École néocubiste européenne (XX) - Figures et architecture

Een olieverfschilderij met een duidelijke expressieve kracht, uitgevoerd met een losse en impasto-achtige penseelstreek, waarin de scène zich ordent door kleur en gebaar eerder dan door academische tekening. De compositie toont een levendige stedelijke ruimte, bevolkt door nauwelijks geschetste menselijke figuren, geïntegreerd in een fragmentarisch architectonisch netwerk dat diepte en dynamiek toevoegt aan het geheel.

Het werk maakt deel uit van een expressionistische figuratie met wortels in het postimpressionisme, zeer kenmerkend voor de Europese en Spaanse schilderkunst uit het midden van de twintigste eeuw. De cromatiek, gedomineerd door contrasten van blauw, oker en warme tinten, versterkt de indruk van beweging en vitaliteit, terwijl het verdwijnen van gezichtsdetails het universele en symbolische karakter van de figuren benadrukt.

Een werk van opmerkelijk plastisch belang, representatief voor de vernieuwende stromingen in de figuratie van de twintigste eeuw, dat door verzamelaars vooral wordt gewaardeerd om zijn spontaniteit, schilderkunstige energie en hedendaagse taal.