SIGNED; Andreas Magdanz - Auschwitz Birkenau (FIRST GERMAN PRINTING, SUPER FRESH COPY) - 2003

BELANGRIJK DUITS FOTOBOEK over het concentratiekamp ('KZ') Auschwitz Birkenau:
Martin Parr, The Photobook, vol 2, pagina 244/245

Ondertekend door Andreas Magdanz (meestal niet) in het jaar van publicatie = VINTAGE SIGNATURE.
Ik garandeer de echtheid van de handtekening en het feit dat het vintage is.

Echte originele eerste Duitse druk - compleet met stofomslag en met de kaarten doos.

Nieuw boek en stofomslag, mint, ongebruikt; slechts één keer geopend voor handtekening.
Kaartdoos met slechts weinig gebruikssporen.
VERZAMELAARSEXEMPLAAR.

Dit is de LAATSTE EXCLUSIEVE VEILING VAN DE BESTE FOTOBBOEKEN door 5Uhr30.com, Keulen, Duitsland.
Vanaf dit jaar.

5Uhr30.com garandeert gedetailleerde en accurate beschrijvingen, 100% transportbescherming, 100% transportverzekering en natuurlijk gecombineerde verzending - wereldwijd.

Andreas Magdanz (zelf uitgegeven), Aken. 2003. Eerste Duitse editie, eerste druk.

Hardcover met kaft en kartonnen doos. 140 x 130 mm. 108 pagina's. 42 kleurenfoto's. Tekst door Gerhard Schoenberner, Stefan Skowron en Marceline Loridan-Ivens. Tekst in het Duits.

Echte originele eerste Duitse druk in perfecte staat - ondertekend door de kunstenaar.
Sterk beperkte titel (1500 exemplaren; 1100 exemplaren in het Duits, 100 exemplaren elk in het Frans, Pools, Russisch en Engels); allemaal gelijktijdig uitgegeven in dezelfde vorm.

Belangrijk fotoboek door de maker van 'Dienststelle Marienthal' en 'BND'.

