsceniczność nigdy nie jest obsceniczna.”

Whitney Museum of American Art, Nowy Jork, we współpracy z New York Graphic Society Books i Little, Brown and Company, Boston. 1990. Pierwsze wydanie w formie papierowej, czwarte wydanie (pierwsze wydanie w twardej oprawie w 1988, pierwsze wydanie papierowe Whitney Museum of American Art w 1998)

Oprawa miękka. 240 × 305 mm. 216 stron. Zdjęcia: Robert Mapplethorpe. Redagował Richard Marshall. Eseje: Richard Howard, Ingrid Sischy. Tekst w języku angielskim.

Stan:
Książka zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz z minimalnym, po prostu normalnym śladem użytkowania; grzbiet lekko wypłowiały. Brak znaków, brak zżółknięć. Ogólnie w dobrym stanie.

Świetna monografia Roberta Mapplethorpe’a – pozycja obowiązkowa dla każdego fana jego twórczości.

"Robert Michael Mapplethorpe jest najbardziej znany ze swoich czarno-białych fotografii. Jego praca obejmowała szeroki zakres tematów, w tym portrety sławnych osób, nagie postacie mężczyzn i kobiet, autoportrety oraz martwą naturę. Jego najbardziej kontrowersyjne prace dokumentowały i badały gejowską subkulturę BDSM Nowego Jorku w końcówce lat 60. i na początku lat 70. Wystawa w 1989 roku „Robert Mapplethorpe: The Perfect Moment” wywołała w Stanach Zjednoczonych debatę dotyczącą użycia publicznych funduszy na „obsceniczne” dzieła sztuki oraz konstytucyjnych ograniczeń wolności słowa w USA.
Mapplethorpe urodził się w dzielnicy Floral Park w Queens, Nowy Jork, syn Joanny Dorothy (Maxey) i Harry’ego Irvinga Mapplethorpe’a, inżyniera elektryka. Miał angielskie, irlandzkie i niemieckie pochodzenie i dorastał jako katolik w parafii Our Lady of the Snows. Ukończył Martin Van Buren High School w 1963 roku. Miał trzech braci i dwie siostry. Jeden z jego braci, Edward, później pracował dla niego jako asystent i również został fotografem. Studiował na Pratt Institute w Brooklynie, gdzie specjalizował się w Grafice, lecz porzucił studia w 1969 roku przed ukończeniem.

Mapplethorpe mieszkał z dziewczyną Patti Smith od 1967 do 1972 roku; ona go wspierała pracując w księgarniach. Razem tworzyli sztukę i utrzymywali bliską przyjaźń przez całe życie Mapplethorpe’a.

Studio Mapplethorpe’a pod adresem 24 Bond Street w NoHo na Manhattanie, które później było przez niego użytkowane jako ciemnia.

Mapplethorpe zrobił swoje pierwsze fotografie pod koniec lat 60. lub na początku lat 70. za pomocą aparatu Polaroid. Projektował także i sprzedawał własny biżuterię, którą nosił gwiazdor Warhola Joe Dallesandro.

W tym okresie Mapplethorpe tworzył także rysunki, kolaże i rzeźby z odrzuconych przedmiotów.

W 1972 roku Mapplethorpe poznał kuratora sztuki Sama Wagstaffa, który stał się jego mentorem, kochankiem, mecenasem i towarzyszem na całe życie. W połowie lat 70. Wagstaff zakupił Hasselblad średnioformatowy aparat, a Mapplethorpe zaczął robić zdjęcia szerokiej grupie przyjaciół i znajomych, w tym artystów, kompozytorów i towarzystw społecznych. W tym czasie zaprzyjaźnił się z nowojorskim artystą George’em Dureau, którego prace wywarły na Mapplethorpe’a ogromny wpływ i zainscenizował wiele wczesnych fotografii Dureau. Od 1977 do 1980 Mapplethorpe był kochankiem pisarki i redaktora Draummer Jacka Fritscher’a, który wprowadził go do Mineshaft (barów BDSM dla gejów w Manhattanie). Mapplethorpe wykonał wiele zdjęć z Mineshaft i stał się jego oficjalnym fotografem. („Po kolacji idę do Mineshaft.”)

W latach 80. tematyka Mapplethorpe’a koncentrowała się na posągowych nagich mężczyzn i kobiet, delikatnych martwych naturach kwiatowych oraz wysoce formalnych portretach artystów i celebrytów. Jego pierwsze studio mieściło się przy 24 Bond Street na Manhattanie. W latach 80. Wagstaff kupił dla Roberta loft na najwyższym piętrze przy 35 West 23rd Street, gdzie mieszkał i gdzie również prowadził sesje zdjęciowe. Zachował loft na Bond Street jako ciemnię. W 1988 Mapplethorpe wybrał Patricię Morrisroe do napisania jego biografii, opartej na ponad 300 wywiadach z gwiazdami, krytykami, kochankami i samym Mapplethorpe’em.

