Jeffrey Silverthorne - Morgue - 2017

In 1972 was Silverthorne vijfentwintig, vier jaar getrouwd, was zijn tweede kind zojuist geboren, en de Vietnamoorlog bracht nog altijd dood en verderf met zich mee. Verandering en dood hingen in de lucht, en de Morgue was de plek waar Silverthorne fysiek bewijs van dit gevoel kon vinden.

"Nadat hij een documentaireproject aan de procureur-generaal van de staat had voorgesteld, zei hij, tot verbazing van Silverthorne, ja. Een lijk wordt naar het staatsmortuarium gestuurd als er onbekende of gewelddadige omstandigheden rondom de dood zijn. Na verloop van tijd evolueerde het project tot iets anders dan een documentaire; het werd een portret van dromen en mislukkingen, een residu van realiteiten, een residu van realiteiten, alles uitgevoerd door Silverthorne met volledig respect en totale onverschilligheid."

Ik kan in een moment sterven, een grens overslaan. De dood maakt los en vergrendelt, tijd wordt gemeten en gemarkeerd. Voor de levenden exploderen persoonlijke overwegingen en drijven ze mee op elk gevoel, terwijl publieke regels deze unieke en gewone verandering beperken en sentimentaliseren. Mijn ouders stierven toen ik jong was en in grote mate ging ik naar het mortuarium op zoek naar hen. Ik vond ze, vele jaren later, in mijn hart.

Door Singer genaaid, foliegestempelde kaft. softcover. De fragiele kaft vertoont flinke tekenen van slijtage door het schap (Zie foto's.).