Hervé Guibert - Photographies - 1993

Zeldzaam exemplaar van dit fotoboek van Hervé Guibert, postuum uitgegeven in 1993. 132 pagina's en meer dan honderd foto’s in zwart-wit. Zeer fraaie zwarte linnen band met titel geperst in reliëf op de kaft en in witte letters op de rug, geïllustreerde kaftomslag. In uitstekende staat, praktisch als nieuw.

Hervé Guibert (1955 – 1991), schrijver, fotograaf, fotocriticus bij Le Monde op 22-jarige leeftijd, stierf aan aids op 36-jarige leeftijd. In 2011 organiseerde de Maison européenne de la photographie de eerste grote retrospectieve van het fotografische werk van Hervé Guibert, getiteld "Zijn fotografie, zowel minimalistisch als ontroerend, weeft een unieke visuele poëzie waarin het intieme zich mengt met het universele. In zijn werk gaat het zichtbare hand in hand met het onzichtbare, en elke schaduw. Guiberts werk, hoewel zeer persoonlijk, verkent universele thema’s als liefde, eenzaamheid, ziekte en de dood. Gediagnosticeerd als seropositief in 1988, gebruikte hij zijn kunst om zijn strijd en reflecties over de menselijke conditie uit te drukken. Hervé Guibert, schrijver, fotograaf en gevoelig getuige van zijn tijd, transformeerde elke foto in een venster naar zijn innerlijke wereld. Zijn fotografie, zowel minimalistisch als ontroerend, weeft een unieke visuele poëzie waarin het intieme zich mengt met het universele. In zijn werk gaat het zichtbare hand in hand met het onzichtbare, en elke schaduw wordt een uitnodiging om na te denken over de kwetsbaarheid van het bestaan. Guiberts werk past binnen een stroming die imperfectie en vergankelijkheid waardeert. Hij vond schoonheid in eenvoudige details: een versleten tafel, een zachte schaduw of een opvallende rimpel. Guibert probeerde niet te imponeren, hij nodigt uit tot contemplatie. Zijn foto's roepen een stille, bijna meditatieve reflectie op, waarin elke kijker een echo vindt van zijn eigen ervaringen. Zijn keuze voor zwart-wit weerspiegelt een filosofie meer dan een esthetiek. Het zachte licht, sobere kaders en minutieuze details geven zijn werken een meditatieve diepgang. Guibert zocht geen kunstgrepen; hij onthulde een rauwe, vaak aangrijpende waarheid door zijn lens.

Bij Guibert stonden leven en werk altijd met elkaar in verbinding. Zo was het 'ik' zijn primaire materiaal, zijn experimenteerterrein. Onvermijdelijk zijn tussen deze zwart-witfoto's, badend in delicate belichting, de zelfportretten overvloedig aanwezig.

Maar Hervé Guibert verschuilt zich daar liever dan zich bloot te geven: de serieuze blik wendt zich af, de silhouet blijft vaak vaag. Het zijn zijn andere beelden die meer over hem spreken.

Van de schrijver zoals hij zichzelf ziet, met een schrijftafel, een typemachine, een bibliotheek.

En van de romantische dromer die hij is: open boeken, doorzichtige knikkers, bloemen, poppen vormen een melancholieke wereld, waarin voorwerpen beladen zijn met vaak morbide symbolen.

Van een doek die te wit is, van een muskietennet, verkiest Guibert een lijkwade te maken met voorspellende accenten.

Maar de grote vraag die door heel Guiberts fotografische oeuvre loopt, is die van de intimiteit.

Met zijn foto's die soms ongedwongen zijn genomen, soms geënsceneerd, spreekt hij over zijn universum, zijn dagelijks leven, zijn omgeving en zijn relaties, met een sterke emotionele en nostalgische lading.

Het zijn dus locaties (de straten van Vaugirard, de Moulin Vert, Raymond-Losserand, Santa Catarina, het huis op het eiland Elba), appartementen, kamers, bedden, stoelen, bibliotheken, werktafels, zoveel bewoonde plaatsen die op het filmrolletje zijn afgedrukt.

Alledaagse voorwerpen, een Mont-Blanc-pen, een oude Royal typemachine, schilderijen, boeken, bloemen, worden hoofdpersonen in persoonlijke stillevens, momenten die tussen het intieme en het universelle zweven.

Maar het zijn ook lichamen en gezichten.

Ouders, vrienden, minnaars die voor de camera tot personages worden.

Toevallig kom je op de foto's bekende gezichten tegen: Isabelle Adjani, met wie hij een privilegieerde relatie onderhield, de filosoof Michel Foucault, die een grote rol in zijn leven speelde, de fotograaf Hans-Georg Berger, de filmmaker Orson Welles of de regisseur Patrice Chéreau, met wie hij heeft samengewerkt.

Maar ook onbekende gezichten, die gevoelsmatig resoneren met zijn literaire oeuvre: Thierry, het T. uit zijn romans, de liefde van zijn leven ontmoet in 1976, of Vincent, een tiener van ongeveer vijftien jaar die hem fascineert, de oorsprong van zijn roman Fou de Vincent, en vele andere minnaars, gefotografeerd vóór of na de liefde.

Net zoals in zijn literaire oeuvre waarin hij hoofdonderwerp is, doorkruist het zelfportret ook Guiberts fotografische oeuvre.

Met nauwkeurigheid en narcisme, hij die door schepping zijn bestaan wilde verheffen, laat zich van zijn kant zien, tot aan de eerste tekenen van de ziekte, in composities gemaakt van clair-obscur, schaduwen en zonnestralen, teken van een echt gevoel voor licht.

Door dit ontroerende en fascinerende fotografische parcours, een spiegel van Guiberts literaire oeuvre, ontdekken we een soort dagboek in beelden, dat, ver verwijderd van elke artistieke of formele zoektocht, momenten van de werkelijkheid vastlegt.

( Claire Guillot Le Monde 09 maart 2011)

Exemplaar in uitstekende staat, vrijwel als nieuw. Boek uit mijn persoonlijke collectie, bewaard met de grootste zorg. Verzending beschermd met versterkte verpakking en gegarandeerde internationale verzending met tracking. Bij meerdere aankopen is gecombineerde verzending mogelijk, met terugbetaling van teveel betaalde verzendkosten via Paypal.

1,1 kg zonder verpakking