Roberto Lazzarini (Italia 1951) - Hourse

Roberto Lazzarini (1951) Włochy
technika, mieszana, akryl, na desce drewnianej wielowarstwowej o grubości 12 mm
Dzieło podpisane i autentykowane na odwrocie
Z certyfikatem autentyczności
- WYSYŁKA;
Płacisz tylko jeden koszt wysyłki zgodnie z ustawieniami automatycznymi; automatyczny, jeśli kupujesz w tej samej aukcji, zgodnie z ustaleniami z Catawiki
- JEŚLI ZAMIAST kupujesz w kilku różnych aukcjach, możesz skontaktować się z nami przed płatnością, podając odniesienia do licytowanych sztuk, a my ręcznie usuniemy dodatkowe koszty, aby zapłacić tylko jeden koszt wysyłki, wysyłając wszystko w jednym paczce
- Zachęcamy do odwiedzenia licytacji online bez stałej oferty na stronie web "delauretisart"
- Biografie
- Roberto Lazzarini urodził się w Massarosa w 1951 roku, jego korzenie głęboko sięgają Versilii, o krok od morza.
Jego artystyczna droga zaczyna się już w młodym wieku, w nieustannych poszukiwaniach i eksperymentach; kto go zna osobiście, powiedziałby: dusza w cierpieniu, która nie sprzeciwia się duchowi artystycznemu.
Pierwsze prace o ekspresjonistycznym tonie już ukazują silną osobowość i napór twórczy, który wyraża się w użyciu koloru.
Mieszaniny barw są energetyczne, stanowcze, często kontrastowe; konsystencja jest bogata i matericzna.
Przez wiele lat Lazzarini nie potrafi całkiem oderwać się od figury, maluje ludzi, domy, drzewa, rzeki, zwierzęta, osadzone w zupełnie szczególnej przestrzeni, gdzie kolor dominuje nad formami.
Jego obrazy nie mają zorganizowanego układu kompozycyjnego i nie podążają za zasadami perspektywy; są obrazami umysłu i wewnętrznej rzeczywistości, które materializują się na płótnie w nieuporządkowanym porządku, spontanicznie i gestualnie; nie ma rysunku wstępnego, nie ma racjonalnego schematu, idea wybucha i najeżdża na przestrzeń płótna.
Lazzarini używa szpachelki, preferuje ją nad pędzlem, bo znak jest wyraźny, gest wyraża siłę i determinację i nie cofamy się.
Z biegiem lat odsuwa się stopniowo od przedstawiania figuralnego i zaczyna drogę abstrakcji, gdzie wydaje się, że odnalazł swoją drogę do domu.
Nigdy koloryt nie był tak ekspresyjny, gest szybki i pewny, formy wyłaniają się z głębi zestawień barwnych w ciągłym nakładaniu się.
Kolaże z 2008 roku oznaczają przejście ku poszukiwaniu głębi lub trójwymiarowości, która nie będzie już iluzją i pozorem, kolor umiejętnie dozowany na dwuwymiarowość powierzchni.
Przy tych dziełach płótna przytwierdzone i na siebie nałożone wychodzą z ramy, tworząc cienie i realne wypukłości, choć nieznacznie widoczne.