Béla Uitz (1887-1972) - Árkadiá

In de veiling bevindt zich een zeer zeldzame originele Druck van de betekenisvolle Hongaarse kunstenaar Béla Uitz uit 1916.

Het beeld toont een figuurlijke compositie met het motief "Badende". De titel "Árkadiá" verwijst naar het uit de Griekse mythologie Arkadië afkomstige voorstelling dat leven mogelijk is voorbij sociale dwang in de vroegmoderniteit.

Beschrifting
Onder de voorstelling met potlood gesigneerd en gedateerd "Bela Uitz 1916".

Afmetingen
Het vel meet circa 41,0 x 53,0 cm, de voorstelling circa 23,5 x 34,5 cm.

Toestand
Krachtige druk op handgeschept papier met vrije randen. Het papier is door ouderdom gebleekt/geverfd en vuil. Rand en hoeken deels beschadigd en geknikt. Onderaan rand vouwvorming met scheurpunt. De voorstelling verkeert in een goede staat.

Provenance
Het vel stamt uit een Berlijnse particuliere verzameling, gekocht bij Galerie Irrgang Berlin.

Béla Uitz (geboren op 8 maart 1887 in Mehala, Oostenrijk-Ungarn; overleden op 26 januari 1972 in Boedapest) was een Hongaarse schilder.

Béla Uitz volgde aanvankelijk een metaaltechnische opleiding. Van 1908 tot 1912 studeerde hij aan de Kunstakademie in Boedapest en had in 1914 zijn eerste tentoonstellingsdeelname in Boedapest. Samen met werken van de groep Die Acht (Nyolcak) werden ook werken van hem naar de Panama-Pacific International Exposition verscheept, waarvoor hij in 1915 een gouden medaille ontving.

In 1915 publiceerde hij samen met zijn zwager Lajos Kassák en Emil Szittya het Hongaarse avant-gardetijdschrift A Tett (De Taak), dat in 1917 door de oorlogscensuur werd verboden. Daarna was hij co-redacteur in Kassáks tijdschrift MA (Heute) en nam deel aan hun derde groepstentoonstelling in 1918. In 1917 hadden hij Péter Dobrovics, Lajos Gulácsy, János Kmetty en József Nemes Lampérth een tentoonstelling onder de titel A Fiatalok (De Jongeren).

Na de oorlog in 1918 behoorde hij tot de leidende beeldende kunstenaars van de Hongaarse Raadrepubliek, was hij lid van het Kunstdirectoraat en hoofd van de Werkplaatsen voor Proletarische Beeldende Kunsten, waar propagandaposters werden vervaardigd (Vörös Katonák Előre!). Na de onderdrukking van de Raadrepubliek werd hij een tijd lang gearresteerd. Na de val van de Hongaarse Raadrepubliek in 1919 ging Uitz met de Hongaarse activistische groep in ballingschap naar Wenen, waar hij zich bij Kassáks kring voegde en kennis maakte met nieuwe trends in de internationale avant-garde-kunst. In de lente van 1921 reisde hij naar Moskou, waar hij zowel de hedendaagse Russische constructivistische kunst als de orthodoxe kerken, met name de ikonenkunst, fascineren.

Na zijn terugkeer naar Wenen brak hij met Lajos Kassák en richtte met Aladár Komját het tijdschrift Egység (Eenheid) op. Vertaling van het Realistische Manifest van Naum Gabo, het programma van de constructivistische groep van Rodtsjenko en Stepanowa en de ideeën van het suprematisme van Kasimir Malevitsj.

In 1923 nam hij de schilderstijl van het Proletkult over en raakte vanaf 1924 actief betrokken bij de Franse communistische partij in Parijs. In 1926 emigreerde hij naar de Sovjet-Unie en werkte daar ruim veertig jaar als kunstenaar van de Sovjet-propaganda-kunst. Kort voor zijn dood keerde hij terug naar Hongarije."