Tom Wesselmann (1931-2004) - Nude (for sedfre)

Techniek: Zeefdruk
Ondersteuning: Papier Strathmore
Nummering: 42/100
Handtekening: met de hand gesigneerd « Wesselmann 69 »
Bladafmetingen: 59×74 cm
Inlijsting: Museumglas en gouden lijst
Conditie : Zeer goede staat

Authenticatie: Werk verkocht met echtheidscertificaat. Gepubliceerd en gedrukt door Chiron Press, New York.

Informatie over het werk

Tom Wesselmann neemt een unieke plaats in het pantheon van de grote Amerikaanse kunstenaars, niet vanwege een overdosis radicaliteit of theorie, maar omdat hij met zeldzame scherpzinnigheid de ambiguïteit van het moderne verlangen kon kristalliseren. Hij wordt vaak bestempeld als ‘Pop Art’, maar in werkelijkheid gaat zijn werk verder dan deze classificatie. Wat hij bereikt, is niet simpelweg een herhaling van reclamecodes of een eerbetoon aan de consumptie; het is een plastische voorstelling van de Amerikaanse fantasie, in al haar spanning tussen erotiek, abstractie en leegte.
Zijn naakten, gesneden, gefragmenteerd, verheven, zijn niet slechts een lofzang op het vrouwelijke lichaam; ze onthullen het oppervlak als obsessie, het fragment als het absolute, het vlak als de grens van het reële. De volle lippen, de opstaande tepels, de gekruiste benen worden nooit volledig belichaamd: ze zweven in een ruimte die in de lucht hangt, gereduceerd tot de zuiverheid van een krachtig chromatisme of tot de witte neutraliteit van het onderliggende oppervlak. Wesselmann schildert het verlangen niet als werkelijkheid, maar als icoon. Het is niet langer de mens die de vrouw verlangt, maar de vorm zelf die verlangend wordt. En daarin verlengt, maar radicaliseert hij, de intuïtie van Matisse: dat de zuivere vorm, door haar eigen intensiteit, een sensuele ervaring kan worden.

Door het expressionisme af te wijzen, en ook de al te zware kritiek af te wijzen, bevindt hij zich in een zeldzame lijn: die van esthetische ambiguïteit, van het mooie als valstrik, van het licht als lokmiddel. Daarom is hij een van de weinigen die, zonder tegenstrijdigheden, het kijkplezier, de plastische schoonheid en een zekere helderheid over de grenzen van die schoonheid zelf hebben kunnen laten samenvloeien.

En één woord: Wesselmann schildert het oppervlak als een waarheid, niet om de oppervlakkigheid ervan aan te kaarten, maar om de erotische, psychische en esthetische kracht ervan te verkennen. Hij is geen moralist. Hij is een anatomist van de Amerikaanse blik, van zijn drijfveren, van zijn weerspiegelingen, van zijn leegtes. Daaraan ligt hij zonder twijfel een van de meest lucide kunstenaars, en de plastisch meest duizelingwekkende, van de Amerikaanse twintigste eeuw.