Seikoh Sano - Diary of a Closed Mine - 1976





| € 3 |
|---|
Catawiki Kopersbescherming
Je betaling is veilig bij ons totdat je het object hebt ontvangen.Bekijk details
Trustpilot 4.4 | 126154 reviews
Beoordeeld als "Uitstekend" op Trustpilot.
Diary of a Closed Mine door Seikoh Sano, eerste editie (1976), Japans, zelfuitgegeven, 120 pagina's, in goede staat.
Beschrijving van de verkoper
Het dagboek van een gesloten mijn
Seikoh Sano
Zelfgepubliceerd/1976/Japanse/250*265*25
Fotograaf Seiko Sano’s fotoverzameling, “Closure Diary.” Seiko Sano sloot zich aan bij Akasaka Studio in 1963 en studeerde later in 1967 onder fotograaf Genjiro Yagi. Dit boek is een documentaire die het sluiten van de Ashio-mijn volgt, een van Japan’s meest representatieve mijnen. Door de uitputting van kopervoorraden en de invoer van ore kromp de industrie, en op 1 november 1972 werd het sluiten van de Ashio-mijn aangekondigd, met sluiting in 1973. Het boek begint met “Three Years Later,” dat de vervallen arbeiderswoningen laat zien die in onbruik waren geraakt, en bevat foto’s van de sluitingsceremonie, de ontbinding van de vakbond, het vroegere uitzicht van de mijn, het verspreide leven van de arbeiders in Ashio, en kopieën van documenten die tot aan de sluiting hebben geleid. De levendige arbeiders, bedekt met stof, terwijl ze hun werkkleding afwerpen en op weg gaan naar een nieuw begin, roepen een gevoel van drama op. Het tijdschrift (tentoonstelling) vangt echter ook zorgvuldig de complexe uitdrukkingen van arbeiders die meegesleept worden door de getijden van de tijd. Dit is een van de minder bekende meesterwerken die genomineerd werd voor de Kimura Ihei Fotografieprijs (dat jaar won Heira Kōshichi’s “Painukaji,” en Tsuchida Hiromi’s “Sokushin,” die eveneens genomineerd was, won niet).
Het dagboek van een gesloten mijn
Seikoh Sano
Zelfgepubliceerd/1976/Japanse/250*265*25
Fotograaf Seiko Sano’s fotoverzameling, “Closure Diary.” Seiko Sano sloot zich aan bij Akasaka Studio in 1963 en studeerde later in 1967 onder fotograaf Genjiro Yagi. Dit boek is een documentaire die het sluiten van de Ashio-mijn volgt, een van Japan’s meest representatieve mijnen. Door de uitputting van kopervoorraden en de invoer van ore kromp de industrie, en op 1 november 1972 werd het sluiten van de Ashio-mijn aangekondigd, met sluiting in 1973. Het boek begint met “Three Years Later,” dat de vervallen arbeiderswoningen laat zien die in onbruik waren geraakt, en bevat foto’s van de sluitingsceremonie, de ontbinding van de vakbond, het vroegere uitzicht van de mijn, het verspreide leven van de arbeiders in Ashio, en kopieën van documenten die tot aan de sluiting hebben geleid. De levendige arbeiders, bedekt met stof, terwijl ze hun werkkleding afwerpen en op weg gaan naar een nieuw begin, roepen een gevoel van drama op. Het tijdschrift (tentoonstelling) vangt echter ook zorgvuldig de complexe uitdrukkingen van arbeiders die meegesleept worden door de getijden van de tijd. Dit is een van de minder bekende meesterwerken die genomineerd werd voor de Kimura Ihei Fotografieprijs (dat jaar won Heira Kōshichi’s “Painukaji,” en Tsuchida Hiromi’s “Sokushin,” die eveneens genomineerd was, won niet).

