Paul Delvaux (1897-1994) - Le sommeil

Techniek: Lithographie
Ondersteuning: Papier Arches
Nummering: 74/75
Met de hand ondertekend
Bladafmetingen: 90x62 cm
Zeer goede staat

Authenticatie: Verkocht met echtheidscertificaat van de galerie. Uitgegeven door Ed. Le Bateau Lavoir. Jacob 45.

UPS-verzending

Paul Delvaux (1897–1994) neemt een unieke plaats in de geschiedenis van de moderne schilderkunst. Noch helemaal surrealistisch, noch eenvoudig symbolistisch, is hij een van die zeldzame kunstenaars uit de twintigste eeuw wiens universum uitsluitend van hem is: een theater van naakte of met kleren bedekte vrouwfiguren, geïsoleerd in verwaarloosde landschappen met architectuur, binnen verlaten stations, in Griekse tempels die in ruïne liggen, in afgesloten kamers die baden in maanlicht. Aanvankelijk beïnvloed door de flamand-expressionisten keert Delvaux zich af van het realisme na zijn ontdekking van Giorgio de Chirico in 1934, een visuele en existentiële schok. Hij bewaart van Chirico de lege perspectieven, de lange schaduw, de architectuur als theater van het wachten, maar ruilt het tragische in voor een vorm van dromerige, melancholische nostalgie, zonder hardheid. Vanaf dat moment opent zijn oeuvre zich naar een droomachtige dimensie die zich zal blijven uitbreiden tot aan zijn dood: een wereld die in stilte gefixeerd is, waar de personages tegelijk aanwezig en afwezig lijken, alsof ze gevangen zitten in een droom waaruit ze nooit zouden ontwaken.

Zijn schijnbare band met het surrealisme, versterkt door zijn nabijheid tot Magritte en door zijn exposities in de kringen van André Breton, mag niet misleidend zijn: Delvaux zoekt niet naar subversie, noch naar onbewuste provocatie. Integendeel, hij nastreeft een heel persoonlijke visie, waarin de herhaling van motieven, de trein, het skelet, de naakte vrouw, de oude stad, de petroleumlamp een soort poëtische liturgie vormt, een eindeloos visueel ritueel. Voor het geweld van het onbewuste verkiest hij de fluistering van het geheugen, de glinsteringen van de jeugd, de verre echo’s van een verdwenen wereld. Zijn universum is niet dat van het schandaal, maar dat van het mysterie. Men betreedt het alsof het een lucid droom is: met open ogen voor de zoete vreemdheid van alledaagse dingen.

Vandaag de markt doet het niet mis: grote doeken van Paul Delvaux bereiken regelmatig toppen bij de belangrijkste internationale veilingen, doorbreken symbolische drempels van 3, 5 of zelfs 8 miljoen euro. Hij staat naast de voornaamste figuren van het Europese modernisme, en zijn zaalresultaten getuigen van een stabiele en stijgende erkenning, zeldzaam voor zo'n eigenzinnig kunstenaar. Maar naast de veilingprijzen is het de coherentie zelf van zijn oeuvre, zijn vermogen om de tijd te doorstaan zonder ooit te vervallen in modetrends, die verzamelaars van hoge eisen aantrekt. Zijn naam, op het kruispunt van surrealisten en metafysici, belichaamt een esthetiek op zichzelf, onmiddellijk herkenbaar, en toch onuitputtelijk. Een werk van Delvaux verwerven, ook op het gebied van uitgaven, betekent zodoende deel uit te maken van een diepgaande geschiedenis van de schilderkunst van de twintigste eeuw, een geschiedenis die erkend, tentoongesteld, gewaardeerd en altijd in beweging is.