René Magritte (1898-1967), (d´apres) - Composition





Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 128779
Doskonała ocena na Trustpilot.
René Magritte (d'apres) prezentuje lithografię Composition, 44 × 30 cm, pochodzenie Belgia, powstała w latach 2000–2010, podpisana na płycie, edycja limitowana do 300 egzemplarzy, portret w surrealizmie.
Opis od sprzedawcy
René Magritte (1898–1967), (d’apres)-ręcznie podpisany ołówkiem przez pana Charly’ego Herscovici, prezesa Fundacji MAGRITTE
Litografia na papierze vellum BFK Rives.
Ważna uwaga: widoczne zagięcia; proszę o korektę zdjęć.
Numerowany / 300 egzemplarzy, podpisany w druku
Litografia wykonana pod nadzorem Succession Magritte, autentykowana przez pieczęć ukrytą Succession, podpisana na kamieniu na dole po lewej stronie oraz odręcznie podpisana ołówkiem przez pana Charly’ego Herscovici, prezesa Fundacji MAGRITTE (z inicjałem po tej samej stronie co numer)
Wymiary: 44x30 cm.
René Magritte, znany belgijski surrealista, stworzył kilka intrygujących dzieł, które bawią się motywami okien, sfer i chmur. Jednym z godnych uwagi przykładów jest jego obraz z 1964 roku „Le Tombeau des Lutteurs” (Groby Zapaśników), chociaż często nazywany jest po prostu ze względu na jego wizualne elementy, ze względu na uderzającą, niemal archetypiczną kompozycję.
W tej urzekającej kompozycji okno służy jako rama dla nieoczekiwanej sceny. Zamiast ukazywać konwencjonalny zewnętrzny krajobraz, widz napotyka duży, doskonale kulisty obiekt, często opisywany jako skała lub planeta, który wydaje się zawieszony tuż za szybą okienną. Ta sfera nie spoczywa na niczym; po prostu unosi się na środku widoku. Nad i wokół tej enigmatycznej sfery stylizowane chmury wypełniają niebo, oddane w charakterystycznej precyzyjnej, lecz marzycielskiej jakości Magritte’a.
Wzajemne oddziaływanie tych elementów wywołuje poczucie zarówno familiarności, jak i głębokiej dziwności. Okno, które zwykle jest przepustką do rzeczywistości, tu ukazuje niemożliwą wizję. Sfera, będąca obiektem doskonałej formy geometrycznej, przeciwstawia się grawitacji i kontekstowi przyrody. Chmury, choć naturalne, przyczyniają się do ogólnego niepokoju, będąc częścią tej dziwacznej sceny. Magritte mistrzowsko wykorzystuje te powszechne motywy, aby kwestionować postrzeganie, zapraszając widza do pytania, co jest realne, co wyobrażone i jaka jest sama istota przedstawienia.
René Magritte (1898–1967), (d’apres)-ręcznie podpisany ołówkiem przez pana Charly’ego Herscovici, prezesa Fundacji MAGRITTE
Litografia na papierze vellum BFK Rives.
Ważna uwaga: widoczne zagięcia; proszę o korektę zdjęć.
Numerowany / 300 egzemplarzy, podpisany w druku
Litografia wykonana pod nadzorem Succession Magritte, autentykowana przez pieczęć ukrytą Succession, podpisana na kamieniu na dole po lewej stronie oraz odręcznie podpisana ołówkiem przez pana Charly’ego Herscovici, prezesa Fundacji MAGRITTE (z inicjałem po tej samej stronie co numer)
Wymiary: 44x30 cm.
René Magritte, znany belgijski surrealista, stworzył kilka intrygujących dzieł, które bawią się motywami okien, sfer i chmur. Jednym z godnych uwagi przykładów jest jego obraz z 1964 roku „Le Tombeau des Lutteurs” (Groby Zapaśników), chociaż często nazywany jest po prostu ze względu na jego wizualne elementy, ze względu na uderzającą, niemal archetypiczną kompozycję.
W tej urzekającej kompozycji okno służy jako rama dla nieoczekiwanej sceny. Zamiast ukazywać konwencjonalny zewnętrzny krajobraz, widz napotyka duży, doskonale kulisty obiekt, często opisywany jako skała lub planeta, który wydaje się zawieszony tuż za szybą okienną. Ta sfera nie spoczywa na niczym; po prostu unosi się na środku widoku. Nad i wokół tej enigmatycznej sfery stylizowane chmury wypełniają niebo, oddane w charakterystycznej precyzyjnej, lecz marzycielskiej jakości Magritte’a.
Wzajemne oddziaływanie tych elementów wywołuje poczucie zarówno familiarności, jak i głębokiej dziwności. Okno, które zwykle jest przepustką do rzeczywistości, tu ukazuje niemożliwą wizję. Sfera, będąca obiektem doskonałej formy geometrycznej, przeciwstawia się grawitacji i kontekstowi przyrody. Chmury, choć naturalne, przyczyniają się do ogólnego niepokoju, będąc częścią tej dziwacznej sceny. Magritte mistrzowsko wykorzystuje te powszechne motywy, aby kwestionować postrzeganie, zapraszając widza do pytania, co jest realne, co wyobrażone i jaka jest sama istota przedstawienia.

