Ennio Morlotti (1910-1992) - Nudo

Lithografie op papier met 11 kleuren - Werk gesigneerd met de hand onderaan rechts en genummerd onderaan links - cm.50x70 - jaar 1991 - Beperkte oplage - exemplaar dat verzonden zal worden met garantiecertificaat 84/100 - zonder lijst - conditie: uitstekende staat - privécollectie - Aankoop en herkomst: Italië - verzending via UPS - SDA - DHL - TNT - BRT
Biografie
Ennio Morlotti, een van de belangrijkste protagonisten van de kunstzinnige gebeurtenis in Italië en Europa van de tweede helft van de twintigste eeuw, werd op 21 september 1910 geboren in Lecco, aan het Comomeer, in een familie waarin de vader invalide was door oorlog en de moeder onderwijzeres was.
Vissuta de eerste schooljaren op kostschool, waar hij overigens uitblonk in zijn studie, begon in 1923 te werken als boekhouder in een oliefabriek, en werkte daarna tot 1936 als medewerker in een verfbedrijf en als arbeider in een mechanische fabriek.
Ondanks de zware levensomstandigheden van die jaren wijdde hij zich aan de studie van oude kunst in kerken en musea, en interesseerde hij zich ook in hedendaagse kunst, totdat hij als particulier het artistieke eindexamen behaalde aan Brera.
Na ontslag uit de fabriek verhuisde hij naar Florence en schreef zich in bij de Academie, waar hij, onder begeleiding van Felice Carena, afstudeerde met een scriptie over Giotto, met de hoogste cijfers.
In 1937, dankzij de inkomsten uit de verkoop van drie schilderijen die tentoongesteld waren tijdens een wedstrijd voor het Lechese landschap, maakte hij een reis naar Parijs, waar hij de originele werken van de geliefde Cézanne en Picasso zag.
In 1940 trad hij toe tot de groep van Corrente die was geïnspireerd door het universiteitsblad 'Corrente di vita giovanile', onder leiding van Ernesto Treccani, en volgde de Franse expressionistische richting, van Van Gogh tot de Fauves.
In 1945 trouwde hij met Anna en het volgende jaar schreef hij zich in bij de communistische partij, waaraan hij zes maanden lid was; dit was een moeilijk jaar op economisch vlak, maar vruchtbaar op cultureel gebied, omdat hij het Manifest van het Realisme ondertekende, zich aansloot bij het Fronte Nuovo delle Arti en zijn eerste solotentoonstelling had bij de galerie II Camino in Milaan. Dat jaar, dankzij de beurs die Lionello Venturi hem had toegekend, had hij twee jaar in Parijs kunnen verblijven samen met Renato Birolli, maar na twee maanden keerde hij terug naar Milaan omdat hij niet kon schilderen; desalniettemin had hij Picasso leren kennen en diens studio bezocht, en had hij Braque, Dominguez, De Stael, Sartre en Camus ontmoet.
Dit was direct na de XXIVe Biënnale van Venetië (1948), waar hij samen met alle kunstenaars van het Fronte Nuovo delle Arti exposeerde, de positie van Morlotti werd bepaald, die samen met Birolli zich losmaakte van de 'realisten' binnen de groep.
Het is vooral in de jaren 50 dat hij enkele van de belangrijkste werken van de informele kunst produceerde, niet alleen Italiaans, maar ook Europees, zeker gerelateerd aan de ervaring van auteurs zoals Wols, Fautrier, De Stael, maar ook Pollock en De Kooning.
La Biennale heeft haar werken meerdere keren tentoongesteld, in 1950, in 1952 samen met de Gruppo degli Otto, in 1954 met een zaal gepresenteerd door Giovanni Testori (waarbij de tentoongestelde werken meteen daarna werden vernietigd), in 1962 door het winnen van de prijs (ex aequo met Capogrossi) bestemd voor een Italiaanse kunstenaar, in 1964 binnen de sectie 'Arte d'oggi nei musei', in 1972 met een solozaal, in 1988 met een andere solozaal in de paviljoen gewijd aan Italië en in de sectie gewijd aan de tentoonstelling 'Il Fronte nuovo delle Arti' op de Biennale van 1948.
In 1986 en 1992 wordt hij uitgenodigd voor de Quadriennale Nazionale d'Arte in Rome.
De belangrijkste overzichtstentoonstellingen van het afgelopen decennium zijn die van 1987 in Locarno en Milaan, en die van 1994 in Ferrara, uitgevoerd na de dood, die op 15 december 1992 in Milaan plaatsvond.