Mapplethorpe zmarł w wieku 42 lat z powodu powikłań związanych z HIV/AIDS w szpitalu w Bostonie 9 marca 1989 roku. Jego ciało spopielono. Prochy spoczywają na cmentarzu St. John’s w Queens w Nowym Jorku, na grobie jego matki, wyrytym „Maxey”.

Prawie rok przed jego śmiercią chorobliwy Mapplethorpe pomógł założyć Robert Mapplethorpe Foundation, Inc. Jego wizją fundacji było, że będzie ona „odpowiednim środkiem do ochrony jego prac, wspierania jego twórczej wizji i promowania spraw, na których mu zależało”. Od śmierci fundacja działa nie tylko jako jego oficjalne dziedzictwo i pomaga promować jego twórczość na całym świecie, lecz także zebrała i przekazała miliony dolarów na finansowanie badań medycznych w walce z AIDS i zakażeniem HIV. W 1991 r. fundacja otrzymała nagrodę Large Nonprofit Organization of the Year w ramach Pantheon of Leather Awards. Fundacja przekazała 1 milion dolarów na utworzenie w 1993 roku Robert Mapplethorpe Residence, sześciopiętrowego domu szeregowego dla długoterminowego leczenia AIDS na East 17th Street w Nowym Jorku, we współpracy z Beth Israel Medical Center. Rezydencja zamknięta w 2015 roku z powodów finansowych. Fundacja promuje także fotografię sztuk pięknych na poziomie instytucjonalnym. Pomaga w ustalaniu, które galerie reprezentują dzieła Mapplethorpe’a. W 2011 roku Fundacja Roberta Mapplethorpe’a przekazała Archiwum Roberta Mapplethorpe’a, obejmujące lata 1970–1989, do Getty Research Institute.

Prawie rok przed jego śmiercią, cierpiący Mapplethorpe pomógł założyć Robert Mapplethorpe Foundation, Inc. Jego wizją Fundacji było to, że będzie ona „odpowiednim narzędziem do ochrony jego prac, rozwoju jego twórczej wizji i promowania spraw, na których mu zależało”. Od jego śmierci fundacja nie tylko funkcjonuje jako jego oficjalna władza majątkowa i pomaga promować jego prace na całym świecie, ale także zebrała i przekazała miliony dolarów na finansowanie badań medycznych w walce z AIDS i zakażeniem HIV. W 1991 roku fundacja otrzymała nagrodę Large Nonprofit Organization of the Year w ramach Pantheon of Leather Awards. Fundacja przekazała 1 milion dolarów na utworzenie w 1993 roku Robert Mapplethorpe Residence, sześciopiętrowego domu mieszkalnego dla długoterminowego leczenia AIDS przy East 17th Street w Nowym Jorku, we współpracy z Beth Israel Medical Center. Rezydencja zamknięta w 2015 roku z powodów finansowych. Fundacja promuje także fotografię sztuk pięknych na poziomie instytucjonalnym. Fundacja pomaga określić, które galerie reprezentują prace Mapplethorpe’a. W 2011 roku Fundacja Roberta Mapplethorpe’a przekazała Archiwum Mapplethorpe’a, obejmujące lata 1970–1989, do Getty Research Institute.

Mapplethorpe pracował głównie w studiu i prawie wyłącznie w czerni i bieli, z wyjątkiem niektórych późniejszych prac i jego ostatniej wystawy "New Colors". Jego dorobek obejmuje szeroki zakres tematów, a większość jego twórczości to erotyczne obrazy. Odnosił do niektórych swoich prac mianem pornografii, mając na celu pobudzenie widza, lecz które mogły być również uważane za wysoką sztukę. Jego erotyczna sztuka badała szeroki zakres tematów seksualnych, przedstawiając subkulturę BDSM w Nowym Jorku w latach 70., portrety czarnoskórych mężczyzn nędz, oraz klasyczne nagie sceny kobiet kulturystek. Jednym z czarnych modeli, z którymi regularnie pracował, był Derrick Cross, którego pozycja na samodzielnym zdjęciu z 1983 roku porównywano do Farnese Hercules. Mapplethorpe był uczestniczącym obserwatorem w wielu swoich erotycznych fotografiach, uczestniczył w aktach seksualnych, które fotografował, i seksualnie angażował swoje modele.

Inne tematy obejmowały kwiaty, zwłaszcza orchids i calla lilies, dzieci, rzeźby oraz celebrytów i innych artystów, w tym Andy Warhol, Louise Bourgeois, Deborah Harry, Kathy Acker, Richard Gere, Peter Gabriel, Grace Jones, Amanda Lear, Laurie Anderson, Iggy Pop, Philip Glass, David Hockney, Cindy Sherman, Joan Armatrading i Patti Smith. Smith była długotrwałą współlokatorką Mapplethorpe’a i częstym obiektem jego fotografii, w tym surowe, ikoniczne zdjęcie, które pojawia się na okładce pierwszego albumu Smith, Horses.

