Carlo Borri (1952) - Ninuccia

Carlo Borri, een autodidactische Neapolitanse schilder uit 1952, kwam al op jonge leeftijd in aanraking met schilderkunst toen hij per toeval de schilder Roberto Cargnani ontmoette, een van de laatste uit de 19e eeuw. Geïnspireerd door Cargnani’s vaardigheid begon hij stillevens en figuren van kinderen uit het leven te schilderen. Daarna volgde het museum.
Hij opent de deur naar de kennis van Mancini, Irolli, Morelli, Michetti, evenals Sargent, en eindigt met Mariano Fortuny. Ontroerd door de schilderkunstige vaardigheid van deze kunstenaars begint hij aan een schildertraject dat gebaseerd is op het zoeken naar kleur en een geheel eigen techniek. Zijn schilderijen, vooral die uit de eerste jaren, bevinden zich in huizen van Neapolitanen en niet alleen daar. Vervolgens, zoals alle oude schilders, had hij jarenlang kunsthandelaren die zijn doeken verkochten, zowel in Napels als door heel Italië. Sommige van zijn werken zijn te vinden in enkele kerken in de omgeving van Napels en daarbuiten. Naast autodidactisch schilder is Borri ook decorateur, houtsnijder, stuccador en uiteindelijk specialist in de techniek van het valse marmer.