Pindemonte - Poesie Latine e Volgari - 1726

Elegancja jako wartość moralna: Pindemonte, śpiewak Verony z XVIII wieku.
Werona, 1726 – Marchese Pindemonte świętuje ślub z arkadyjską elegancją i duchem humanistycznym.
Wyrafinowana i mondenna opera, poezje łacińskie i wulgarne Marc’Antonio Pindemonte wpisują się w tradycję utworów okolicznościowych, lecz z lekkością i smakiem, które przewyższają zwykłe uczczenia, przyjmując ton ćwiczenia stylu na temat uczucia miłosnego. Napisane z okazji ślubu i opatrzone notatkami autora, lirykę przeplatają wersy włoskie i łacińskie w tańcu odniesień między erudycją a szlachetnością siedemnastowieczną, między elegancją salonu w Weronie a dziedzictwem klasyków.
Wartość rynkowa
Le Poesie latine e volgari (Werona, MDCCXXVI) to rzadkie wydanie, które dzisiaj jest trudne do pełnego odnalezienia i w dobrym stanie. Egzemplarze w oprawie współczesnej zazwyczaj mieszczą się w zakresie wartości od 700 do 1.000 euro, z wycenami wyższymi (do 1.200 euro) dla czystych i nienaruszonych kopii. Dedykacja dla kapitana Leonardo Loredano oraz notatki Pindemonte zwiększają wartość bibliograficzną tego wydania.

Opis fizyczny i stan
Pergamin z czasów współczesnych, tytuł na taśmie. Czerwone rozbryzgi farby. Strona tytułowa z ornamentową marką typograficzną, dedykacja dla Leonardo Loredano, tekst w języku łacińskim i włoskim na papierze czerpanym. Niektóre uszkodzenia. Zastrzeżenie: w starych książkach, o wielowiekowej historii, mogą występować drobne niedoskonałości, które nie zawsze są widoczne w opisie. Pp. (2); 16nn; 498; (2).

TYTUŁ I AUTOR
Poemat latyński i wiersze ludowe markiza Marc’Antonio Pindemonte w okazji ślubu wraz z jego notatkami
Werona, według Pier’Antonio Berno Lib., 1726.
Marc’Antonio Pindemonte.

Kontekst i znaczenie
Tom, powstały jako hołd ślubny, jest cennym świadectwem literackiej kultury Wenecji z początku XVIII wieku, w której prywatne obchody łączą się z tradycją klasyczną i akademicką. Pindemonte przeplata utwory w języku włoskim o klarownej, petrarkowskiej gracji z łacińskimi wersami o podniosłym, mitologicznym tonie, odwołując się do wzorców Arcadii i równowagi poezji neoklasycznej. Autor wprowadza cytaty i adnotacje, które wyraźnie wskazują na odniesienia do Virgiliusza, Ovidia i Propertiusza, tworząc subtelną sieć powiązań między mitologią a współczesnością. Poezje te czyta się jak dialog między dwoma językami i dwoma epokami, jako ćwiczenie harmonii, w którym język serca staje się także językiem rozumu.

autor
Marc’Antonio Pindemonte (Werona, 1663 – 1737), markiz i pisarz, był wybitną postacią środowiska kulturalnego w Weronie, przyjacielem Scipione Maffei i głównym uczestnikiem odrodzenia humanistycznego Wenecji. Pisał poezję łacińską i włoską na tematy obywatelskie, religijne i światowe, wyróżniając się równowagą, elegancją i moralną wizją opartą na umiarkowaniu. Brat bardziej słynnego Ippolito, dzielił z nim klasyczne wykształcenie i zamiłowanie do harmonii formalnej.

Historia druku i obiegu
W Weronie w 1726 roku, wydrukowane przez Pier’Antonio Berno, księgarza działającego przy Via de’ Lioni, wydanie to najprawdopodobniej zostało wykonane w ograniczonym nakładzie przeznaczonym dla kręgu szlacheckiego i akademickiego. Okładka zawiera formułę z zezwoleniem przełożonych, potwierdzającą prywatne rozpowszechnianie. Elegancja typografii i jakość papieru świadczą o wysokim poziomie druków w Weronie na początku XVIII wieku, szczególnie starannie wykonanych dla okazjonalnych i uroczystych edycji.

Bibliografia i źródła
Brunet IV, 650;
Melzi, Słownik dzieł anonimowych i pseudonimów włoskich, II, 212;
Sommervogel, Biblioteka Towarzystwa Jezusowego, VI, 438;
Gamba, seria tekstów językowych, nr 1097.
CCFr, WorldCat (OCLC 606534475), BnF Data (FRBNF31292193).