Gino Scarpa - L'antigrafico [with original print] - 1974

Gino Scarpa (Venetië 1924 - Oslo 2022), L'antigrafico. Urbino, Edizioni Posterula, 1974. Met een aantekening van Umbro Apollonio. Kopie met een originele gravure van de auteur. Uitgave in 230 exemplaren op papier van de Magnani-papierfabriek in Pescia, waarvan twee honderd genummerd van 1 tot 200 en dertig, buiten de handel, van I tot XXX. Ons exemplaar is genummerd 144/200. Cm 21,5 x 15,5, softcover, pagina’s 39. De gravure is gesigneerd en genummerd door de auteur, gedrukt op handpersen van Stamperia Posterula. In uitstekende staat. In veiling zonder reserve!

Gino Luigi Ettore Scarpa (Venetië, 8 november 1924 – Oslo, 4 december 2022) was een Italiaanse schilder, beeldhouwer en illustrator die van Italiaanse nationaliteit is genaturaliseerd tot Noorse.

Biografie
Gino Scarpa werd geboren in Venetië op 8 november 1924, uit Silvio en Linda Gaggio. Gino bracht de eerste jaren van zijn leven door in zijn geboortestad, waar hij van 1945 tot 1948 architectuur studeerde. Na zijn architectuurstudies werkte hij acht jaar als berggids in de Dolomieten terwijl hij kunstgeschiedenis aan Bressanone doceerde. In 1958 verhuisde hij naar Kopenhagen, waar hij begon zich volledig aan zijn artistieke activiteit te wijden, en voor het eerst zijn werken te exposeren in Oslo in 1960; in 1964 was Scarpa echter in Malmö als student grafische ets onder leiding van meester Bertil Lundberg[1].

In 1970 verhuisde Gino definitief naar Oslo, waarna hij acht jaar later, in 1978, de Noorse nationaliteit kreeg [2].

Na het sluiten van het eerste huwelijk, dat in 1950 in Venetië werd voltrokken, trouwde hij in 1970 met zijn secretaresse Irene Eriksen. In 1977 was hij de eerste buitenlandse kunstenaar die het Noorse staatsinkomen wegens artistieke verdiensten ontving.

Hij overleed op 4 december 2022 in Oslo[1].

Stile
De eerste bekende werken van Scarpa dateren uit 1946, maar pas nadat hij naar Kopenhagen verhuisde, werd hij een fulltime kunstenaar. De eerste werken van Gino Scarpa waren olieverfschilderijen in gemengde techniek die, bij de tentoonstelling in Oslo in 1960, een lauwe reactie van de critici opriepen; men vermoedt dat dit kwam doordat ze als vreemde objecten in de Noorse kunstenaarsomgeving werden beschouwd.

Met de evolutie van zijn stijl ging hij van een ogenschijnlijk casual taalgebruik naar een grotere methode en nauwkeurigheid, en introduceerde hij in zijn werken nieuwe materialen zoals kunststof, polyester en metalen.

Vanaf de jaren zeventig werd aan het kleurenpalet, dat tot dan toe beperkt was gebleven tot zwart, grijs, wit en rood, ook warme tinten toegevoegd en werden de renaissancistische invloeden in de kleurkeuzes duidelijk zichtbaar.

In deze periode kwam ook Scarpa’s belangstelling voor de vrouwelijke figuur naar voren, met inspiratie met name uit de Europese en Noorse mythologie en aandacht voor het sensuele en erotische aspect.

In de beeldhouwkunst maakt Scarpa vooral gebruik van staal en aluminium, en geeft hij vorm aan abstracte figuren waarin de kern van het werk beweging en dynamiek is.

Wat betreft de illustraties ontwikkelde Scarpa daarentegen een techniek waarbij het motief in reliëf op het papier wordt gedrukt, en dat, met de toevoeging van metalen folies, verschillende licht- en schaduweffecten opleverde[3].