Sylvain BARBEROT - le ruban de Möbius

Odlew mojej sylwetki pokrytej elastomerem silikonowym stoi dumnie na lustrzanej płycie ze stali nierdzewnej. Jego lekko wygięta postawa skłania go do spojrzenia na własne odbicie. Jego skóra o porcelanowym wyglądzie topnieje jak wosk na słońcu, by rozpłynąć się po powierzchni lustra. Wydaje się oderwać od własnej skóry, by pokryć własne odbicie i zapaść się w jego lustrzane „podwójnie”. Ta chwila wydaje się poważna i napięta. Transformacja jest nieuchronna, tam gdzie dwóch protagonistów stoi naprzeciw siebie i zlewa się w jedno. Chodzi tu o obrazowanie analizy pracy artysty... Ciało artysty patrzące na własne dzieło, na swoją wewnętrzność, jak gdyby obserwować obcego, którego przed nami da się otworzyć drzwi.

Tasiemka Möbiusa to figura geometrijczna, która rozwija się w przestrzeni i kończy na siebie, niczym znak nieskończoności w matematyce (∞). Odlew pochodzący z mojego własnego torsu pokryty jest materiałem użytym do wykonania odlewu. Odlew, w skrócie, odlewywany.

Tasiemka skręca się i zamyka na siebie. Podobnie, chodzi tutaj o ciało artysty patrzące na swoje odbicie, które jest tak samo dziełem artysty, jak również odbiciem jego dzieła.

...i tasiemka ponownie się zamyka, na swojej skórze, w gęstości odbicia.

Istnieją dwie wersje tego dzieła. Jedna opiera się na czarnej lustro-nierdzewnej płycie, a druga na szarej lustro-nierdzewnej płycie. Oba popiersia są całkowicie identyczne.