Jego praca często odnosiła się do obrazów religijnych lub klasycznych, takich jak portret Patti Smith z 1986 roku, przypominający autoportret Albrechta Dürera z 1500 roku. Pomiędzy 1980 a 1983 Mapplethorpe stworzył ponad 150 fotografii kulturystki Lisy Lyon, co doprowadziło do wydania w 1983 roku fotoksiążki Lady, Lisa Lyon, wydanej przez Viking Press, z textem Bruce’a Chatwina.

Latem 1989 roku podróżująca solo wystawa Mapplethorpe’a zwróciła uwagę narodową na kwestie finansowania sztuki ze środków publicznych, a także na pytania dotyczące cenzury i obsceniczności. Galeria Corcoran of Art w Waszyngtonie, D.C. zgodziła się być jednym z muzeów goszczących tę trasę. Mapplethorpe postanowił pokazać swoją najnowszą serię, którą badał tuż przed śmiercią. Tytuł wystawy to Robert Mapplethorpe: The Perfect Moment, która zawierała fotografie z jego Portfolio X, obejmujące urophagię, gejowskie BDSM i autoportret z wbitym w odbyt pejczem. Wystawiono także zdjęcia dwóch dzieci z eksponowanymi genitaliami. Wystawę kuratorowała Janet Kardon z Institute of Contemporary Art (ICA). ICA otrzymało grant z National Endowment for the Arts na wsparcie wystawy Mapplethorpe’a w Corcoran Gallery of Art. Corcoran odwołał wystawę, kończąc umowę z ICA, ponieważ nie chciał włączać się w polityczne kwestie poruszane przez wystawę, lecz zamiast tego galeria została uwikłana w kontrowersje, które „nasiliły debatę prowadzoną zarówno w mediach, jak i w Kongresie wokół finansowania NEA projektów uważanych za nieodpowiednie.” Hierarchia Corcoran i kilku członków Kongresu USA było rozgniewanych, gdy prace zostały im przedstawione z powodu homoerotycznych i sadomasochistycznych motywów niektórych prac. Choć znaczna część jego twórczości była regularnie eksponowana w wystawach finansowanych ze środków publicznych, konserwatywne i religijne organizacje, takie jak American Family Association, wykorzystały tę wystawę do głośnego sprzeciwu wobec rządowego wsparcia dla tego, co nazywali „niczym innym jak sensacyjną prezentacją potencjalnie obscenicznych materiałów.”

W czerwcu 1989 roku artysta pop Lowell Blair Nesbitt zaangażował się w problem cenzury. Nesbitt, długoletni przyjaciel Mapplethorpe’a, ujawnił, że w jego testamencie zapisał muzeum 1,5 miliona dolarów, ale publicznie obiecał, że jeśli muzeum odrzuci wystawę, odwoła darowiznę. Corcoran odmówił i Nesbitt zapisał pieniądze do Phillips Collection. Po odmowie Corcoran wystawy Mapplethorpe’a, ubezpieczyciele wystawy zwrócili się do Washington Project for the Arts, które pokazało wszystkie obrazy w swoim miejscu od 21 lipca do 13 sierpnia 1989 r., przed dużą publicznością. W 1990 r. Contemporary Arts Center w Cincinnati, który również pokazał tę wystawę, oraz Dennis Barrie zostali oskarżeni o obsceniczność; fotografie przedstawiające mężczyzn w pozach sadomasochistycznych były podstawą oskarżeń, że muzeum i jego dyrektor przedkładali obsceniczność. Zostali uznani za niewinnych przez ławę przysięgłych.

Według ICA, „Decyzja Corcoran wywołała kontrowersyjną debatę narodową: Czy pieniądze podatników powinny wspierać sztukę? Kto decyduje, co jest 'obsceniczne' lub 'obraźliwe' w publicznych wystawach? A jeśli sztuka może być traktowana jako forma wolności słowa, czy odebranie finansowania federalnego z powodu obsceniczności stanowi naruszenie I Poprawki? Po dziś dzień te pytania pozostają w dużej mierze bez odpowiedzi.” Mapplethorpe stał się swego rodzaju „sprawą publiczną” dla obu stron amerykańskiej wojny kulturowej. Jednak ceny wielu fotografii Mapplethorpe’a podwoiły się, a nawet potroiły w wyniku całej tej uwagi. Sławę artysty podobno wykorzystało także posthumalne sprzedanie w Christie’s kolekcji mebli, ceramiki, srebra i prac innych artystów, która przyniosła około 8 milionów dolarów.
(Wikipedia)