Roberto Matta (1911-2002) - Altra Euridice

Zeldzame lithografie, een auteursproefdruk, in uitstekende staat.
Roberto Sebastián Antonio Matta Echaurren (Santiago de Chile, 11 november 1911 – Civitavecchia, 23 november 2002) is een Chileense architect en schilder. Matta werd op 11 november 1911 in Santiago de Chile geboren uit een familie met Spaanse, Baskische en Franse oorsprong. Na zijn studies architectuur, verhuiste hij in 1934 naar Parijs, waar hij met Le Corbusier werkte en in contact kwam met intellectuelen als Rafael Alberti en Federico García Lorca. Hij kende André Breton en Salvador Dalí en sloot zich aan bij het surrealisme, en ontwikkelde een schilderkunst die gericht is op psychologische morfologie. Over hem schrijft Breton in 1944: «Matta is degene die het trouwste blijft aan zijn eigen ster, die misschien op de beste weg is om het ultieme geheim te bereiken: de beheersing van vuur». Hij is voortdurend in beweging, van Scandinavië, waar hij Alvar Aalto ontmoet, naar Londen, waar hij Henry Moore, Roland Penrose en René Magritte ontmoet. In Venetië ontmoet hij De Chirico. Tussen 1973 en 1976 ontwerpt en bouwt hij, samen met de schilder en beeldhouwer Bruno Elisei, de Autoapocalipse, een huis opgebouwd uit gerecyclede oude auto’s, als provocatie tegen consumentisme. De eerste twee modules worden voor het eerst tentoongesteld in Tarquinia (Chiesa di S. Maria in Castello) en in Napels (Campi Flegrei); daarna, als drie modules voltooid zijn, wordt het tentoongesteld in Bologna (Galleria d'arte moderna), Terni (piazza del Comune), La Spezia (centro Allende), Firenze (rampe di San Niccolò-Forte Belvedere). In 1985 wijdt het Centre Georges Pompidou in Parijs een grote retrospectief aan hem, en in hetzelfde jaar wijdt Chris Marker hem een documentaire, Matta ’85. Aan het begin van de Tweede Wereldoorlog vlucht hij naar New York samen met vele andere avant-garde kunstenaars. Hier oefent hij een beslissende invloed uit op enkele jonge kunstenaars zoals Jackson Pollock en Arshile Gorky. Hij wordt uit de surrealistische groep verwijderd (waarin hij later wel opnieuw werd opgenomen), beschuldigd van het indirect veroorzaken van het zelfmoord van Gorky door diens relatie met de vrouw van de Armeense schilder. Nadat hij in 1949 naar Rome verhuisde, werd hij een belangrijk knooppunt tussen abstract expressionisme en het opkomende Italiaanse abstractie. Toen hij in 1954 Rome verliet, verhuisde hij naar Parijs, terwijl hij een nauwe band met Italië behield. Sinds de jaren zestig kiest Matta Tarquinia als zijn parallelle woonplaats, hij vestigde zich in een voormalig klooster van de Passie-mjes. In de vroege jaren negentig ontwierp Matta een reeks van vijf Obelisken-Totem-Antennes, elk 10 meter hoog en van metaal, die hij Cosmo-Now noemde, met de intentie om ze op elk continent te installeren als symbool van verzoening en wereldvrede; de gekozen locatie voor Europa was het Italiaanse Gubbio, verbonden met Franciscus van Assisi. Zijn werken worden tentoongesteld in ’s werelds belangrijkste musea (Londen, New York, Venetië, Chicago, Rome, Washington, Parijs, Tokio).