Over de artiest:
Hij kwam acht jaar geleden op de universiteit, en omdat hij houdt van de puurheid van het licht, werkte hij aanvankelijk aan glazen objecten, maar hield altijd een oog achter de lens.
Andreas Magdanz, geboren in Mönchengladbach en 29 jaar oud, is een van die kunstenaars die fotografie willen omvormen tot een beeldende kunstvorm. Sommige van zijn foto's en fotoprojecten worden tentoongesteld in het Suermondt-Ludwig Museum in Aken tot eind januari 1993, en momenteel werkt de recent afgestudeerde kunstenaar aan een project dat tentoongesteld zal worden in het Ludwig Forum voor Internationale Kunst.
Wij van RP proberen hierbij Andreas Magdanz en zijn visuele standpunten te presenteren.
Iedereen kan een foto maken. Het kan immers geleerd worden. Fotografische kunst daarentegen, streeft naar ideeën, brengt betekenis over, en verdiept de perceptie voorbij de vaardigheden van de vakman.
Voor Andreas Magdanz, geboren in Mönchengladbach, is fotografie zijn beroep; het resultaat hiervan is fotografische kunst: overtuigend, gevoelig prevalerend, verbazingwekkend, ontroerend, maar bescheiden, bijna eenvoudig, stil. Het biedt weerstand tegen de stroom van beelden. Het brengt een complexe kijk over, met opzettelijke betekenissen, is niet modern of commercieel. Het leidt af van het historische verslag van een gebeurtenis of een persoon. Het is niet langer slechts een aantrekkelijke fotokopie, maar onthult beheersing, hoge normen en oefent invloed uit.
Andreas Magdanz probeert zijn ervaring van de omgeving over te brengen op de toeschouwer, probeert hem bewust te maken van het motief en de sculpturale achtergrond ervan, evenals van de vastberadenheid van de fotograaf.
Hoewel hij nog studeerde, raakte Magdanz betrokken bij milieuproblemen en ecologische kwesties. Hij werkte voor de Ecologische - Democratische - Partij en vertegenwoordigde hun ideeën bij de verkiezingen voor het provinciebestuur (Landtag) en het Europees Parlement. Hij stuitte echter wel op de beperkingen van de politiek die niet alleen door overtuiging kunnen worden overwonnen. Dit leidde tot een hernieuwde contemplatie van fotografie met beelden die zijn gevoelens uitdrukken: meditatieve rust, evenwicht.
Fotografie wordt voorafgegaan door ervaring. Tijdens reizen naar Rusland, Schotland en Ierland werden belangrijke foto's gemaakt. Maar Magdanz vindt zijn objecten op dezelfde manier door zijn directe omgeving te observeren. Wekenlang reisde hij met zijn fiets door de Eifel en kwam hij mensen en objecten tegen die uitnodigden tot fotografie, bijvoorbeeld wanneer landschappen plotseling opengingen of wanneer hij een bepaald licht ervaarde. Magdanz wordt sterk gemotiveerd door landschappen, hetzij gezien als complex »Lebensraum« of als structuren en microkosmen die alleen te vinden zijn in een stuk bomen, bladeren of grondbedekking. Magdanz legt een schoonheid vast zonder pathos, precies zoals die zich aan het »zien«-oog voordoet.
Toch is zijn fotografie tegelijkertijd emotioneel, hoewel nooit sentimenteel of aanstootgevend. Passie is iets dat hij liever behoudt dan voyeuristisch gebruikt.
Net zoals een kunstenaar zijn krijt, olie of waterverf gebruikt, zal Magdanz de relevante camera willen gebruiken. Of het nu de kleine, bijna onzichtbare Minox C is of de stevige en extravagante achterplaatcamera. Elke foto, elk motief vereist zijn eigen techniek en ook formaat: Magdanz werkte uitvergrotingen uit die een vierkante meter vullen. Hij gaat dan door op eventuele verschillen totdat de presentatie klaar is. Hij hanteert dezelfde hoge normen voor elke foto, evenals de kwaliteit van het voltooide project, voor zijn omvangrijke fotoalbums die tot leven komen door het tonen van contrasten van klein - groot of kalm - beweging, natuur - mensen, en grote zorg wordt weerspiegeld in de titels van de foto's. Ook de kwaliteit van papier, binding en editie zijn allemaal belangrijk om het project compleet te maken.
Hij streeft naar geloofwaardigheid, authenticiteit - niets kunstmatigs. Andreas Magdanz is een fotograaf van het voor de hand liggende en de sensualiteit. Hij benadert het beeld van de foto met zachte, gelijkmatige en intieme foto's. Hij verandert heel weinig en laat het licht, dat de ziel van de fotografie is, haar eigen kracht behouden, zonder het te reduceren tot een louter functionele technische vereiste. Hij geeft autoriteit en betekenis aan het beschikbare licht en het motief. Uit eerlijkheid worden slechts enkele invul-lichteffecten gebruikt en bijna nooit een flitslicht: arrangementen, poses en manipulatie spelen geen hoofdrol. Daarom is Andreas Magdanz een van de weinige fotografen die goedkope effecten achterwege laat en die, integendeel, probeert de verbeelding en het geheugen van de kijker te laten spreken.
Nee, hij heeft nog nooit een foto van zichzelf genomen, nou ja, tenminste niet eentje die getoond kan worden, zegt Andreas Magdanz. Er is er echter wel één: genomen tijdens zijn fietstocht door de Eifel. Zijn schaduw op de weg terwijl hij fietst. Het is duidelijk dat hij niet erg gesteld is op het fotograferen van zijn gezicht. Gewoonweg omdat hij nog niet tevreden is over zichzelf, de omstandigheden of zijn werk. Steeds weer spreekt hij over zijn liefde voor de natuur en toch zijn zijn foto's van mensen veel intenser, en soms zijn zijn portretten van mensen aan het werk of op hun werkplek zelfs adembenemend: een winkel in Ierland, vrouwen die werken in een chocoladefabriek, de pater in een klooster, een winkel in Monschau genaamd Egypt Basar. Er is maar één foto van zichzelf die hij echt mooi vindt, en dat is toevallig op een video. Deze video is als bijproduct gemaakt door zijn professor Wilhelm Schürmann en toont hem zoals hij is, zonder speciale belichting of andere effecten.
(Stefan Skowron, Rheinische Post, 2 januari 1993)